JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

(…) Gajus (1), zeiden we al, had lief, en van de liefde geldt ook: zij denkt geen kwaad. Maar nu gaat Johannes in dit briefje eens vertellen wat voor een man die ouderling Diotrefes eigenlijk wel is. De ogen moeten daarvoor open gaan in de gemeente. U voelt wel, Johannes schrijft dit niet aan Gajus, om Diotrefes achter de rug om te belasteren.

Dit briefje (1) is dan ook geen achterklap of roddel.

Johannes deelt alvast aan Gajus mee: „daarom zal ik, als ik kom, herinneren aan zijn werk” (vs 10)…. de apostel zal hem dus ronduit in z’n gezicht zeggen, wat hij nu aan Gajus schrijft. Maar Johannes schrijft dit nu alvast, omdat het heil der kerk er mee gemoeid is.

Diotrefes kon mooi praten.

Het gevaar bestond dat Gajus en de andere gemeenteleden onder zijn invloed kwamen. Dit zou funest zijn voor de kerk. Zo spoedig mogelijk moet deze man worden ontmaskerd. Want behalve dat hij brieven achterhoudt, voor de gemeente bestemd, heeft deze broeder nog meer op z’n geweten — inderdaad een „christen”, op wiens onchristelijke levenswandel veel aan te merken viel!

Wat „broeder” Diotrefes zoal op z’n geweten heeft, vertelt Johannes in dén brede aan Gajus; hij heeft een apostolisch schrijven achtergehouden, hij erkent het gezag van Johannes niet, hij „bebabbelt” de apostel „met boze woorden” (vs 10), hij ontvangt de broeders niet, en bant andere willekeurig uit de gemeente. Enzovoort.

Maar dit is alles ondergeschikt aan de grote zonde waarin Diotrefes is gevallen, en die door Johannes dan ook vooropgesteld wordt. Deze Diotrefes wordt namelijk gekarakteriseerd als iemand: „die onder hen de eerste tracht te zijn”. Diotrefes was een heerszuchtig en een eerzuchtig man. Hij wou het alleen te zeggen hebben. Zijn haan moest koning kraaien. Hij duldde daarin niets of niemand naast zich.

De leiding in de gemeente moest in zijn handen zijn.

Wij lezen er met geen woord van, dat deze ouderling niet zuiver in de leer was, of de een of andere ketterse mening verkondigde. In de andere brieven van Johannes is daar wel sprake van. Hij moet daar waarschuwen tegen valse leringen en anti-christelijke stromingen. Daar is nú geen sprake van. Ouderling Diotrefes was zo zuiver in de leer als maar enigszins mogelijk was. Hij was doorkneed in de dogmatiek zo gezegd. Als hij preken hoorde, kon hij zo maar zeggen, waar het te licht en waar het te zwaar was, en hij oefende die kritiek ook vrijmoedig. Nee, over de rechtzinnigheid van deze doorgewinterde ouderling behoefde men geen ogenblik in twijfel te verkeren.

Het is met deze „broeder” veel erger gesteld !

Hij was niet on- of anti-christelijk in de leer, maar in z’n leven, en daartegen is het dat Johannes met bewogenheid waarschuwt. Diotrefes wilde onder hen de eerste zijn. Dat is dé grote anti-christelijke zonde. Er is nauwelijks één kwaad te noemen dat bedenkelijker is, en nauwelijks één zonde die meer funest is voor het kerkelijk leven dan dit: de eerste willen zijn.

Ik schrijf dit met grote vrijmoedigheid neer, niet zozeer omdat de Schrift ons meldt, dat de hoogmoed de zonde geweest is die het allereerst haar intrede gedaan heeft in de wereld. Maar vooral omdat zij zo lijnrecht indruist tegen alles wat Christus Zelf geleerd en gedaan heeft.
Over de twisten der discipelen „wie van hen de meeste zou zijn”, heeft de Heiland Zich uitermate bedroefd. In de voetwassing heeft Hij hun een gevoelig lesje gegeven. Hij heeft ze diep ingeprent dat de meeste is, wie de minste wil wezen.

Hij Zelf was onder ons als één die dient.

De echt-christelijke levensstijl is niet heersen, maar dienen. En het is wel heel merkwaardig, dat als Paulus schrijft in Filippenzen 2 over de menswording van Christus, dat hij dat niet doet in dogmatische formuleringen, maar echt toepasselijk voor de levenspraktijk : „dit gevoelen zij in u hetwelk ook in Christus Jezus was, Die Zichzelf vernederd heeft”.

En dáárom is de zonde van Diotrefes en van allen die met hem in hetzelfde schuitje varen, gemerkt met een anti-christelijk stempel.

(1) De derde brief van Johannes is gericht aan Gajus, een “gewoon gemeentelid” van de gemeente waar ook Diotrefes lid van is en “voorzitter van de kerkenraad”.

