JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

2 Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?
U blijft ver weg en redt mij niet, ook al schreeuw ik het uit.
3‘Mijn God!’ roep ik overdag, en u antwoordt niet, ’s nachts, en ik vind geen rust.
(Uit Psalm 22)

(…) Aan de oorspronkelijke dichter en diens lijden gaat Luther (1) voorbij. Het is Christus die in deze psalm klaagt en roept om hulp, maar hulp, een redder, is er niet.

Het lijden wordt verzwaard wanneer men het einde ervan niet kan zien. Hier voegt Luther toe: Onze men­sen in Augsburg hebben het nu ook zo ervaren.” Het lijden van de dichter, Christus, heeft zijns gelijke niet. Onze vaders hoopten op U en U hebt hen uitgehol­pen. Zij werden gered, zo vaak zij U aanriepen. Ik roep en word niet gered. Ik ben een worm en geen mens. Dat zijn, zegt Luther, zeldzame woorden. Chris­tus mag in de wereld geen mens zijn. Alle mensen zijn meer mens dan Hij, en hoe goddelozer ze zijn, des te wijzer, machtiger en rechtvaardiger zij zijn. Dit laatste bedoelt Luther wel ironisch. Zo gaat het immers in de wereld toe? Christus echter en de zijnen mogen geen mensen zijn. Zoals men trapt op een worm, trapt men op Hem. Bij de verachting komt de spot van het volk. De dichter zwijgt daar echter op en is ons daarin tot een voorbeeld. Hij weet zich vanaf zijn geboorte op God geworpen. Op Hem blijft hij vertrouwen. Zal God hem nu niet helpen, nu hij door booswichten wordt omsingeld, die voor hem zijn als dreigende, verscheu­rende dieren? Zijn krachten begeven hem, zijn vijan­den lachen en hebben plezier.

Christus’ overwinning

Maar dan, in vers 20, is er de omslag: de Heere is niet ver van hem. “Het is Gods eretitel dat Hij een helper is van hen die zonder enige menselijke hulp zijn.” De psalm loopt uit op de profetie van de Opstanding: “Ik zal uw Naam aan mijn broeders verkondigen.” “Wat betekent het dat een dode zal vertellen, iemand die vermoord is zal loven? Hier spreekt Christus in eigen persoon van zijn Opstanding en hij noemt ons hier zijn broeders. Hoe belangrijk dít woord “mijn broe­ders” is, kan niemand helemaal bevatten. Dat komt door dit “mijn.” De grote God, die hemel en aarde vervult, die de overwinnaar is van dood en hel, zonde en kwaad, zegt tot hen, die Hem horen: “Gij zijt mijn broeders.” Dit troost ons tegen alle tirannen, want wat kunnen zij doen wanneer Christus onze broeder is?”

“Uw Naam“- “Evangelie is dus het bekend maken van de eer van God, opdat God alleen worde gepre­zen.” Dit betekent ook het bekend maken van onze schande, “want Gods eer en onze eer kunnen niet samen ín één bed liggen, ook kunnen Gods Naam en onze naam niet samen in één stal staan.” “Bekend maken, verkondigen” – dat is nu het predikambt en het Rijk van Christus. Christus is een Koning die door het gepredikte woord regeert, Hij is een “Woordkoning.” Het Woord van Christus is bedoeld om te blijven en het zal komen tot het einde van de wereld, opdat men aller­wege zich tot de Heere bekeert. Ook “wij heidenen zul­len behoren tot het Rijk van Christus, hoewel ons dat niet zoals aan de Joden is beloofd.“ Zij zullen zijn gerechtig­heid verkondigen, dat is “de gerechtigheid van Christus en van het geloof, niet de gerechtigheid van de wer­ken.” God is immers de God van de gevangenen, van hen die geslagen en veracht worden, Hij is “een bisschop van de armen en machtelozen, niet alleen van de rijken.” Hij zorgt ervoor dat een volk geboren wordt, uit water en bloed (Joh. 3), het volk, “een nieuwe creatuur van de waarheid,” dat deze Koning toebehoort.

Luther vindt in deze psalm met zijn hele hart de grondlijnen van het Evangelie van het kruis der verzoe­ning terug. Zou dat ook gelden voor de velen in deze tijd die menen dat zij in het spoor van Luther gaan?

(1) Bespreking van een uitlegging van Psalm 22 zoals Maarten Luther die gedicteerd heeft aan Veit Dietrich tijdenz zijn verblijf in Coburg toen in Augsburg een Rijksdag werd gehouden o.a. met het oog op het gevaar van de Turken en de éénheid van de kerk. De uitlegging van deze Psalm is pas na het overlijden van Luther gevonden in de nalatenschap van Veit Dietrich in 1559 en daarna pas voor het eerst uitgegeven.

