JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

(…) 15 Ziet dus nauwlettend toe, hoe gij wandelt, niet als dwazen, maar als wijzen, 16 u de gelegenheid ten nutte makende, want de dagen zijn kwaad. 17 Weest daarom niet onverstandig, maar tracht te verstaan, wat de wil des Heren is. (Uit Efeziërs 5)

Tijd nemen, tijd maken…

Uw bevelen zal ik overdenken en op uw paden zal ik letten.
(Psalm 119 : 15)

Stilstaan is onmogelijk. Iedere gave, ieder inzicht dat ik ontvang, leidt mij dieper binnen in Gods woord. Voor Gods woord heb ik tijd nodig. Om de bevelen van God op de juiste wijze te verstaan, moet ik vaak lang op het woord zitten peinzen. Niets zou meer verkeerd zijn dan die activiteit of die gevoelsverheerlijking, die de waarde van het reflecteren ontkent. Dit reflecteren is niet alleen een zaak van mensen die daarvoor een speciale roeping hebben ontvangen, maar van een ieder die op Gods wegen wil gaan.

Natuurlijk eist God vaak een snel en ogenblikkelijk handelen; maar Hij eist ook stilte en bezinning. Zo mag en moet ik vaak uren en dagen lang bij één en hetzelfde woord blijven, tot ik het ware inzicht krijg. Niemand is zo ver gevorderd, dat hij daar buiten zou kunnen. Niemand moet geloven daarvan ontheven te zijn, omdat hij te veel werk heeft. Gods woord neemt mijn tijd in beslag. God ging zelf in de tijd staan en wil nu ook, dat ik Hem mijn tijd geef.

Christen zijn is geen zaak van een ogenblik, het vraagt tijd. God gaf ons de Schrift, waaruit wij zijn wil moeten leren kennen. De Schrift wil gelezen en overdacht worden, dag aan dag. Gods woord is niet de som van enkele eeuwige en algemene stellingen die ik mij te allen tijde voor de geest zou kunnen roepen, maar het dagelijks nieuwe woord van God aan mij in de oneindige rijkdom van de uitlegging. (1)

Meditatie, het biddend overdenken van de Schrift en uitleg zijn onontbeerlijk voor hem, die oprecht Gods bevelen en niet zijn eigen gedachten zoekt. Meditatie betekent, Gods woord in de Schrift biddend ter harte nemen, uitleggen betekent, Gods woord in de Schrift als Gods woord leren zien en begrijpen. Het een is er niet zonder het andere. Het een zowel als het ander is bezinning en moet dagelijks gepraktiseerd worden. (1)

Wil ik Gods bevelen ontdekken, dan mag ik niet op mij zelf en mijn situatie maar alleen op Gods paden letten. Wat God voor mij deed toen Hij aan zijn volk en toen Hij in Jezus Christus handelde, wat menswording, kruis en opstanding van Jezus Christus als Gods daden voor mij betekenen, dat alleen behoort mijn weg te bepalen. (1)

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “Het bidden van de Psalmen” – (15 februari) “Tijd hebben” – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

(1) We moeten hier dan m.n. ook denken aan het overdenken van de gelezen Bijbelwoorden om ze te benutten en toe te passen voor de tijd waarin we leven en in de dag die voor ons ligt. Dat is dus wat anders dan het onderwijs in “de gezonde leer” dat ook nodig is en waar de Belijdenisgeschriften (m.n. de Heidelbergse catechismus) voor gegeven zijn, maar zeker ook de zondagse verkondiging en natuurlijk ook het dagelijkse Bijbellezen en overdenken draagt daaraan bij.

Bron afbeelding:  Pinterest

(…) 10 Want de droefheid die overeenkomstig de wil van God is, brengt een onberouwelijke bekering (a) tot zaligheid teweeg, maar de droefheid van de wereld brengt de dood teweeg. 11 Want zie, juist dit, dat u overeenkomstig de wil van God bedroefd bent geworden, wat een grote inzet heeft dat in u teweeggebracht! (Uit 2 Korintiërs 7)

N.a.v. Lukas 24 vers 13-35 : “Een Christen is op hetzelfde moment een zondaar en een heilige, tegelijk slecht en goed. (1) Want wat onze persoon aangaat zijn we in zonden, en wat onze eigen naam aangaat zijn we zondaren. Maar Christus geeft ons een nieuwe naam. Hij noemt ons: ‘Uw-zonden-zijn-u-vergeven’. Die naam houdt in: omwille van Christus zijn al uw zonden vergeten en vergeven. Zo is het beide wáár: de zonden zijn er – want de oude-Adam is nog niet helemaal gestorven – en ze zijn er ook niet, omdat God ze om Christus’ wil niet wil zien.