(…) 5 Laat onder u de gezindheid heersen die ​Christus​ ​Jezus​ had. 6 Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, 7 maar deed er afstand van. Hij nam de gestalte aan van een ​slaaf​ en werd gelijk aan een mens. En als mens verschenen, 8 heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood – de dood aan het ​kruis. 9 Daarom heeft God Hem hoog verheven en hem de naam geschonken die elke naam te boven gaat, 10 opdat in de naam van ​Jezus​ elke knie zich zal buigen, in de hemel, op de aarde en onder de aarde, 11 en elke tong zal belijden: ‘Jezus​ ​Christus​ is ​Heer,’ tot eer van God, de Vader. (Uit Filippenzen 2)

Bron tekst: Gedeelten uit “Hoofdstuk XIV – Diotrefes” uit “Dubieuze posten – figuren uit de Bijbel” van ds. H. Veldkamp (1895-1956)

Bron afbeelding:   SlidePlayer

“De oude. Aan mijn geliefde broeder Gajus, die ik werkelijk liefheb.” (3 Johannes 1 : 1) (1)

(…) Diotrefes behoort nu niet bepaald tot de meest bekende Bijbelse figuren, maar zijn naam komt toch in de Schrift voor, en wie tot de “Bijbelvasten” behoort, zoekt die naam direct in de derde brief van Johannes, een heel kort briefje, geschreven aan een zekere Gajus, van wie wij verder niet zo heel veel weten, maar waar we straks nog even op terugkomen. In bedoeld briefje dan heeft de apostel het ook over onze Diotrefes.

Wie was Diotrefes?

(…) Ik weet wel, dat er veel christenen zijn, waarvan op hun christelijke levenswandel veel aan te merken valt. In zekere zin geldt dat voor ons allemaal. En wij schamen ons daar diep over, want we begrijpen heel goed dat we daarmee geen aanbeveling zijn voor Christus en “het christendom”. Maar dat wil lang nog niet altijd zeggen, dat ons daarom de naam „christen” moet worden ontzegd.
Bij Diotrefes kijk ik evenwel tegen die titulatuur „christen” wat vreemd aan. Ik zet er in elk geval een groot vraagteken achter. Wat van zijn doen en laten openbaar wordt, is eerder anti-christelijk te noemen. Oh, zeker, Diotrefes droeg een mooie naam, die zoveel betekent als „kind van God”. Voorts was de man ook lid van de christelijke kerk. Wat meer zegt: hij was ouderling.

Diotrefes was in de gemeente waar hij woonde een man van groot gezag en enorme invloed, zo zelfs, dat een gewoon gemeentelid zoals Gajus (1), geen kwaad vermoedt en geen kwaad denkt, en als gewoon gemeentelid veel hoogachting en eerbied koestert voor ouderling Diotrefes, voorzitter van de kerkenraad, en die daardoor gevaar loopt onder zijn verkeerde invloed te komen, en daarom is het nodig dat Gajus door Johannes gewaarschuwd wordt.

Het boekje dat Johannes over Diotrefes open doet, ziet er niet bepaald gunstig uit. Er blijkt uit, dat deze ouderling een gemene, geniepige, achterbakse man was, voorts een lasteraar, een door en door eerzuchtig man, die het alleen te zeggen wou hebben, en een liefdeloos type. En dan toch maar ouderling wezen, en mooie vrome woorden zeggen, dat kan dus blijkbaar samengaan.

Maar laten we beginnen, al deze dingen in orde te verhalen.
(wordt vervolgd…)

(1) De derde brief van Johannes is gericht aan Gajus, een “gewoon gemeentelid” van de gemeente waar ook Diotrefes lid van is en “voorzitter van de kerkenraad”.

Bron tekst: Gedeelten uit “Hoofdstuk XIV – Diotrefes” uit “Dubieuze posten – figuren uit de Bijbel” van ds. H. Veldkamp (1895-1956)

(…) Nu u door ​Christus​ zozeer bemoedigd wordt en liefdevol getroost, nu er onder u zo’n grote verbondenheid met de Geest is, zo veel ontferming en medelijden, 2 maak mij dan volmaakt gelukkig door eensgezind te zijn, één in ​liefde, één in streven, één van geest. 3 Handel niet uit geldingsdrang of eigenwaan, maar acht in alle bescheidenheid de ander belangrijker dan uzelf. 4 Heb niet alleen uw eigen belangen voor ogen, maar ook die van de ander. 5 Laat onder u de gezindheid heersen die ​Christus​ ​Jezus​ had.  (Uit Filippenzen 2)

Bron afbeelding:   Bijbelse Feesten – TOV Training (1 Korintiërs 5 : 6-8)

“Door uw volharding zult u uw leven verkrijgen.“ (Lukas 21 : 19)

(…) Het komen, tot Jezus is nog zo bezwaarlijk niet, het blijven bij Hem, volharden tot het einde, dat is de heilige kunst van het geloof.

