JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

Vestig je hoop op de HEER en blijf op de weg die Hij wijst, …
(Uit Psalm 37 : 34)

De derde bede: Uw wil geschiede op aarde, zoals in de hemel

(…) “Let goed op dat het een duidelijk teken van onze eigen natuurlijke wil is dat deze geen tegenstand verdraagt. Ongeduld is de vrucht waarmee we een geveinsde, valse en sluwe goede wil kunnen herkennen.

Een oprecht goede wil zal, wanneer gedwarsboomd, zeggen: ‘O God, ik beschouwde mijn plan als goed. Maar als het niet zo is, ben ik toch tevreden. Moge uw wil geschieden.’
Waar onenigheid en ongeduld heersen, kan er niets goeds zijn, hoe goed het ook lijkt of wil zijn.

Er kan ook een rechtvaardige en goede wil bij ons zijn, die toch niet door ons gedaan mag worden. David had zo’n wil toen hij een tempel voor God wilde bouwen. De Heer prees hem hiervoor maar liet hem toch niet toe om het uit te voeren (2 Samuel 7 : 22-29). Zo was de wil van Christus in de tuin – toen Hij ervan terugschrok om de beker te drinken – Zijn wil, en hoewel goed, kreeg deze wil niet de overhand en de overwinning.

Evenzo, wanneer we de hele wereld denken te moeten bekeren, doden willen opwekken, onszelf en alle anderen naar de hemel brengen, en alle wonderen verrichten, dan zullen we toch niets willen doen dan nadat we eerst Gods wil hebben geraadpleegd en onze wil geheel ondergeschikt gemaakt hebben aan die van Hem, en we zeggen: ‘Onze lieve God, dit of dat lijkt ons goed – als U het goedkeurt, laat het dan gebeuren, maar als U het afkeurt, laat het dan ongedaan blijven.‘ “

Maarten Luther: Dr. Martin Luthers Werke (Weimarer Ausgabe) WA 2, 103, 12-20 (gebruikte vertaling: Luthers Works, American Edition, deel 42, blz. 46/47)

NB. Deze Luther-quote is een vertaling van de eerder in de Engelse taal gepubliceerde versie.

Bron tekst: If you would like to have these Luther Quotes sent to family or friends you can send (with their permission) the email address to: info@martinluther-quotes.com
Or, you can use the web-form located on the homepage of the website www.maartenluther.com. There you can find both options to subscribe and unsubscribe from our weekly quotes. The emails are free of charge and you are not asked for donations.

Bron afbeelding:  Bible Verses

Toen kwam Petrus bij Hem en zei: Here, hoeveel maal zal mijn broeder tegen mij zondigen en moet ik hem vergeven? Tot zevenmaal toe? (Uit Matteüs 18 : 21-35)

Wij willen ons zelf de vraag stellen, of wij iemand kennen uit onze omgeving, die wij een onrecht, dat hij ons aandeed, niet hebben vergeven, iemand, van wie wij ons boos hebben afgewend, misschien niet openlijk, maar in verzwegen bitterheid met de gedachte: dat kan ik niet meer verdragen, met deze man kan ik geen omgang meer hebben.

Of zouden wij zo onachtzaam zijn, dat wij zeggen: zo iemand ken ik niet?

Laten de andere mensen ons zo onverschillig, dat wij eigenlijk helemaal niet weten, of onze verstandhouding met hen nu wél of niet goed is; dat wij niet weten, of niet eenmaal de een na de ander zal opstaan en ons aanklagen: van mij ben je kwaad weggegaan — met mij heb je de omgang verbroken – ik was je onsympathiek en je wendde je van mij af – ik deed je eens pijn en je liet mij alleen en ik kon je niet terugvinden – ik heb je vaak gezocht en je ging mij uit de weg — wij hebben nooit meer openhartig met elkaar gesproken, en ik vroeg toch niets meer dan dat je mij zou vergeven, en je hebt me nooit kunnen vergeven?

