JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

God zal Zijn waarheid nimmer krenken,
Maar eeuwig Zijn verbond gedenken.
Zijn woord wordt altoos trouw volbracht,
Tot in het duizendste geslacht.
’t Verbond met Abraham, Zijn vrind,
Bevestigt Hij van kind tot kind.
(Psalm 105 vers 5, Oude Berijming)

Misvatting over overschatting…

Citaat: Onze vaderen hebben het gevaar van overschatting (a) van de doop beseft en zich dus verzet tegen de praktijk van de nooddoop in de Rooms-Katholieke Kerk. De kinderdoop valt niet samen met de zaligheid. (b) Anderzijds wilden zij ook geen onderschatting van de doop. Daarom wezen ze onnodig uitstel van de doop af. Vandaar de woorden in de DKO: zo haast (spoedig) als men de bediening hebben kan. (1)

Opgemerkt: Wanneer we het over ‘waarheid’ en/of ‘leugen’ hebben dan zeggen we toch niet tegen elkaar: wacht u voor het gevaar van de overschatting (a) van de waarheid. De (kinder)doop bevestigt de waarheid van Gods Woord en dan zien we daar een mens(je) waarover en waarbij de gemeente en de dopeling (later of als volwassene direct al) eerbiedig (hebben te) belijden dat Gods waarheid zoals verkondigd in het Evangelie aan de dopeling en hierbij ook weer voor de oren en ogen van heel de gemeente bevestigd wordt:

Gód zal Zijn waarheid nimmer krenken…

Willen en durven we dat ook nu nog – naar Gods Woord – zingend te belijden bij onze dopelingen/bondelingen, of geven we toch liever onze eigen gedachten en bedenkingen weer de voorkeur. Lees dan nog maar weer eens de woorden van Psalm 94 : 11, Romeinen 3 : 19 en 1 Korintiërs 1 : 20, 3 : 18-20.

1 De HEER is ​koning, met hoogheid is Hij bekleed,
de HEER is met macht bekleed en omgord.
Vast staat de wereld, zij wankelt niet,
2 en vast staat van oudsher Uw ​troon,
U bent van alle eeuwigheden.

3 De stromen verheffen, HEER,
de stromen verheffen hun stem,
luid verheffen de stromen hun stem.
4 Maar boven het geraas van de wijde wateren,
van de machtige baren der zee,
is hoog in de hemel de machtige HEER.

5 Uw uitspraken zijn betrouwbaar.
Heiligheid​ is van Uw ​huis​ het ​sieraad,
HEER, tot in lengte van dagen.

Psalm 93, NBV.

De Schrift kent aan het geloof (1) een kracht toe dat het hart verandert en de mens gehéél nieuw maakt. Er bestaat geen werk of deugd die de mens anders kan maken dan hij is. Alleen het geloof kan het en doet het!

Dit echter kan iemand wel: zijn rode jas uittrekken en daarvoor in de plaats een zwarte aandoen. Toch blijft dezelfde boef die voorheen in een rode jas rondliep, nu in een zwarte rondlopen.
Zo ook de deugniet die onder het pausdom vis heeft gegeten, eet nu vlees. Dit alles verandert een mens niet!

Alleen dit doet het: dat ik geloof en voor zeker houdt dat Christus voor mij gestorven is. Bovendien dat ik daarvoor mijn lichaam en leven, en alles – wanneer men dat van mij nemen wil – gewillig overgeef. Het werkt dat ik een geheel nieuwe mens wordt en ook in het dagelijks leven niet meer ben als voorheen. Dat brengt het geloof buiten twijfel met zich! (2)

Wanneer dit echter niet gebeurt, dan is dit een betrouwbaar teken dat het niet het ware geloof is. Verder: net zoals geloof de mens helemaal verandert en nieuw maakt, zo maakt het hem ook standvastig in lijden en kruis, dat geloof zeker op de voet volgt. (3)

Maarten Luther: WA 32, 100, 1-16.

