JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

Wat ben ik, en wat is mijn volk?

(…) 10 Toen loofde ​David​ de HEER, ten aanhoren van de hele gemeenschap. Hij zei: ‘Geprezen bent U, HEER, God van onze voorvader ​Israël, voor altijd en eeuwig. 11 U, HEER, bent groots en machtig, vol luister, roem en majesteit. Alles in de hemel en op aarde behoort U toe, HEER, u bezit het koningschap en de heerschappij. 12 Roem en rijkdom zijn van U afkomstig, U heerst over alles. In Uw hand liggen macht en kracht besloten, U beslist wie groot en machtig is. 13 Daarom danken wij u, onze God, en prijzen wij Uw luisterrijke Naam. 14 Wat ben ik, en wat is mijn volk, dat wij in staat zijn gebleken zo veel kostbaarheden af te staan? Alles is van U afkomstig, en wat wij U schenken komt uit Uw hand. 15 Net als al onze voorouders zijn wij slechts ​vreemdelingen​ die als gasten bij U verblijven, ons bestaan op aarde is als een schaduw, zonder enige zekerheid. 16 HEER, onze God, al deze rijkdom die we bijeengebracht hebben om voor U een tempel te bouwen voor Uw ​heilige​ Naam, komt uit uw hand en aan u dragen wij die op. 17 Ik weet, mijn God, dat U de ​harten​ van de mensen beproeft en oprechtheid verlangt. Welnu, uit de oprechtheid van mijn ​hart​ heb ik u dit alles geschonken, en ook Uw volk, dat hier bijeen is, heb ik zijn bijdrage met vreugde zien schenken. (Uit 1 kronieken 29)

(…) Dit heerlijke danklied en gebed van koning David beginnen met het tiende en eindigen bij het negentiende vers. In de eerste verzen is koning David bezig om de Heere groot te maken en te verheerlijken. Hij roemt Hem in Zijn ontzaglijke grootheid en heerlijkheid. Hij is geheel alleen de bewerker en oorzaak van alle heil, voorspoed en zegen. Als David dit gedaan heeft, wendt hij met het veertiende vers zijn ogen van God de Heere af, ziet op zichzelf en het volk, en belijdt in heilige verwondering hun geringheid en hun onvermogen in zichzelf om zo eensgezind, godvrezend en vol ijver deze rijke geschenken voor de tempelbouw bijeen te kunnen brengen. Daarbij roept hij uit:

‘Want wie ben ik en wat is mijn volk dat wij ons de macht verschaft zouden hebben
om vrijwillig te geven zoals hier nu het geval is? Want het is alles van U
en wij geven het U uit Uw hand’, vers 14.

Hiermee is hij nog niet tevreden en daarom gaat hij verder in onze tekstwoorden. Hij doet daar levendig en krachtig belijdenis van de geringheid en onwaardigheid van zichzelf en van zijn volk. En het is tot roem en prijs van Gods oneindige grootheid als hij zegt: ‘Want wij zijn vreemdelingen en bijwoners voor Uw aangezicht, gelijk al onze vaders.’ Deze woorden zijn daarom op zichzelf niet anders dan een levendige uiteenzetting of belijdenis van de vreemdelingschap en vergankelijkheid van de mens hier op deze wereld. Ook van hun geringheid en onwaardigheid in vergelijking met Gods oneindige grootheid en heerlijkheid. (…)

(…) 18 HEER, God van onze voorouders ​Abraham, ​Isaak​ en ​Israël, koester dit blijk van de gezindheid van Uw volk voor altijd en laat hun ​hart​ op U gericht zijn. 19 Geef ook dat mijn zoon ​Salomo​ met volle toewijding Uw geboden, bepalingen en wetten naleeft en alles in het werk stelt om de burcht te bouwen waarvoor ik de voorbereidingen heb getroffen.’ 20 Daarna droeg ​David​ de gemeenschap op de HEER, hun God, te loven. Heel de gemeenschap loofde de HEER, de God van hun voorouders, en knielde neer en boog diep voorover voor de HEER en voor de ​koning. (Uit 1 kronieken 29)

Bron tekst: Gedeelte uit de preek “Vreemdeling op aarde” van ds. Theodorus van der Groe (1705-1784) – uitgegeven in de Reveil-serie (No. 536 – Juli-Augustus 2017) van Stichting “Smytegelt-Fonds”.

