JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

Maar de vrucht van de Geest is ​liefde, vreugde en ​vrede, geduld,
vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
Er is geen wet die daartegen iets heeft. (Galaten 5 : 22-23)

De werkelijk goede werken (III)

(…) “Wanneer in dit geloof verricht (1) dan worden alle werken gelijk aan elkaar en is het met het ene werk hetzelfde gesteld als met het andere. Alle onderscheid tussen werken valt weg, of ze nu groot zijn, klein, kort, lang, veel of weinig.

Want de werken zijn aanvaardbaar niet omwille van zichzelf, maar vanwege geloof, dat altijd hetzelfde is en leeft en werkt in elk werk zonder onderscheid, hoe talrijk en gevarieerd deze werken ook zijn, net zoals alle leden van het lichaam leven en werken en hun doel en betekenis aan het het hoofd ontlenen, en zonder het hoofd kan geen enkel lid leven, werken of van betekenis zijn.

Hieruit volgt verder dat een christen die in dit geloof leeft geen behoefte heeft aan een ‘leraar van goede werken’, maar wanneer hij in geloof doet wat de gelegenheid ook vraagt, dan is alles goed gedaan.

De apostel Paulus zegt ook: ‘Waar de Geest van Christus is, is alles vrij‘ (Romeinen 8 : 2). Want geloof staat zichzelf niet toe gebonden te zijn aan enig werk of om werk te weigeren, maar zoals de eerste Psalm zegt: ‘die zijn vrucht geeft op zijn tijd‘ (Psalm 1 : 3), dat wil zeggen, in de (verwachte) normale gang van zaken en gebeurtenissen.

We kunnen dit met een alledaags voorbeeld duidelijk maken: wanneer een man en een vrouw echt van elkaar houden, plezier in elkaar hebben en overtuigd zijn van hun liefde voor elkaar, leert die wederzijdse liefde hen dan niet hoe ze zich tegenover elkaar zullen gedragen, wat ze zullen doen of niet doen, zullen zeggen of niet zeggen, en wat hun gedachten zullen zijn?

Vertrouwen alleen schenkt hen dit allemaal, en ze ontvangen van en geven aan elkaar zelfs meer dan nodig is en gevraagd wordt. Voor die man en vrouw maakt dat helemaal geen verschil. Ze doen het grote en het belangrijke even graag als het kleine en het onbelangrijke, en omgekeerd. Bovendien doen ze dit allemaal met een blij, vredig en vertrouwend hart en zo zijn ze volstrekt gewillige partners van en voor elkaar.

Maar als er enige twijfel is (over de intenties van de één óf de ander), dan bepaald hij of zij voortdurend voor zichzelf wat mogelijk toch het beste gedaan kan worden – dan ontstaat er een onderscheid tussen werken en wordt dat gedaan waarvan hij of zij meent dat er winst (bij de ander) mee behaald kan worden. En nu gaat hij of zij met een bezwaard gemoed en een dubbel gevoel aan de slag. Dan is zo iemand als een gevangene, met meer wanhoop dan hoop, en men laat zich dan zomaar verleiden tot het doen van dwaze dingen.

Maarten Luther: Dr. Martin Luthers Werke (Weimarer Ausgabe) WA 6, S. 106/107 (gebruikte vertaling: Luthers Works, American Edition, deel 44, blz. 26/27)

Zie ook:
– Onderwijs over de goede werken – 1519 (I)
– Onderwijs over de goede werken – 1519 (II)
(1) – Onderwijs over de goede werken – 1519 (III)
– Gods geboden in acht nemen…

NB. Deze Luther-quote is een vertaling van de eerder in de Engelse taal gepubliceerde versie.

Bron tekst: If you would like to have these Luther Quotes sent to family or friends you can send (with their permission) the email address to: info@martinluther-quotes.com
Or, you can use the web-form located on the homepage of the website www.maartenluther.com. There you can find both options to subscribe and unsubscribe from our weekly quotes. The emails are free of charge and you are not asked for donations.

Waar liefde woont, gebiedt de HEER Zijn zegen:
Daar woont Hij Zelf, daar wordt Zijn heil verkregen,
En ’t leven tot in eeuwigheid.
(Psalm 133 vers 3, OB)

Bron afbeelding:  Flourish Gathering (The blessing of Unity)

Liefde​ en trouw zijn de weg van de HEER
voor wie de wetten van Zijn ​verbond​ onderhouden.
(Psalm 25 : 10)

Gods gebod als een goede engel

Gods gebod maakt van de mens geen Hercules op de permanente tweesprong, eeuwig worstelend om de juiste beslissing, zich zelf vernietigend in het conflict tussen zijn plichten, steeds weer schipbreuk lijdend, steeds opnieuw beginnend;

En Gods gebod manifesteert zich niet alleen bij grote, bewogen, uiterst bewust beleefde crisismomenten van het leven.

Het is eerder zo, dat de mens onder Gods gebod nu eens echt op weg mag zijn (en niet altijd op de tweesprong staat), dat hij de juiste beslissing eens echt achter zich mag weten (en niet steeds voor zich).