(1) Het geloof als een gave van God gewerkt door de kracht van de heilige Geest waarom wij – een leven lang – dagelijks eerbiedig bidden met het Onze Vader gebed. Zie Lukas 11 : 1-13.
(2) We zullen daarom ook veel geduld hebben met elkaar en bidden met en voor elkaar en vergevingsgezind hebben te zijn in gezin-, familie- en gemeentekring en wij zullen om onze vriendelijkheid aan al onze medemensen bekend dienen te staan als christenen.
(3) We zullen dat niet zoeken of anderen aanbevelen maar we krijgen dat kruis en lijden opgelegd. Zie ook: Gij dan zult volmaakt zijn…

Lezen 1 Timoteüs 4 of Jakobus 2 : 1-13.

Bron tekst: ‘Vrees niet, geloof alleen – Dagboek over het geloof‘ – Meditatie 21 april – Samengesteld, ingeleid en vertaald door H.C. van Woerden – 2019 De Hertog B.V., Houten

(…) 16 Want ik schaam mij het ​evangelie​ niet; want het is een (reddende, NBV) kracht Gods tot behoud voor een ieder die gelooft, eerst voor de ​Jood, maar ook voor de Griek. (Romeinen 1 : 16, NBG)

Bron afbeelding:  Verse of the Day

(…) 12 Een lichaam is een eenheid die uit vele delen bestaat; ondanks hun veelheid vormen al die delen samen één lichaam. Zo is het ook met het lichaam van ​Christus. 13 Wij zijn allen ​gedoopt​ in één Geest en zijn daardoor één lichaam geworden, wij zijn allen van één Geest doordrenkt, of we nu ​Joden​ of Grieken zijn, of we nu ​slaven​ of vrije mensen zijn. 14 Immers, een lichaam bestaat niet uit één deel, maar uit vele. (Uit 1 Korintiërs 12)

Uitsluiten van ‘onbruikbare’ mens(en)

(…) Psychische liefde leeft uit een ongecontroleerd en oncontroleerbaar, duister begeren; (Bijbels) geestelijke liefde leeft in de helderheid van de door de waarheid geordende dienst. Psychische liefde bewerkt menselijke onderwerping, binding, en krampachtigheid. Geestelijke liefde brengt de vrijheid van de broeder onder het Woord.

Psychische liefde kweekt kunstmatige broeikasbloesems, maar geestelijke liefde brengt de vruchten voort, die onder de vrije hemel van God in storm en regen en in zonneschijn, in alle gezondheid groeien naar Gods welbehagen.

Voor elk christelijk samenleven is het een bestaanskwestie, dat het lukt om op het juiste moment het onderscheidingsvermogen op te brengen tussen menselijk ideaal en Gods werkelijkheid, tussen geestelijke en psychische gemeenschap.

>> Of men op dit punt zo snel mogelijk tot een nuchtere instelling komt is beslissend voor dood of leven van een christelijke gemeenschap. <<

Met andere woorden: een gemeenschapsleven onder het Woord kan alleen daar gezond blijven, waar het zich niet ontwikkelt als ‘beweging’, vereniging of collegium pietatis, maar waar het zichzelf kent als een deel van de ene, heilige, algemene christelijke kerk en waar het handelend en lijdend deelneemt aan de nood, strijd en belofte van de hele kerk.

Elk streven naar voorkeur voor bepaalde mensen of groepen en daarmee naar afzondering, dat niet heel zakelijk zijn reden vindt in de gezamenlijke arbeid, in plaatselijke omstandigheden of in gezinsverbanden, is voor een christelijke gemeenschap levensgevaarlijk.

Op de weg van intellectuele of geestelijke ‘selectie’ sluipt altijd weer het psychische binnen, ontneemt aan de gemeenschap haar geestelijke kracht en werkzaamheid voor de gemeente en drijft haar naar het sektarisme. (1)

Uitsluiten van de zwakke en onaanzienlijke, schijnbaar onbruikbare mens, kan ook betekenen, dat Christus wordt uitgesloten, die in de arme broeder aan de deur klopt. Daarom moeten wij hier zeer op onze hoede zijn. (1)