(…) Demas heeft gecapituleerd! Het gerucht vliegt door de gemeente als een schuwe vogel. Het gaat als een schokkend bericht van mond tot mond: Demas is gedeserteerd! Demas heeft niet slechts z’n dienst opgezegd, maar hij heeft de kerk de rug toegekeerd.

Paulus noemt hier de man bij z’n naam, en de zonde bij haar naam, en dat is ook maar het allerbeste. Het is wel scherp gezegd, doch zo’n prediking haalt meer uit, dan wanneer de gemeente wordt doodgegooid met dierbare en versleten termen die het geweten niet meer raken.

(…) Ik geloof er dan ook geen steek van, dat Demas, toen hij van Paulus afscheid ging nemen (zo hij dat gedaan heeft!) gezegd heeft: Paulus, ik groet u, want ik heb de wereld lief gekregen! Dat doet men natuurlijk niet! Och, hoe gaat dat! (…) Maar Paulus, die z’n mensen kende, heeft het wel gevoeld. Als een steek in z’n eigen hart: „liefde voor de tegenwoordige wereld”!

Precies zoals een herder die z’n schapen kent, en informeert waarom de kerk verzuimd werd, gauw genoeg voelt, waar de schoen wringt: de tegenwoordige wereld! Dat wil toch wel wat zeggen! Een glimp te hebben gezien van de onovertrefbare rijkdom van Christus, het goed dat nimmermeer vergaat, en dan z’n liefde over te dragen aan een wereld die doodarm is, juist omdat ze tegenwoordige wereld is, en geen toekomst heeft!

Laten we Demas niet te hard vallen!

’t Is makkelijk oordelen, als men zelf niet voor het geval geplaatst is. (…) Laten we voorzichtig zijn. Laten we geen grote mond opzetten tegen Demas… (…) ’k Zou wel eens willen weten wat er terecht kwam van velen die nu ach en wee roepen om de „tegenwoordige wereld” als ze er zelf eens voor geplaatst werden, hoe moeilijk of gevaarlijk het kan worden om christen te blijven. Niet in een knusse omgeving. Maar midden in het vuur!

Er is een lelijke wereld van onzedelijkheid en brasserij. Er is ook een „mooie” wereld van cultuur en wetenschap. Er zijn onfatsoenlijke en eerbiedwaardige wereldliefhebbers. De man die z’n geld liefheeft of z’n eigen eer, is evengoed wereldmens als die het “eerloze” liefheeft. Er zijn meer liefhebbers van de tegenwoordige wereld dan u misschien zoudt denken.

Het is wel een verdrietige tegenstelling: Paulus en Demas! Twee mannen rennen in de loopbaan, de apostel én zijn „medearbeider”. Paulus heeft de goede strijd gestreden. Demas heeft het tegen z’n vijand –  de wereld  – moeten afleggen. Paulus heeft de loop beëindigd. Demas is midden in de strijd blijven steken. Paulus ziet uit naar de kroon der rechtvaardigheid en de toekomende wereld, Demas wordt gelokt door de schoonheid dezer tegenwoordige wereld.

Ben ik Demas?

Deze vraag heeft recht van bestaan, omdat, zoals we zagen, men de tegenwoordige wereld lief kan hebben, ook zonder met de kerk te breken.
Ons hart heeft onvermoede duistere diepten. Zelfs mede-arbeider van Paulus te zijn is nog geen waarborg voor behoudenis.
Timoteüs, aan wie Paulus deze dingen schrijft, had blijkbaar dit waarschuwende voorbeeld van Demas nodig, hoewel hij toch van jongsaf de Schriften geweten had, en een vrome moeder en grootmoeder had.

Schijn bedriegt. Kenden we Demas alleen uit de brieven aan Filemon en Colosse, we zouden hem allicht een plaats gegeven hebben in de galerij der heiligen. Maar nu komt de brief aan Timoteüs deze illusie verstoren: „Demas heeft mij verlaten”.

En uit deze brief richten zich de ogen van Jezus op u en mij en vragen:
„Hebt gij Mij lief?”