En in dat uur zullen al deze aanklachten zich samenballen tot één luide, dreigende, verschrikkelijke stem, die ons tegenroept: je bent een hardvochtig mens geweest – al je beminnelijkheid helpt je niets, je was hardvochtig en trots en koud als een steen, je gaf niets om ons, je had een hekel aan ons (1), je hebt nooit geweten, wat vergiffenis betekent, wat een weldaad het is voor wie haar geschonken krijgt en welk een bevrijding, voor wie ze schenkt. Jij was steeds weer een hard mens.

Wij maken het ons zo gemakkelijk, wanneer het om de ander gaat. Wij denken dat wij iemand wel vergeven hebben als we geen slechte gedachten over hem koesteren. En wij zien helemaal over het hoofd, dat wij niet het goede met hem voorhebben.

En vergeven kon wel eens betekenen alleen maar
het goede met iemand voorhebben,

zijn last op onze schouders nemen, waar wij maar kunnen. En dat gaan wij juist uit de weg, wij nemen de lasten van de ander niet op ons, maar blijven naast hem lopen en raken aan het zwijgen gewend.

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “Over het vergeven” – “Hoe ver gaat onze interesse voor de ander?” (28 september) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

(1) Opgemerkt AJ: Er staat niet voor niets “ons”, want iemand niet vergeven betreft nooit alleen die éne aan wie vergiffenis geschonken dient te worden, maar zeker ook de mensen die dicht bij die betreffende persoon leven en het raakt uiteindelijk ook heel het samenleven van broeders en zusters in de gemeente(n)  van Jezus Christus. Jezus leerde ons dan ook bidden: vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven hen die ons iets schuldig zijn…
NB. Wij mogen dan ook niet moe worden om elkaar altijd weer te onderwijzen over en stimuleren tot elkaar vergeven en aanvaarden om daarmee de ons vergevende liefde en vrede van God ook weer de ander en daarmee elkaar te schenken!

(…) 3 U die ons ​bidden​ hoort – tot u komt de sterveling.
4 Worden onze(!) ​zonden​ mij te zwaar, u neemt weg wat wij(!) misdeden.
(Uit Psalm 65)

Bron afbeelding:  Pinterest

Een ieder, die in toorn leeft tegen zijn broeder, zal vervallen aan het gerecht
(Uit Mattheüs 5 : 21-26)

Onwaarachtige gezamenlijke godsdienstoefening

De wet waarnaar Jezus zijn volgelingen allereerst verwijst, verbiedt hun de moord en beveelt hun de broeder aan. Het leven van de broeder is door God gesteld en in Gods hand, alleen God heeft macht over leven en dood.

Voor de moordenaar is geen plaats in de gemeente van God. Hij vervalt aan het gericht, dat hij zelf uitoefent. Dat de broeder die zo onder de bescherming van het goddelijke gebod gesteld wordt, niet alleen de broeder in de gemeente is, volgt ongetwijfeld daaruit, dat de volgeling van Jezus zich in zijn handelen niet daardoor kan laten bepalen, wie de andere is, maar alleen door Hem die hij in gehoorzaamheid volgt.

Het leven van de broeder is de volgeling van Jezus tot grens gesteld, die niet doorbroken mag worden. Een dergelijke doorbreking geschiedt echter reeds door de toorn, meer nog door een boos woord dat ons ontvalt (Raka), en ten slotte door de opzettelijke smaad van de ander (dwaas).

Elke boosheid richt zich tegen het leven van de ander, het (samen)leven wordt hem niet gegund, men zoekt naar de vernietiging ervan. Het woord dat ons te snel ontvalt, dat wij zo licht tellen, openbaart, dat wij de ander niet eren, ons boven hem verheffen en zo ons leven waardevoller vinden dan dat van ‘die ander‘.

Dit woord is een slag naar de broeder of zuster, een stoot naar zijn of haar hart. Het moet treffen, wonden, vernietigen. Het opzettelijke scheldwoord ontrooft de naaste ook in het openbaar zijn eer, wil hem ook voor en in het oog van anderen verachtelijk maken, heeft het in zijn haat gemunt op de vernietiging van zijn innerlijk en uiterlijk bestaan. Ik voltrek het gericht aan hem. Dat is moord. De moordenaar vervalt aan het gericht.