Dat de mens zonder innerlijk conflict het ene mag doen en het andere (theoretisch-ethisch misschien even urgent) mag laten, dat hij het begin al mag hebben gemaakt en zich op zijn weg door de geboden als door een goede engel mag laten leiden, begeleiden en bewaren.

Gods gebod kan alleen in de vorm van dagelijkse, schijnbaar kleine, onbetekenende woorden, uitspraken, wenken, handreikingen het leven de constante richting, de persoonlijke leiding geven.

Het doel van het gebod is niet het vermijden van overtredingen, niet de kwelling van het ethische conflict en de beslissing, maar het vrij aanvaarde vanzelfsprekende leven in de kerk, het huwelijk, het gezin, het werk en de staat.

Het gebod van God wordt het klimaat, waarin men leeft zonder zich daar steeds van bewust te zijn. Het gebod als levensklimaat betekent vrijheid van bewegen en handelen; vrijheid van de angst voor de beslissing, voor de daad; het betekent zekerheid, rust, vertrouwen, harmonie, vrede.

Niet omdat er aan de grenzen van mijn leven een dreigend: ‘Gij zult niet…’ geschreven staat, maar omdat ik de gegevenheden, zoals ik die midden in het leven ontmoet, ouders, huwelijk, leven, eigendom positief aanvaard als door God geheiligd.

Omdat ik erin leef en leven wil, eer ik de ouders, blijf ik het huwelijk trouw, respecteer ik andermans leven en eigendom.

Het gebod van God is de toestemming, als mens voor Gods aangezicht te leven.

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “” – “Het einde van alle onzekerheid” (18 oktober) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

12 Er is vreugde bij allen die schuilen bij u,
eeuwige jubel omdat u hen beschermt,
wie uw Naam beminnen juichen u toe!
13 U zegent de rechtvaardigen, HEER,
als een ​schild​ beschut hen uw ​genade.
(Uit Psalm 5)

Bron afbeelding:  FivePrime (Bob Smerecki)

Spreuken 19 : 14

‘En de waarheid zal u vrijmaken.‘  (Uit Johannes 8 : 32)

Bevrijd worden van zichzelf – voor de ander!

Het is tegenwoordig niet moeilijk over vrijheid te spreken. En er zal in de wereld van vandaag menigeen zijn, die van niets anders droomt dan van vrijheid, die in grootse visioenen haar beeld aanschouwt en er de handen naar uitstrekt, tot men ontwaakt en het beeld vervliegt.

Maar het is moeilijk over vrijheid te spreken, zoals de Bijbel dat doet. Dat de waarheid ons zal vrijmaken, komt ons altijd hoogst ongelegen. Ons handelen, onze kracht, onze moed, onze zedelijkheid – kortom

Wijzelf zullen ons vrijmaken; dat is populair

– maar wat heeft het nuchtere woord ‘waarheid‘  ons in dit verband te zeggen?

Wij merken dat dit woord iets tegen ons heeft. Er is op het ogenblik geen betere manier om je impopulair te maken dan na veel gepraat met dikke woorden de nuchtere vraag te stellen: is dat allemaal wel waar?

Wij leven constant in een onoverwinnelijke angst voor de waarheid. Wij zijn bang, dat er iemand komt, die dieper ziet dan wij, die ons vragend aankijkt en voor wie al onze waarden ineenstorten.

De waarheid treedt ons (hier) tegemoet als de gekruisigde Christus.

En nu gebeurt er iets, dat wij niet in onze macht hebben. De Waarheid treedt ons tegemoet in een zonderlinge gestalte, niet in stralende, ongenaakbare heerlijkheid, maar als de gekruisigde waarheid, als de gekruisigde Christus

En de Waarheid richt het woord tot ons

Zij vraagt ons: Wie heeft mij, de waarheid, gekruisigd, en zij antwoordt op hetzelfde moment al: Kijk mij aan, dat heb jij gedaan. Jij hebt de waarheid van God over je zelf gehaat, jij hebt haar gekruisigd. Jij dacht, dat jij de waarheid kon maken en verkondigen – dat was een aanmatiging, je wilde zijn als God en daarom heb je schipbreuk geleden.

En wie het hoort, slaakt de onuitsprekelijke verzuchting:

Heer, maak mij vrij van mij zelf.

En nu klinkt het opnieuw: ‘De Waarheid zal u vrijmaken‘ Waarom? Omdat vrij worden niet betekent: groot worden in de wereld, vrij worden van de broeder, vrij worden van God…

Maar omdat het betekent: vrij worden van zichzelf, van de leugen als was ik alleen op de wereld; van de haat waarmee ik Gods schepping vernietig,

Alleen Gods waarheid vernietigt onze leugen en bewerkt de waarheid, vernietigt de haat en bewerkt de liefde. Vrij zijn betekent niets anders dan in de liefde zijn, en in de liefde zijn betekent niets anders dan in de waarheid Gods zijn.

