JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

‘Toen riep Jezus in de tempel, en leerde en zei: Ja, u kent Mij, en weet vanwaar Ik ben
– en van Mijzelf ben Ik niet gekomen. Maar Hij is waarachtig,
Die Mij gezonden heeft, Die u niet kent’
(behandeld tekstdeel: Johannes 7 : 28, weergave DB 1545).

(…) “Dit is de prediking en de strijd – daar gaat het om, dat wij Christus aannemen en zó aan Hem hangen, dat wij over God niets zeggen of verklaren, of we hebben deze Man voor ogen. Onthoud dat ik dit gepreekt heb!

Hang aan Zijn lippen! Hoor Zijn Woord!

Laat anderen scherpzinnig speculeren over God, Schepper van hemel en aarde – over engelen en andere schepselen. Laat ze gissen hoe God hemel en aarde heeft geschapen: dat is iets om mee bezig te zijn! Laat ze daar altijd mee doorgaan; laat ze zingen van onze Heere God; laat ze dansen en springen! Wat zou het?

Maar wanneer je begint te spreken over het hoofdartikel [namelijk over het geloof] dat ons tot ware christenen maakt, dan gaat het er alleen om dat ik de Christus aangrijp, Die door de Vader is gezonden, en ik [door Hem] de Vader ook leer kennen. Dat ik Christus’ ambt en Woord mag verstaan – anders: wanneer je Christus uit het oog laat wegrukken, dan is het met je gebeurd.

Je zult immers daardoor geen christen worden, dat je weet: God heeft hemel en aarde geschapen – dit weten, verlost je niet van de zonden of van de duivel, en maakt je ook niet zalig.

Wil je zalig worden? Dan zullen je goede werken dat niet doen, als je denkt dat God jou en je goede werken zal aanzien, dan maak je een grote vergissing!

Leer echter grondig om op déze manier een christen te worden: weet dat je dit onmogelijk zelf kunt doen – leg je handen en voeten en al je weten en werken neer, en wanhoop aan jezelf. Spits dan je oren en wees nabij om te horen. Houd je alleen aan de Heere Christus, luister naar Hem – hang aan Zijn lippen! Hoor Zijn Woord, want de Vader heeft het in Zijn mond gelegd. Let goed op wat Hij zegt, houd je eraan en geloof het – zó ben ik een christen!”

Maarten Luther: Auslegung D. Martin Luthers über das Sechste, Siebende und Achte Capitel des Euangelisten Johannis, gepredigt zu Wittemberg, Anno1530. 1531. und 1532. – Predigt am Sonnabend 15. Juli 1531, vgl. WA 33, 391, 3 – 392, 4

Wilt u deze Luthercitaten ter kennismaking doorsturen aan uw vrienden. Er zijn geen kosten aan verbonden. Voor het aanmelden/afmelden van deze wekelijkse citaten kunt u gebruikmaken van dit e-mailadres info@maartenluther.com en van deze website:www.maartenluther.com (contact op de homepage)

Bron afbeelding:  Pinterest

(…) 2 Mijn ​hart​ is gerust, o God, ik wil zingen en spelen. Mijn ziel,
3 ontwaak met ​harp​ en ​lier, ik wil het morgenrood wekken.
(Uit Psalm 108, van David)

Die Gods Woord liefhebben, hebben zich nooit laten weerhouden, het te sieren met het schoonste dat zij bezaten. Het mooiste kan niets anders zijn dan een gehoorzaam hart; maar uit het gehoorzame hart ontsproot het zichtbare werk, het hoorbare lied ter ere van God en Jezus Christus.

De ziel van een mens is een harp

Er bestaan onechte, mislukte, maar ook onvergelijkelijk edele melodieën. Hoe vinden wij een criterium, het echte en goede van het onechte en mislukte te onderscheiden? Wij antwoorden met een gelijkenis: De ziel van een mens is een harp, en het Woord Gods dat deze ziel aanraakt, is de harpist.

Hoe zuiverder de harp gestemd is, hoe zuiverder het lied klinkt. Maar hoe vaak zijn de snaren ontstemd, hoe vaak klinkt de harp vals. Hoe vaak komt uit onze mond alleen maar een wild, lijdend, gekweld of onwelluidend schreeuwen, als waren alle snaren gesprongen.

Het kan ook zijn, dat een storm de snaren doet trillen en klinken, hartstocht, opstandigheid, verbittering, misschien ook een zacht klagen en wenen; het lied dat dan opklinkt verheerlijkt ons zelf, onze hartstocht, onze liefde, onze haat, onze vertwijfeling, onze droefheid en ons gevoel van eigen kracht.

De grote vraag is wie de harp bespeelt, God zelf of ons lijden en onze hartstochten; wil ons zingen en musiceren alleen de eer van God en Jezus Christus verkondigen of is de mens haar maat en middelpunt.

Bach heeft boven al zijn stukken geschreven: Soli Deo Gloria; en het is of zijn muziek niets anders is dan één onvermoeibare lofprijzing van deze God. Beethovens muziek daarentegen manifesteert zich als de onvergankelijke expressie van menselijk lijden en menselijke hartstochten.

Bach kunnen wij in de kerk horen, Beethoven niet.

Tolstoi heeft eens gezegd, dat de Tsaar zou moeten verbieden dat Beethoven voor goede mensen gespeeld werd, want, zo zei hij, hij wekt de diepste hartstochten en brengt de mensen in gevaar. Luther heeft aan de andere kant dikwijls gezegd, dat de muziek na het Woord Gods het kostbaarste bezit van de mens is. Zij hebben beiden iets anders op het oog: Beethoven de muziek ter ere van de mens, Luther de muziek ter ere van God.

Van deze muziek ter ere Gods wist Luther, dat zij oneindig veel tranen gedroogd, bedrukten vrolijk gemaakt, begeerten onderdrukt, terneergeslagenen opgericht, aanvochtenen gesterkt heeft, dat zij ook menig verstokt hart weer tranen heeft afgedwongen en menig zondaar tot boete voor Gods goedheid heeft gedreven.

(…) 4 U, HEER, zal ik loven in heel de wereld, over u zingen voor alle volken.
5 Hemelhoog is uw ​liefde, tot aan de wolken reikt uw trouw.
(Uit Psalm 108, van David)

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “Zingt de Here een nieuw lied” – “Ter ere Gods of ter ere van de mensen” (6 mei) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

Bron afbeelding:  Pinterest