Verachting van de broeder (hoe geraffineerd we dat ook aanpakken en verbergen voor anderen) maakt gezamenlijke godsdienstoefening onwaarachtig (1) en ontneemt daaraan elke goddelijke belofte. Zo moet de gemeente van Jezus heden ten dage zich zelf onderzoeken, of niet op het ogenblik waarop zij voor gebed en godsdienstoefening voor God treedt, veel stemmen met een aanklacht tussen haar en God treden en haar gebed verhinderen.

Zo moet de gemeente van Jezus zich zelf onderzoeken of ze gesmaden en onteerden werkelijk een teken heeft gegeven van de liefde van Jezus, die leven wil bewaren, dragen en beschermen. Anders zou de meest correcte godsdienstoefening, het vroomste gebed, de moedigste belijdenis haar niet helpen, maar tegen haar getuigen.

God wil niet gescheiden worden van onze broeder.
Hij wil niet geëerd worden, wanneer een broeder onteerd wordt.

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “Maar ik zeg u” – “God wil niet gescheiden worden van de broeder” (15 juni) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

(1) (…) 22 Ja, veeleer zijn die leden van het lichaam, welke het zwakst schijnen, noodzakelijk, 23 en juist die delen van het lichaam, welke wij minder in ere houden, bekleden wij meer eervol, en onze minder edele leden worden met groter eer behandeld, 24 maar onze edele leden hebben dat niet nodig. God heeft evenwel het lichaam zó samengesteld, dat Hij meer eer gaf aan hetgeen misdeeld was, 25 opdat er geen verdeeldheid in het lichaam zou zijn, maar de leden gelijkelijk voor elkaar zouden zorgen. (Uit 1 Korintiërs 12)

Bron afbeelding:  SlideShare

Mijn schuld steekt hoog boven mij uit, als een zware last, te zwaar om te dragen.
(Uit Psalm 38)

Zou ik me dan niet boven die ander verheffen?

Niet groot van zich zelf denken en een nederige plaats innemen betekent zonder frase en in alle nuchterheid: zich zelf beschouwen als de grootste zondaar. Dit wekt heel de weerstand van de natuurlijke mens, maar ook van de zelfbewuste christen.

Het klinkt overdreven en onwaarachtig. Toch heeft Paulus van zich zelf gezegd, dat hij de voornaamste, dat wil zeggen de grootste der zondaren is (1 Timoteüs 1 : 15).

Er kan geen echt zondebesef zijn, dat mij niet brengt tot deze diepte. Als mijn zonde mij, in vergelijking met de zonden van anderen, kleiner, minder verwerpelijk voorkomt, dan ken ik mijn zonde nog niet. Mijn zonde is noodzakelijk de grootste, de zwaarste en de meest verwerpelijke.

Voor de zonden van anderen vindt de broederlijke liefde veel verontschuldigingen. Slechts voor mijn eigen zonde bestaat er geen excuus. Daarom is zij de zwaarste.

Wie de broeder in de gemeente wil dienen, moet diep ootmoedig worden. Hoe zou ik in eerlijke ootmoed hem kunnen dienen, wiens zonde mij werkelijk zwaarder lijkt dan mijn eigen zonde? Zou ik me dan niet boven hem verheffen en mag ik dan nog hoop voor hem hebben? (1)

Het zou een gehuichelde dienst zijn. ‘Geloof niet, dat ge één stap ver gekomen zijt in de heiligmaking, indien ge het niet diep gevoelt, dat ge geringer zijt dan alle anderen’ (Thomas a Kempis).

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “De boden” – “Anderen verontschuldigen  maar nooit jezelf” (20 september) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

(…) 18 Want ik ben de ondergang nabij en altijd vergezelt mij de pijn.
19 Ik wil u mijn schuld belijden, door mijn ​zonden​ word ik gekweld.
(Uit Psalm 38)

(1) Opgemerkt AJ: Welke goede gronden vinden we bij onszelf en bij een ander niet om te kunnen en durven beweren dat wij zelf ons huwelijk en de geborgenheid van eigen huis en haard en het in vrede samenleven met gezin en familie en met broeders en zusters  wel waard zijn en een ander niet.

Bron afbeelding:  Pinterest