JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

(…) 17 In het ​evangelie​ (het Woord van God zoals aan de mens(en) geopenbaard en bekend was vanaf het begin, dus gedurende de tijd/eeuwen die het Oude Testament bestrijkt!) openbaart zich dat God enkel en alleen wie gelooft als rechtvaardige aanneemt, zoals ook geschreven staat: ‘De rechtvaardige zal leven door geloof.’ 18 En vanuit de hemel openbaart Gods toorn zich over al ​het kwaad​ en ​onrecht​ van hen die met hun onrechtvaardigheid de waarheid geweld aandoen. 19 Want wat een mens over God kan weten is hun bekend omdat God het aan hen kenbaar heeft gemaakt. (Uit Romeinen 1)

(…) 5 Want willens en wetens is het hun onbekend dat door het Woord van God de hemelen er reeds lang geweest zijn, evenals de aarde, die uit water oprijst en in water vaststaat. 6 Daardoor is de wereld die er toen was, vergaan, overspoeld door het water. (Uit 2 Petrus 3)

(…) „Zijn eeuwige kracht en Goddelijkheid” (Romeinen 1 : 20). De opvatting, die een splitsing in de kennis wil aanbrengen, staat hier voor niet geringe moeite. Want als men Gods kracht en Goddelijkheid stelt tegenover andere „eigenschappen Gods”, bijvoorbeeld Zijn genade en vergevingsgezindheid, dan vergeet men dat Gods eeuwige kracht en Zijn God-zijn juist in die genade het meest tot uiting komen. Maar als men de constructie van tweeërlei kennis los laat, wordt dit vers eenvoudig en duidelijk. Het gaat hier eenvoudig om de kennis van God. Die is niet gedeeld, al is ze in den loop der openbaringsgeschiedenis telkens verdiept. Maar aangezien hier de geschiedenis als geheel wordt genomen, valt de ontwikkelingsfactor buiten geding; daar gaat het nu niet over. Ging het daar wel over, dan had de apostel kunnen wijzen op het universele karakter van de bijzondere openbaring tot op Abraham, en dan was er nog genoeg aan te wijzen, dat alle verontschuldiging wegneemt. De moederbelofte is universeel, en de profetie van Noach uit Gen. 9 : 25-27 eveneens.

De woorden „eeuwige kracht en Goddelijkheid” lenen zich al heel slecht voor het opstellen van een scholastisch schema. Want hier worden zo breed mogelijke aanduidingen gebruikt. Zelfs menen we geen recht te hebben een scheiding te maken in die zin, dat Paulus hier over twee gegevens spreken zou. Gods eeuwige kracht en Goddelijkheid, dat is o.i. eenvoudig: dat God God is. De gelovige, de niet-revolutionair, ziet dat voor zijn ogen, elke dag. En dat is ook de normale toestand. En alleen wie ziet, dat God God is, kan ook geloven dat Hij een zondaar genadig is. Want dat is eigenlijk iets ongelofelijks; en als de discipelen even wanhopen aan de redding der wereld, en vragen: wie kan dan zalig worden!, dan getuigt de Christus van Gods eeuwige kracht en Goddelijkheid: bij God zijn alle dingen mogelijk.

Die de waarheid in ongerechtigheid ten onder houden, zien in Gods werken iets geheel anders: omdat zij het schepsel eren boven de Schepper en de majesteit van de onvergankelijke God vervangen door wat lijkt op het beeld van een vergankelijk mens, van vogels, van viervoetige en kruipende dieren, zien ze in Gods grote werken juist het tegendeel van de bewijzen van Gods eeuwige kracht en Goddelijkheid. Dit fundament: de kennis Gods is onder de mensen geldig, bepaalt heel het verloop der historie. Die geldigheid is uit de geschiedenis nooit weg te werken.

De nadere typering van “de tijden der onwetendheid” gewaagt van het overleveren aan een verkeerde geest. Daarbij zijn twee delen te onderscheiden. De verzen 24-27 in Handelingen 17 besteden vooral aandacht aan de seksuele zonden, waardoor het Hellenisme geteisterd werd, en zien die vanuit de wortel: het schepsel eren boven den Schepper. De enkele wrange verzen doen zien, hoe het leven vergiftigd wordt, als het op eigen heerlijkheid vertrouwt.