Bron tekst: Ecclesia nr. 7 – april 2017 – Luther over Psalm 22 – L.J. Geluk, Rotterdam
Bron afbeelding:  SeniorenNet Blogs

16 En het gebeurde, toen de priesters de zevende maal op de bazuinen bliezen, dat Jozua tegen het volk zei: Juich, want de HEERE heeft u de stad gegeven! 17 Maar de stad moet met de ban aan de HEERE gewijd zijn, de stad zelf en alles wat erin is. Alleen Rachab, de hoer, zal in leven blijven, zij en allen die bij haar in huis zijn, omdat zij de boden die wij uitgestuurd hadden, verborgen heeft. 18 Past ú echter op voor wat met de ban gewijd is. Anders slaat u zichzelf met de ban, als u neemt van wat met de ban gewijd is; en dan maakt u van het leger van Israël een met de ban geslagen leger en stort u het in het ongeluk. 19 Maar al het zilver en goud en de koperen en ijzeren voorwerpen moeten heilig zijn voor de HEERE; ze moeten bij de schat van de HEERE komen. (Uit Jozua 6)

Een Israëlitische vader, die zijn kinderen van het dal Achor ging vertellen, begon dan als vanzelf fluisterend te spreken. Want het betekent: ongeluksdal, jammerdal!

Zoals aan de Here alle eerstelingen moesten worden gewijd, zo was het ook met de eersteling van de steden in Kanaän. Alle rijkdom van Jericho zou als één groot brandoffer aan Hem worden gewijd. Maar één man, Achan, die vond het jammer om alle kostbaarheden in vlammen voor de Here te doen opgaan en daarom verborg hij heimelijk een aantal kostbaarheden in zijn tent. (…)

Toen echter de oorzaak was aangewezen en het kwaad uit Gods volk was weggedaan, werd het dal Achor niet de donkere kuil, waarin heel Israël moest omkomen, maar God herschiep toen dit ongeluksdal tot een geopende deur, om Kanaän er door binnen te vallen. Er rust weer zegen op het leger van Israël. Gelouterd en gereinigd mogen ze nu overwinnend verder trekken en het land in bezit gaan nemen.

Jeruzalem was bij en na de gevangenneming, veroordeling en kruisiging van onze Heer en Heiland, te vergelijken met het dal Achor indertijd, en veranderd in een “dal des doods”, een ongeluksdal…
Door het werk van de Heilige Geest in de harten van de leden van de eerste gemeente, werd Jeruzalem herschapen tot “een deur van hoop”, een poort naar de hele wereld. Anders dan bij de val van Jericho, wilde de eerste gemeente – als eersteling van alle gemeenten, helemaal vrijwillig met ál haar gaven en bezittingen – zich wijden aan onze Drie-enige God en aan elkaar en daarmee aan de verkondiging van het Evangelie aan de toenmalige wereld.

Bij dit bijzondere werk van de Geest in deze eerste gemeente kon echter, zoals kort na haar ontstaan bleek, ook zeker nog de leugen en dé leugenaar een kans krijgen en een gelegenheid benutten om dit mooie aanvangswerk te verstoren. De geschiedenis van Ananias en Safira valt dan ook te vergelijken met Achan’s zonde na de inname van Jericho als eerst stad in het beloofde land. Ook de bedreiging van zoiets voor het samenleven van Gods volk en de klaarblijkelijke gevolgen ervan voor de daders zijn hierbij opmerkelijk.

De bijzondere (toe)wijding van de eerste gemeente in Jeruzalem is – net als het gebeuren bij “Jericho en Achor” – een unieke gebeurtenis in de geschiedenis van Gods volk. De latere gemeenten zouden niet op zo’n unieke manier (als die van “de eersteling”) zich wijden aan God. Maar dat neemt niet weg, dat ook deze later ontstane gemeenten en hun leden zich steeds weer behoorden en behoren te bezinnen op de vraag wat het betekent om al hun eerstelingen (aan geestelijke gaven, geld en goed) te wijden aan God.