Bron afbeelding:  The Living

“Want voor u is de belofte en voor uw ​kinderen​ en voor allen die nog veraf zijn,
zovelen als de Heere, onze God, ertoe roepen zal.” (Handelingen 2 : 39)

(…) Er is nog iets wat opvalt. Terwijl die jongste zoon nog ver was, zag zijn vader hem, zegt Jezus. Op het zien van de vader valt de nadruk. Zijn vader zag hem dus op een afstandje aankomen en liep hem tegemoet? Maar zo moet je het niet verstaan. Het is niet zo dat die vader zijn zoon, omdat hij al een heel stuk gevorderd was op de weg naar huis, het laatste stukje tegemoet komt. Terwijl hij nog ver was. Hetzelfde woord als dat verre land. Dat wil zeggen: als die vader hem niet had gezien, was hij nooit uit dat verre land thuisgekomen. Het zien van de Vader is het dat de zoon thuis brengt. Zijn vader redt hem met die ogen waarin de ontferming van zijn hart schijnt. Al het redden gaat van de vader uit.

Dat is enorm troostvol. Voor mensen die denken: ik vorder niet erg. Ik moet nog een heel eind. Hoe kom ik waar ik moet zijn, hoe kom ik thuis? Bij het geringste, dat de hemelse Vader zelf nog gewerkt heeft, snelt Hij je tegemoet. Daarvan is het zich ophouden van Jezus bij tollenaars en zondaars het bewijs.

Bemoedigend is dat, als we denken aan al die gedoopte zonen en dochters die ver weg zijn. Uw kinderen en kleinkinderen wellicht. U hebt ze verteld van de liefde van God. Dat moeten we als onze kinderen klein zijn vooral doen. Volgens de statistieken moet je tot de conclusie komen dat er een zeer kleine kans bestaat dat verloren zonen en dochters ooit weer komen waar ze horen. Maar we mogen weten dat de heilige Geest in het verre land toegang heeft waar wij geen toegang meer hebben; dat Hij verlorenen tot zichzelf kan doen komen, de liefde van de Vader te binnen kan brengen, opdat ze opstaan en terugkeren. Thuiskomen door de liefdevolle, genadige ogen van God, die in Christus oneindig ver uitgaat. Tot op het kruis.

(…) 3 Jezus​ vertelde hun toen deze ​gelijkenis: 4 ‘Als iemand van u honderd schapen heeft waarvan er één verloren is geraakt, laat hij dan niet de negenennegentig andere in de woestijn achter om naar het verdwaalde dier op zoek te gaan tot hij het gevonden heeft? (1) 5 En als hij het gevonden heeft, legt hij het vol vreugde op zijn schouders 6 en gaat hij naar ​huis. Daar roept hij zijn vrienden en buren bijeen en zegt tegen hen: “Deel in mijn vreugde, want ik heb het schaap gevonden dat verdwaald was.” 7 Ik zeg u: zo zal er in de hemel meer vreugde zijn over één zondaar die tot inkeer komt dan over negenennegentig rechtvaardigen die geen inkeer nodig hebben. (Uit Lukas 15)

(1) Zo kan alleen God dat doen, de kudde achterlaten en op zoek gaan naar wat verloren is. Het is geen voorbeeld voor predikanten en andere leden van de kerkenraad. Deze laatsten hebben ook de kudde voortdurend voor te houden dat zij dagelijks inkeer/bekering nodig hebben en hen daar voortdurend en met aandrang toe oproepen (Zie o.a. Handelingen 20 : 17-31 en 2 Timoteüs 3 : 16 – 4 : 6).

Bron tekst: Lukas – deel 2 – “Thuisbrengende blik” van ds. D.M. van de Linde (Voorhoeve, NUGI 632)

Bron afbeelding:  DailyVerses.net

(…) 29 Toen er steeds meer mensen toestroomden, zei hij: ‘Dit is een verdorven generatie! Ze verlangt een teken, maar zal geen ander teken krijgen dan dat van ​Jona. (…) 32 Op de dag van het oordeel zullen de Ninevieten samen met deze generatie opstaan en haar veroordelen; want zij hadden zich bekeerd na de prediking van ​Jona, en hier zien jullie iemand die meer is dan ​Jona! (Uit Lukas 11)

(…) Maar nu is Jezus in de wereld gekomen. Hij die het licht is. God laat zich niet onbetuigd. Hij geeft zeker in de Zoon van Zijn liefde een teken uit de hemel. Het teken van Zijn genadige heerschappij. Maar het wordt niet onderkend. Niet omdat het een onduidelijk teken is, maar omdat het oog van dit geslacht boos is. Het gezonde oog reageert op het licht en dat heeft effect op het hele lichaam. We zeggen immers: niet mijn oog ziet, maar ik zie. Wat kan het je diep raken wanneer je iets verblijdends ziet. Waarom worden de mensen van dit geslacht niet diep geraakt in de ontmoeting met Jezus? Hun oog is boos. Was het maar anders. Was hun oog maar gezond, eenvoudig. Dan zouden ze het zien. De oorzaak van hun ongeloof ligt niet in de verborgenheid van God, maar in hun niet willen zien van Zijn teken in Christus.