(…) 21 Het oog kan niet tegen de hand zeggen: ‘Ik heb je niet nodig,’ en het hoofd kan dat evenmin tegen de voeten zeggen. 22 Integendeel, juist die delen van het lichaam die het zwakst lijken zijn het meest noodzakelijk. 23 De delen van ons lichaam waarvoor we ons schamen en die we liever bedekken, behandelen we zorgvuldiger en met meer respect 24 dan die waarvoor we ons niet schamen. Die hebben dat niet nodig. God heeft ons lichaam zo samengesteld dat de delen die het nodig hebben ook zorgvuldiger behandeld worden, 25 zodat het lichaam niet zijn samenhang verliest, maar alle delen elkaar met dezelfde zorg omringen. (Uit 1 Korintiërs 12)

Lees ook het geheel:  ‘Geestelijke geen psychische liefde in de gemeente…‘

Bron tekst: “Verborgen omgang” (deel “Gemeenschapsleven”) van Dietrich Bonhoeffer.

(1) Opgemerkt AJ: Dit is werkelijk een van de belangrijkste oorzaken van de vele verschillende denominaties en groepen en groepjes (gezelschappen) die ontstaan zijn binnen de kerk(en) van (na) de Reformatie.  Ook de breuk van ’67 in de Vrijgemaakt Gereformeerde kerken kwam voort uit ‘een spel’ van mensen, die daardoor steeds beter van elkaar wisten hoe er over specifieke onderwerpen gedacht werd (of gedacht moest worden) en waardoor men steeds beter kon vaststellen bij welke van de twee groepen iemand kon worden ingedeeld en bepalen welke consequenties dat moest hebben voor het omgaan met ‘die ander(en)’ en uiteindelijk ook voor het al of niet verder kerkelijk nog samenleven met elkaar. Maar in alle denominaties/groepen valt dit spel van groepsvorming in allerlei vormen waar te nemen. En ook binnen de afzonderlijke gemeenten* worden dit soort ‘spel’ in allerlei vormen (met allerlei ‘hulpmiddelen’) gespeeld en de mensen daarmee ‘in kaart gebracht’ of  ‘op de kaart gezet’ met ook alle gevolgen voor de omgang met elkaar van dien!
* En zelfs ook binnen Bijbelkringen, families en/of gezinnen wordt dit spel gespeeld!
Leestip:  1 Korintiërs 1 : 26-31 en 3 : 18-23.

Zie ook:  Door Gód tot enkelingen gemaakt… (I), (II), (III), (IV), (V), (VI)

Bron afbeelding:  Pinterest (Pin on Bible)

(…) De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon, en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan maar vind vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. (Uit 1 Korintiërs 13)

Van de ander geen eigen beeld vormen!

(…) Omdat Christus tussen mij en de ander staat, daarom mag ik niet naar rechtstreekse gemeenschap met hem verlangen. Zoals alleen Christus zo tot mij kon spreken, dat ik geholpen werd, zo kan ook de ander alleen door Christus zelf geholpen worden. Dat betekent echter, dat ik tegenover de ander moet afzien van alle pogingen om hem met mijn’ liefde te binden, te dwingen of te beheersen.

Los van mij wil de ander bemind worden als degene die hij is, namelijk als degene voor wie Christus mens werd, stierf en uit de doden opstond, voor wie Christus de vergeving van de zonde verwierf en een eeuwig leven heeft bereid. Omdat Christus met mijn broeder reeds lang beslissend gehandeld heeft, nog voor ik daarmee kon beginnen, moet ik de broeder loslaten voor Christus en moet hij mij alleen kunnen ontmoeten als degene, die hij voor Christus reeds is.

Dat is de betekenis van de uitspraak, dat wij de ander alleen ontmoeten door tussenkomst van Christus. Psychische liefde vormt van de ander een eigen beeld. Van wat hij is en van wat hij worden moet. Zij neemt het leven van de ander in eigen handen. Geestelijke liefde echter herkent het ware beeld van de ander vanuit Christus bezien. Het is het beeld, dat Jezus Christus gevormd heeft en ook vormen wil…

Lees ook het vervolg:  ‘Geestelijke geen psychische liefde in de gemeente…‘

Bron tekst: “Verborgen omgang” (deel “Gemeenschapsleven”) van Dietrich Bonhoeffer.

