Over het zwijgen van Jezus…

36 Jezus antwoordde: Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld. Als Mijn Koninkrijk van deze wereld was, zouden Mijn dienaars gestreden hebben, opdat Ik niet aan de Joden overgeleverd zou worden, maar nu is Mijn Koninkrijk niet van hier.
37 Pilatus dan zei tegen Hem: U bent dus toch een koning? Jezus antwoordde: U zegt dat Ik een Koning ben. Hiervoor ben Ik geboren en hiervoor ben Ik in de wereld gekomen: om voor de waarheid te getuigen. Iedereen die uit de Waarheid is, geeft aan Mijn stem gehoor. (Uit Johannes 18)

(…) Omdat Hij alles al gezegd had. En omdat deze onrechtvaardige rechters hoe dan ook doof gebleven zouden zijn voor al zijn woorden en voor hoe Hij zich zou verdedigen.

Daarom zweeg Hij. Slechts een keer verhief Hij tijdens het proces zijn stem. Op de directe vraag “Bent u de Christus, de Zoon van de gezegende God?” antwoordde Hij: “Ik ben het“, om daarop te laten volgen: “U zult de Zoon des mensen zien terwijl Hij komt in zijn glorie op de wolken van de hemel.” Nadat Hij dat gezegd had, zweeg Hij. En op het moment van zijn sterven hoorden degenen die dichtbij het kruis stonden van hem slechts enkele woorden. Hij leed en stierf in stilte. Wat een bittere woorden zou Hij hebben kunnen uiten over het ondankbare menselijke geslacht! Maar Hij zei niets omdat Hij de God-mens was, door wie de HERE God zich aan ons openbaart. Hij zei alles, deed alles, onderwees alles, opende de deur en…. zweeg. Hij aanvaardde de wandaad, de ondankbaarheid, de slagen, de dood.

Gebeurt dit misschien ook niet in ons leven? Soms lijkt het alsof de Heer zwijgt, alsof Hij niet antwoordt op ons bidden als wij lijden en zorgen hebben. Maar in werkelijkheid luistert Hij. Hij weet, Hij lijdt voor ons precies zoals toen, in de dagen van zijn lijden. Zoals toen, toen Hij zich bevond tegenover een blinde afgunst, tegenover de haat en de boosaardigheid van de mensen en zweeg, omdat zijn hart weende om hen die dit deden: vanwege hun afvalligheid, vanwege hun zonde, vanwege hun blindheid. En ook vandaag lijdt de Heer in stilte vanwege ons. Wij roepen Hem aan, maar wij moeten niet denken dat een dergelijke goddelijke stilte duidt op achteloosheid, dat Hij – zoals het gezegde gaat – ‘zonder gevoel’ zou zijn. Hij kan niet ‘niet voelen’. Hij heeft eenvoudigweg, zoals toen, alles (al) gezegd. Hij heeft meer gezegd dan de wereld en ons hart kan bevatten. Hij heeft de weg van het leven aangewezen, en nu wacht Hij in stilte op de beweging van het hart en van de wil van ieder van ons.

(…) De stilte aan het kruis moet voor ons ofwel een berisping zijn, ofwel een aansporing tot een echt christelijk leven. Maar het belangrijkste voor ons is dat zij een bemoediging is, omdat wij begrijpen dat Hij die aan het kruis zwijgt, degene is die in de hemel zwijgt en in Waarheid degene is Die ons redt: Hij, Die ons niet vergeet, Die ons niet verlaat. Alleen Hij is onze unieke hoop. Amen.

Gedeelten uit een preek van Alexander Men (1935-1990) Uit het boekje Omelie Pasquali, uitgegeven door Nova Millennium Romae, januari 2009.

Bron tekst: Ecclesia nr. 7 – april 2017 – Artikel van H. Klink over Alexander Men (met betreffende preek).
Bron afbeelding: holyhome.nl

Jezus voor Pilatus - holyhome.nl

5 Elk woord van God is getoetst,
Hij is een schild voor wie bij Hem hun toevlucht zoeken.
6 Voeg niets aan Zijn woorden toe,
anders straft Hij je en blijk je een leugenaar.
(Uit Spreuken 30)

Dit bericht werd geplaatst in Bijbel, Gemeente, Geschiedenis, Israël. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s