(…) Een boos oog interpreteert alles negatief. Men kan in de duisternis wandelen doordat er geen licht schijnt, maar ook omdat men de ogen dicht heeft of de andere kant uitkijkt, afgewend van het licht.

In de kerken wordt terecht gebeden om de opening van de Schriften en verlichting met de heilige Geest. De openbaring van God en ons zicht ervoor. Het teken bij uitstek van Gods bemoeienis met deze wereld en ons leven is het teken van de meerdere Jona. Het teken van kruis en opstanding. Het teken van de doop, van brood en wijn. Waar we dat niet zien moeten we God niet de schuld geven, maar bij onszelf te rade gaan. Is ons oog, ons hart wel eenvoudig, oprecht?

Jezus eindigt met een bemoedigende belofte voor de discipelen. Aangezien zij het licht van de openbaring in geloof aanvaarden zullen zíj meer en meer dat licht verspreiden. Ik ben niet de bondgenoot van Beëlzebul, zegt Jezus. Maar in Mij is het rijk van God verschenen. Door mij te verzoeken om een teken bewijzen jullie alleen maar dat jullie hart duister is. Wanneer jullie oog eenvoudig was zouden jullie het zien en van dat licht iets doorgeven.

Zou u ook niet graag een teken uit de hemel willen zien? Voor uzelf of voor de ander? Nu, daar mag u best om vragen. Nee, niet hoogmoedig en dwingerig, maar ootmoedig. En als u het niet ontvangt? Het teken van Jona: Christus gekruisigd en opgestaan, dat is alles. Het teken bij uitstek van Gods ontferming met deze wereld, met uw en mijn leven.

Aan Hem ons toevertrouwend mogen we iets van dat licht verspreiden.

(…) 33 Wie een ​lamp​ aansteekt, zet hem niet weg in een donkere nis, maar plaatst hem op de standaard, zodat degenen die binnenkomen het licht kunnen zien. 34 Het oog is de ​lamp​ van het lichaam. Als je oog helder is, is je hele lichaam verlicht. Maar als het troebel is, verkeert je lichaam in duisternis. 35 Let dus op of het licht dat in je is, niet verduisterd is. 36 Als je hele lichaam verlicht is, zonder dat ook maar een deel in duisternis verkeert, dan is het zo licht als wanneer een ​lamp​ je met zijn stralen verlicht.’ (Uit Lukas 11)

Bron tekst: Lukas – deel 2  “Op de berg” van ds. D.M. van de Linde (Voorhoeve, NUGI 632)
Bron afbeelding: DailyVerses.net

…die hun God en Vader gelovig vertrouwen op Zijn Woord (a)

Rechtvaardiging (6) (1)

‘Aangezien u dan kinderen van God bent, [daarom] heeft God de Geest van Zijn Zoon gezonden in uw harten, Die roept: Abba, lieve Vader! Daarom bent u nu geen knecht[en] meer, maar kinderen – maar als het kinderen zijn, dan zijn het ook erfgenamen van God door Christus’ (Galaten 4:6-7, weergave WA 1522).

“Dit is typisch een brief van Paulus [letterlijk: een echte Paulinische brief], waarin hij voornamelijk spreekt over het geloof. Dat is dan ook de reden waarom zoveel mensen er niets van begrijpen: niet omdat de inhoud zo duister en moeilijk is, maar omdat de leer van het geloof in deze wereld zo jammerlijk is verloren gegaan. Zonder deze geloofsleer is het immers onmogelijk om Paulus te begrijpen. Want uit alle macht en met alle ernst verkondigt hij in al zijn brieven het geloof. Daarom zal het ons wel wat woorden kosten om de inhoud van deze tekst zo helder en duidelijk mogelijk te behandelen. Dit wilde ik eerst als voorwoord of inleiding bij deze preek zeggen.

Het is belangrijk om te weten: dat het iets anders is om over de goede werken te preken en te onderwijzen, en wéér iets anders om over de rechtvaardiging te preken en te onderwijzen. Het zijn immers twee verschillende dingen: net zoals de mens of de persoon iets anders is dan zijn daden of werken. Om duidelijk te zijn: de rechtvaardiging betreft de persoon, maar niet de werken. Want de persoon – en niet zijn werk – wordt gerechtvaardigd.