(…) 10 Velen zullen dan ten val komen, ze zullen elkaar verraden en elkaar haten. 11 Er zullen talrijke valse profeten komen die velen zullen misleiden. 12 En doordat de ​wetteloosheid​ toeneemt, zal bij velen de ​liefde​ bekoelen. 13 Maar wie standhoudt tot het einde, zal worden gered. 14 Pas als het goede nieuws over het koninkrijk in de hele wereld wordt verkondigd als getuigenis voor alle volken, zal het einde komen. (Uit Matteüs 24)

Bron tekst: Gedeelten uit “Hoofdstuk XIII – Demas” uit “Dubieuze posten – figuren uit de Bijbel” van ds. H. Veldkamp (1895-1956)

Bron afbeelding:   Bemoedigende Bijbelteksten

“Door uw volharding zult u uw leven verkrijgen.” (Lukas 21 : 19)

Demas. Wij weten wel niet zo bijzonder veel van hem, en hij is ook niet een zó op de voorgrond tredende figuur als bijvoorbeeld Barnabas en Markus, twee mannen in de schaduw van Paulus, over wie wij vroeger reeds spraken, maar toch is hij een medearbeider van de grote heidenapostel geweest, en blijkens de schaarse gegevens in Paulus’ brieven niet een van de minst gewaardeerde medearbeiders.

(…) De wijze waarop Paulus zijn naam voor het laatst vermeldt, is voor Demas niet zo erg eervol. Hij schrijft: „Demas heeft mij verlaten”. In de oorspronkelijke tekst staat het nog scherper: „Demas heeft mij in de steek gelaten”.
Maar het motief, dat de apostel aangeeft voor deze verlating is nog erger: „uit liefde voor de tegenwoordige wereld”!

(…) Vast sta voorlopig alleen, dat Paulus deze woorden zonder enige bitterheid heeft neergeschreven. Er klinkt integendeel een diepe smart in door. Dat Demas dit heeft kunnen doen, stemt hem tot grote droefheid. Paulus staat hier voor een raadsel. Hij begrijpt er niets van. Van wie hij nu ook een trouweloze verlating had kunnen vermoeden, van Demas zeker niet.

(…) Uit de enkele „close ups” in Paulus’ brieven van Demas is wel duidelijk te merken, dat hij niet de eerste de beste was. Er zijn sommige mensen, die vrij permanent aan de zelfkant der kerkelijke samenleving rondzwerven, en als zij vroeg of laat eclipseren, staat eigenlijk niemand daar verwonderd van te kijken. Tot deze categorie behoorde Demas stellig niet. Hij was integendeel een meelevend man, en een toonaangevende figuur.

(…) De veronderstelling zal zeker niet te gewaagd zijn, dat hij geboortig was uit Thessalonica, en dat hij daar door de prediking van Paulus uit het heidendom is getrokken en overgegaan tot het christendom. Bij deze „bekering” is het evenwel niet gebleven. Wat wij zo dikwijls lezen van de bekeerlingen in de oude christelijke kerk (en wat eigenlijk voor ieder christen vanzelfsprekend behoorde te zijn) gold ook voor Demas. Hij is ook getuige geworden van Christus, en hij heeft zijn krachten en gaven spontaan in dienst van het evangelie gesteld.

(…) In zijn brief aan Filemon noemt Paulus hem dan ook naast Markus, Aristarchus en Lukas onder zijn medearbeiders (vs 24).
In Colossenzen 4 : 14 noemt de apostel hem alweer in één adem met Lukas, en laat zijn groet overbrengen aan de gemeente ter plaatse, waaruit blijken kan, dat Demas ook in de kerk van Colosse een bekende figuur was. De beide hier genoemde brieven — en dat geeft aan het leven van Demas nog meer perspectief — zijn geschreven vanuit Rome, toen Paulus daar gevangen zat. Demas heeft dus niet alleen zijn huis en haard, zijn familie en geboortestad en waarschijnlijk ook zijn zaak achtergelaten, om Paulus te volgen in dienst van het evangelie, maar hij is er evenmin voor teruggedeinsd Paulus’ metgezel te blijven gedurende zijn gevangenschap, “de hitte des daags en de koude des nachts” delend met zijn geliefde meester.

(…) Demas heeft gecapituleerd! Het gerucht vliegt door de gemeente als een schuwe vogel. Het gaat als een schokkend bericht van mond tot mond: Demas is gedeserteerd! Demas heeft niet slechts z’n dienst opgezegd, maar hij heeft de kerk de rug toegekeerd.

Ach, mijn broeder!

(…) 33 Petrus​ zei daarop tegen hem: ‘Misschien zal iedereen zich aan U ergeren en U afvallen, ik nooit!’ 34 Jezus​ antwoordde hem: ‘Ik verzeker je: deze nacht zul je, nog voor de haan gekraaid heeft, mij driemaal verloochenen.’ 35 Petrus​ zei: ‘Al zou ik met U moeten sterven, verloochenen zal ik U nooit.’ Alle andere ​leerlingen​ vielen hem daarin bij. (Uit Matteüs 26)

Bron tekst: “Hoofdstuk XIII – Demas” uit “Dubieuze posten – figuren uit de Bijbel” van ds. H. Veldkamp (1895-1956)

Bron afbeelding:   Het Heilig Woord