Voor mijn ogen zijn ze er, ik zie en voel ze wel degelijk! Maar hier is Christus – Hij laat aan mij verkondigen: ’Ik moet boete (a) doen.’ Dat is: ik moet belijden dat ik een zondaar ben, én in Zijn Naam vergeving van zonden geloven (vgl. Handelingen 5 : 31).

Want de boete – hoewel deze niet gemist kan worden – is op zich niet genoeg om de zonden weg te nemen. Het moet zovér met je komen dat je in de Naam van Christus gelooft en zó ook voor jezelf de vergeving van zonden ontvangt. Waar dit geloof is, daar ziet God geen zonden meer. Want daar sta je voor God niet in je eigen naam, maar in de Naam van Christus – Hij kleedt en versiert je met Zijn genade en gerechtigheid.

Dat doet Hij, hoewel je in eigen waarneming een arme zondaar bent en vol zit met zwakheid en ongeloof. Toch hoef je daarvan geen doodschrik te krijgen – hoe zou je anders de prediking van de boete nog kunnen horen? (b) Daarom, zeg dan: ‘Ach Heere, ik ben een arme zondaar, dat weet ik, maar U zegt: “Zo zal het toch niet met je blijven, want Ik heb bevel gegeven dat in Mijn Naam vergeving van zonden gepredikt moet worden”’ (vgl. Lukas 24 : 47).”

(1) Het bovenstaande citaat is genomen uit de derde (!) preek die Luther op Paasdag 1533 thuis in besloten kring heeft gehouden. Deze drie preken omvatten tezamen 20 pagina’s in de ‘Weimarer Ausgabe’ (afgekort: WA). Het zijn dus geen lange preken. Waarschijnlijk werden ze n.a.v. de Schriftlezingen die voor die dag bestemd waren, uitgesproken na de gemeenschappelijke maaltijden. De twee eerste preken gaan over de opstanding op de Paasmorgen uit Mattheüs 28. De tekst voor de derde preek was Lukas 24 vers 13-35.

Maarten Luther: Predigten des Jahres 1533 (Ausgabe: Hauspostille 1544). Über das Evangelium Lucå am 24. v. 13-35. Die dritt predig vom Osterfest, Anno 1533, vgl. WA 52, 264, 33 – 265, 10

(a) Boete: = berouw of bekering. Boete (Busse) in de hele Lutherse context en Bijbelvertaling een vaak gebruikt woord. Daarvoor gebruiken wij (ook de SV) vaak terecht het woord ’bekering’. Alleen wel jammer dat ‘bekering’ vooral in de zin van ‘berouw’ door de tijd heen veel aan betekenis heeft verloren.

(b) (…) Maar de mens hoeft geen angst te hebben! Dat is het verschil tussen de mens en alle andere creatuur, dat de mens te midden van uitzichtloosheid, chaos en schuld hopen kan. En wanneer gevraagd wordt, hoe hij dat kan, dan noemen wij de naam van Hem, voor wie het kwaad ineenkrimpt, die de angst zelf angst inboezemt, de naam van Hem, die geheel alleen de angst overwon en in triomf in gevangenschap voerde en aan het kruis sloeg en prijsgaf aan de vernietiging, de naam van Hem, die de overwinningskreet van de van angst verloste mensheid is – Jezus Christus, de gekruisigde en levende. (Dietrich Bonhoeffer geciteerd)

Bron tekst: Wilt u deze Luthercitaten ter kennismaking doorsturen aan uw vrienden. Er zijn geen kosten aan verbonden. Voor het aanmelden/afmelden van deze wekelijkse citaten kunt u gebruikmaken van dit e-mailadres info@maartenluther.com en van deze website: www.maartenluther.com

Bron afbeelding:  Pinterest