Het is dus één van beide: de persoon is óf rechtvaardig en zalig, óf veroordeeld en verdoemd. Daaruit volgt duidelijk dat een mens niet door goede werken wordt gerechtvaardigd, maar reeds daarvóór zonder enig werk door iets anders rechtvaardig moet worden.

Zo zegt Mozes het in Genesis 4 vers 5: ‘God zag Abel en zijn offer aan.’ Eerst zag God Abel aan – namelijk de persoon van Abel – en daarna zag Hij zijn offer aan. Zodat blijkt dat de persoon daarvóór reeds vroom, goed en aangenaam was voor God. God zag het offer aan omwille van de persoon – niet de persoon omwille van het offer.

Daarentegen: God zag Kain en zijn offer niet aan. Dat wil zeggen: in de eerste plaats zag Hij Kaïn niet aan – namelijk de persoon van Kaïn – en vervolgens zag hij ook zijn offer niet aan. Uit deze tekst kunnen we concluderen dat het onmogelijk is dat een werk van zichzelf voor God goed of aangenaam is, tenzij dat de persoon, daarvóór reeds goed en aangenaam is [door het geloof in Christus]. (b)

Voor ditmaal is het dus genoeg en duidelijk dat er twee soorten goede werken zijn: sommigen worden vóór de rechtvaardiging gedaan en sommigen worden ná de rechtvaardiging gedaan. De goede werken vóór de rechtvaardiging hebben wel de schijn van goede werken, maar zijn nutteloos. De goede werken die op de rechtvaardiging volgen, zijn de ware goede werken.”

Maarten Luther: Kirchenpostille 1522, vgl. WA 10.1.1, 324, 13 – 326, 6

(a) Zo zijn de rechtvaardigen te omschrijven. Zie o.a. verschil Kaïn en Abel, Saul en David, Ezau en Jakob. God geeft “de zwakke(ren)” – die Hij in het hart geeft om hun heil bij God te zoeken en van Hem te verwachten een plaats “boven de “sterken en machtigen” en toetst de laatsten daarmee. – Opgemerkt door AJ)
(b) Zie hiervoor ook Hebreeën 11 vers 4: ‘Door het geloof heeft Abel een voortreffelijker offer voor God geofferd dan Kaïn, waardoor hij getuigenis verkregen heeft dat hij rechtvaardig was, omdat God over zijn gave getuigenis gaf – en door dit geloof spreekt hij nog, hoewel hij gestorven is’ (weergave DB 1545).

(1) Dit citaat komt uit de ‘Kirchen Postille’ van 1522 naar aanleiding van een preek over Galaten 4 vers 1 tot 7. Op de Wartburg heeft Luther deze preken voorbereid om als preekvoorbeelden te dienen voor de vele ongeleerde geestelijken die tot de reformatie overgingen. Vanzelfsprekend dat het inhoudelijk tégen de toen heersende kerkleer inging. Hoewel – door het gebruik van het voorbeeld van Kaïn en Abel wordt het citaat toch ook weer tijdloos!
Als het over de rechtvaardiging gaat, gebruikt Luther ook vaak het voorbeeld van een boom: ‘Iedere willekeurige boom wordt geen appelboom door er appels aan te hangen – maar plant eerst een echte appelboom, dan groeien er vanzelf echte appels aan.’ Of anders gezegd: ‘Maak eerst de boom goed, dan brengt hij ook goede vruchten voort.’ Dat wil zeggen: eerst moet de mens ‘goed’ zijn door het geloof in Christus, dan volgen ook de goede werken als vruchten van het geloof. De Nederlandse Geloofsbelijdenis (Guido de Brès 1561) zegt in Artikel 24 trouwens principieel hetzelfde.

Bron tekst: Wilt u deze Luthercitaten ter kennismaking doorsturen aan uw vrienden. Er zijn geen kosten aan verbonden. Voor het aanmelden/afmelden van deze wekelijkse citaten kunt u gebruikmaken van dit e-mailadres info@maartenluther.com en van deze website: www.maartenluther.com

Uit Jesaja 55

(…) 6 Zoek de HEER nu hij zich laat vinden, roep hem terwijl hij nabij is. 7 Laat de goddeloze zijn slechte weg verlaten, laat de onrechtvaardige zijn snode plannen herzien. Laat hij terugkeren naar de HEER, die zich over hem zal ontfermen; laat hij terugkeren naar onze God, die hem ruimhartig zal ​vergeven.  (…) 13 Voor een doornstruik zal een cypres opschieten, voor een distel zal een mirt opschieten, en het zal de Here zijn tot een naam, tot een eeuwig teken, dat niet uitgeroeid zal worden.

Bron afbeelding: DagelijkseBroodkruimels