> Zie ook: ‘De ander wil gekend worden…‘

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “Vrijheid” – “Bevrijd worden van zichzelf – voor de ander” (12 oktober) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

‘Doe mij recht, HEER,
want zonder dwalen ben ik mijn weg gegaan,
op U, HEER, heb ik vertrouwd,
ik wankelde niet.
Doorgrond mij, HEER, en ken mij,
peil mijn ​hart​ en mijn nieren,
want Uw ​liefde​ staat mij voor ogen
en ik bewandel de weg van Uw Waarheid.
(Uit Psalm 26 de verzen 1-3)

Bron afbeelding:  Middletown Bible Church

En toen Hij aan boord van het schip gegaan was, volgden Zijn discipelen Hem.
(Matteüs 8 : 23)

(1) (…) “In de eerste plaats: het begint wanneer de Heere Jezus met Zijn discipelen in het schip gaat. Er is dan nog niets van het noodweer te bekennen. Het weer is mooi, rustig en stil. De zee is ook rustig en stil. Anders zouden de discipelen het zeker niet gewaagd hebben om in het schip te gaan.

Zo spoedig echter als Christus met Zijn discipelen in het schip zijn en zij van wal steken en op zee komen, komt er een geweldig noodweer [lett: een geweldige onstuimigheid] opzetten. Het scheepje wordt met golven bedekt, zodat de discipelen niet anders kunnen denken dan dat ze nu moeten vergaan.

Deze geschiedenis laat ons duidelijk zien – maak er gelijk maar een spreekwoord van! – dat we veilig kunnen zeggen: ‘Zo gaat het – als Christus in het schip komt, zal het niet lang rustig blijven, want dan is er zeker storm en onweer opkomst.’

Want zo moet het gaan! Christus zegt het ook in Lukas 11 [vers 22]: dat de sterk gewapende zijn paleis in rust en vrede bezit, totdat er iemand komt die sterker is dan hij, en dat dan de twist en strijd begint. Dat zien we immers ook in de evangeliën: tevoren is alles rustig – maar zo spoedig als Christus Zich met een preek laat horen of met een wonderwerk laat zien, dan schreeuwen ze overal moord en brand. De farizeeën, de Schriftgeleerden en de hogepriester maken een verbintenis om Hem eenvoudigweg te doden. De duivel begint nu pas goed te razen en te woeden.

Dit heeft Christus al eerder gezegd in Matteüs 10 [vanaf vers 34]:

‘Denk niet dat Ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde, Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard. Want Ik ben gekomen om verdeeldheid te brengen, tussen de man en zijn vader, tussen de dochter en haar moeder, tussen de schoondochter en haar schoonmoeder – én: iemands vijanden zullen zijn eigen huisgenoten zijn.’

Het moet alles echter daartoe dienen: dat je er vooraf over nadenkt of je een christen wilt zijn of niet. Want als je een christen wilt zijn, bereid je dan voor op dit onweer en ook op vervolging – zo gaat het nu eenmaal! ‘Wie in Christus godzalig wil leven’ zegt Paulus ‘die moet vervolging lijden’ (vgl. 2 Timoteüs 3 : 12). Als je dus graag God wilt dienen en een christen wilt zijn, geef je dan nu maar gewillig over, het onweer en de vervolging zal niet uitblijven.

Daarom, grijp moed, zodat je daarvoor als voor iets dat onvoorziens komt, niet schrikt. Wees voor dit onweer niet bevreesd, maar vrees God, zodat je daarom niet van Zijn Woord afwijkt. Houd daaraan onverzettelijk vast. Het is immers omwille van de gunst van de wereld niet begonnen, daarom, wil het dan vanwege haar wangunst en boosheid niet nalaten.

Dat is nu wat het evangelie ons wil leren: Matteüs zegt dat het noodweer pas is opgekomen toen Christus op zee in het schip was en zij van land waren weggevaren.”

Maarten Luther: Hauspostille 1544, 4. Sonntag nach Epiphanias 1533, in Templo, Euangelion Matthei am 8., vgl. WA 52, 123, 15 – 124, 19

(1) Ons citaat komt uit een preek over Matteüs 8 vers 23 tot 27 die Luther in het jaar 1533 in de stadskerk te Wittenberg heeft gehouden. Van deze preek zijn meest waarschijnlijk in de kerk aantekeningen gemaakt door Luthers trouwe vriend en tafelgenoot Magister Veith Dietrich, theoloog en reformator te Wittenberg en later te Neurenberg. De Hauspostille, waarin deze preek is opgenomen, werd met een instemmend voorwoord van Luther in 1544 te Neurenberg uitgegeven door Veith Dietrich. Hij werd in 1506 geboren te Neurenberg en is daar overleden op de leeftijd van 42 jaar. Zijn graf bevindt zich in Neurenberg op het ‘Johannisfriedhof’.

(…) 27 Wie niet zijn ​kruis​ draagt en achter Mij komt, kan mijn discipel niet zijn. (…) 33 Zo zal dus niemand van u, die niet afstand doet van al wat hij heeft, mijn discipel kunnen zijn. 34 Het zout is wel goed, maar wanneer zelfs het zout zijn kracht verliest, waarmede zal het smakelijk gemaakt worden? (Uit Lukas 14)

Bron afbeelding:  Bible Blender (Jules Joseph Meynier)