Bron afbeelding: Christipedia.nl

9 Met het oog op sommigen die zichzelf rechtvaardig vinden en anderen minachten, vertelde hij de volgende gelijkenis. 10 ‘Twee mensen gingen naar de tempel om te bidden, de een was een farizeeër en de ander een tollenaar. 11 De farizeeër stond daar rechtop en bad bij zichzelf: “God, ik dank u dat ik niet ben als de andere mensen, die roofzuchtig of onrechtvaardig of overspelig zijn, en dat ik ook niet ben als die tollenaar. 12 Ik vast tweemaal per week en draag een tiende van al mijn inkomsten af.”  (…) (Uit Lukas 18)

Kunnen we de Farizeeër over wie de Heere Jezus nu spreekt, beschuldigen van een zondig bestaan of het er op na houden van “ergerlijke” zonden? Nee, hij gaat naar de tempel om te bidden. Dat was toch een goede gang? Er komen er trouwens twee in de tem­pel; er komt ook een tollenaar. En wat wil de Fari­zeeër graag doen? Hij komt om te bidden. Is dat dan niet goed? Hij komt om te bidden, en niet om te vloeken. En schrijft die man bij dat bidden nu aan zichzelf toe wat voor iemand hij is?

Nee, hij schrijft het niet aan zijn kracht of verdiensten toe, maar hij zegt: ‘O God, ik dank U dat ik niet ben zoals de andere mensen. Ik dank U dat ik geen rover ben, en ook geen onrechtvaardige, of – nog erger – dat ik geen overspelige ben en ook niet als die tol­lenaar!’ Is dat niet braaf, is dat niet goed dat hij geen rover of een onrechtvaardig mens is? Wie zou dat ook willen zijn? Die man dankt God en leeft een eerzaam leven. Meent hij het? Ja, dat meent hij met zijn hele hart. Wie zou durven beweren dat hij het niet meent als hij zegt: O God ik dank U dat ik niet ben zoals veel andere mensen: (…)

Wanneer u in de Bijbel over Farizeeërs leest, werp dan geen steen op hen. De Farizeeër bidt net zoals de roomsen wel doen, en dat zit in het hart van ons allemaal. Geen mens komt als een oprechte ter wereld; integendeel, wij zijn allen in zonden en met verkeerde neigingen geboren. Ja, een mens is zo verkeerd dat hij alles zou willen doen om maar niet door de enge poort te gaan. Hij zou alles willen doen om maar niet te hoeven komen bij de vrije genade om langs die weg zalig gemaakt te worden. Dat zegt de Heere tegen ons. Die neiging zit in de Farizeeër, die neiging zit in het hart van ons allemaal. In plaats van te gaan naar de enige Arts en Dokter der zielen, de Heere Jezus, loopt men naar een valse profeet, die ons vleselijke bestaan streelt en kussens voor ons maakt.

En nu zoekt de Heere Jezus hen die de Vader hebben wil. Dat zijn de goddelozen die zich niet kunnen bekeren. Hij maakt de zieken gezond, en de armen rijk. Hij eist daarvoor niets, en ontvangt er ook niets voor. Maar de Farizeeër kan door Jezus niet geholpen worden. En die deed juist zoveel en gaf overal geld voor. Als hij honderd gulden had, gaf hij daarvan tien gulden aan de armen. Zo zorgde hij voor de maatschappij en voor de kerk. De Farizeeër is de man die men altijd en overal kan vertrouwen. Met zo iemand komt het wel goed, denkt men, maar Jezus kan hem niet helpen! Waarom niet? Omdat Hij Degene is Die Zijn volk zalig maakt van hun zonde. En als er nu een brave man naar de Heere Jezus komt, een rechtvaardig mens of iemand die heel kuis leeft? Ach, die mensen kan Hij niet helpen, maar wel degene die tot Hem komt en belijdt: ‘Ik heb tegen de geboden van God zwaar gezondigd, met gedachten, woorden en werken. Ja, ik ben helemaal en alleen maar goddeloos, ik deug nergens meer voor, en tot mijn laatste snik zal ik alles blijven bederven.’

Onze Here Jezus kwam niet voor hen die zichzelf toch nog wat helpen of redden kunnen en die zich (daarom) boven anderen (door God) verheven voelen en ook niet voor hen die God nog wat proberen wijs te maken. Hij zoekt alleen de eer van God! Onze God die gezworen heeft: ‘Zo waarachtig als Ik leef, Ik heb geen lust in de dood van de stervende, maar daarin dat hij zich bekeert en leeft.’
(…) 

Bron tekst: Ietwat bewerkt gedeelte uit een preek van ds. H.F. Kohlbrugge (1803-1875). De preek is uitgegeven in de “Reveilserie” en is te bestellen onder de titel “Genade in een uithoek van de tempel” (No. 532, Maart 2017) als uitgave van “Stichting Smytegelt-Fonds“

Bron afbeelding: Church of God – Holland