Zie ook:  Door Gód tot enkelingen gemaakt… (I), (II), (III), (IV), (V)

Bron afbeelding:  Pinterst (Joe Brander)

‘Wie mij volgt, maar niet haat zijn vader en moeder en vrouw en ​kinderen​ en broers en zusters, ja zelfs zijn eigen leven, kan niet mijn ​leerling​ zijn. Wie niet zijn ​kruis​ draagt en mij op mijn weg volgt, kan niet mijn ​leerling​ zijn. (Lukas 14 : 26-27)

(…) Ook de weg tot de ‘door God gegeven werkelijkheid’ van de andere mens, met wie ik samenleef, gaat via Christus; anders is het een dwaalweg. Al onze pogingen, de kloof die ons van de ander scheidt, de onoverbrugbare afstand, zijn anders-zijn, zijn vreemdheid door middel van natuurlijke of psychische verbinding te overwinnen, moeten schipbreuk lijden.

Er bestaat geen afzonderlijke weg die leidt van mens tot mens. Het meest liefdevol zich verplaatsen in de ander, de meest doordachte psychologie, de meest natuurlijke openheid dringt niet niet door tot de ander; er bestaan geen directe psychische verhoudingen. Christus staat ertussen. Alleen door Hem leidt de weg tot de naaste.

Daarom is de voorbede de meest belovende weg tot de ander en het gemeenschappelijk gebed in Christus’ naam de ware gemeenschap.

De breuk met het direct gegevene is onvermijdelijk. Of die zich uiterlijk voltrekt in de breuk met familie of volk, of iemand geroepen wordt hier zichtbaar de smaad van Christus te dragen, het verwijt van haat jegens de mensen (odium generis humani) op zich te nemen, of dat de breuk verborgen, alleen door hem geweten, gedragen moet worden in de bereidheid hem te allen tijde zichtbaar te voltrekken, dat is geen laatste onderscheid.

Abraham werd tot voorbeeld voor beide mogelijkheden. Hij moest zijn vrienden en het huis van zijn vader verlaten; Christus trad tussen hem en de zijnen. Daar moest de breuk zichtbaar worden. Abraham werd een vreemdeling ter wille van het beloofde land. Dat was zijn eerste roeping.

Later wordt Abraham door God geroepen om zijn zoon Isaak te offeren. Christus treedt tussen de vader des geloofs en de zoon der belofte. Niet alleen het direct gegevene in de natuurlijke situatie, maar zelfs in de geestelijke situatie wordt hier verbroken. Abraham moet leren, dat de belofte ook niet van Isaak, maar alleen van God afhangt.

Geen mens komt iets te weten van deze roepstem van God, zelfs de knechten niet, die Abraham tot de plaats van het offer begeleiden. Abraham blijft geheel alleen. Hij is wederom geheel en al enkeling, zoals destijds, toen hij uit zijn vaderlijk huis wegtrok.

Hij neemt de roepstem ernstig, zoals die geklonken heeft, hij zoekt geen spitsvondige verklaringen, hij vergeestelijkt hem niet, hij neemt God op Zijn woord en is bereid te gehoorzamen.

(Wordt vervolgd!)

Zie ook:  Door Gód tot enkelingen gemaakt… (I), (II), (III), (IV)

Bron tekst:  Navolging – ‘De navolging en de enkeling‘ – Dietrich Bonhoeffer (Uitgeverij Ten Have, vijfde druk)

(…) 15 Maar toen besloot God, die mij al vóór mijn geboorte had uitgekozen en Die mij door Zijn ​genade​ heeft geroepen, 16 Zijn Zoon in mij te openbaren, opdat ik Hem aan de heidenen zou verkondigen. Ik heb toen geen mens om raad gevraagd 17 en ben ook niet naar ​Jeruzalem​ gegaan, naar hen die eerder ​apostel​ waren dan ik. Ik ben onmiddellijk naar Arabia gegaan en ben van daar weer teruggekeerd naar ​Damascus. (Uit Galaten 1)

Bron afbeelding:  Mrs. B’s Brilliant Blog