Breder terrein bestrijken de verzen 28-32. Zij doen zien, hoe diezelfde vergiftiging van het leven overal doordringt, wanneer de kennis van Gods wordt afgekeurd en onbruikbaar geacht: het gevolg is dat alle levensverhoudingen beneden peil geraken. De zonden-catalogus die dan volgt behoort wel tot het bitterste wat Paulus heeft geschreven. Hij moest dit schrijven aan de gemeente te Rome, die het levensbederf van zo dichtbij zag. En in tegenstelling tot de moralistische ondeugden opsommingen, die we bij de stoïsche auteurs aantreffen, geeft Paulus een opsomming, die gedragen is door de eis van het geloof: de kennis van God te aanvaarden.

Niet elke tijd geeft een zo ver-gaande voortwoekeren van levensbederf als het Hellenistische Rome; veeleer is dit uitzondering. We vragen ons af, hoe in een dergelijke samenleving nog een christelijke gemeente kan bestaan. Paulus sluit de ogen niet voor dit vreselijke. Hij weet dat de christenen te Rome van deze verwording dagelijks getuige zijn. En hij geeft hun het enig deugdelijke wapen: in geloof te zien, dat dit de vrucht is van de verwerping van de kennis van God. (…)

Bron tekst:  “Evangelie contra evangelie – Joden en Grieken in het Nieuwe Testament” van prof. dr. K.J. Popma (1903-1986).

(…) 14 Zij zijn het ook over wie Henoch, de zevende vanaf ​Adam, geprofeteerd heeft toen hij zei: ‘Ik zie de ​Heer​ komen met zijn ​heilige​ tienduizendtallen 15 om over allen zijn vonnis uit te spreken; alle goddeloze zondaars zal hij veroordelen voor alle goddeloze daden die ze in hun goddeloosheid bedreven hebben en voor de harde woorden waarmee ze hem hebben beledigd.’ 16 Ze doen niets anders dan zeuren en zagen, ze laten zich leiden door hun begeerten, brallen maar wat en praten anderen naar de mond om er zelf beter van te worden.
(…) 20 Maar u, geliefde broeders en zusters, moet uw leven bouwen op het fundament van uw zeer ​heilige​ geloof. Laat u bij het ​bidden​ leiden door de ​heilige​ Geest, 21 houd vast aan Gods ​liefde, en zie uit naar de ​barmhartigheid​ van onze ​Heer​ ​Jezus​ ​Christus, die u het eeuwige leven zal schenken. 22 Ontferm u over wie twijfelen 23 en red anderen door hen aan het vuur te ontrukken. (Uit Judas 1)

Bron afbeeldingen:  SlideShare (Zie evt. meer over Henoch)

(…) Want toorn van God openbaart zich van de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van mensen, die de waarheid in ongerechtigheid ten onder houden, daarom dat hetgeen van God gekend kan worden in hen openbaar is, want God heeft het hun geopenbaard. Want hetgeen van Hem niet gezien kan worden, zijn eeuwige kracht en goddelijkheid, wordt sedert de schepping der wereld uit zijn werken met het verstand doorzien, zodat zij geen verontschuldiging hebben. (…) Bewerende wijs te zijn zijn ze dwaas geworden… (Uit Romeinen 1 de verzen 18-22)
(…) God dan verkondigt, met voorbijzien van de tijden van de onwetendheid, nu overal aan alle mensen dat zij zich moeten bekeren… (Uit Handelingen 17 – Paulus rede te Athene)

De “onwetendheid” is het fundament van de heidense religie, en van de dragers van die religie wordt gezegd,, dat God hen heeft overgeleverd aan een verkeerde geest (Handelingen 17 : 28).
Indien het hier slechts de zogenaamde natuurlijke godskennis betrof, dan is niet in te zien, dat zij ‘niet te verontschuldigen‘ zijn. Want één van tweeën: óf die natuurlijke kennis staat los van en zelfstandig naast de Woord-openbaring; en dan zijn beide niet te verenigen, en moet, wie de natuurlijke kennis als echte kennis handhaaft, door die kennis het Woord van God laten oordelen, en tot de conclusie komen, dat Paulus zich aan ergerlijke grootspraak te buiten gaat; óf die natuurlijke kennis moet worden geoordeeld door de kennis van de openbaring, en dan berust de beschuldiging op het feit, dat die natuurlijke kennis nooit los kan staan van de Woord-openbaring. Maar dan is hier ook geen reden meer die natuurlijke kennis aan de orde te stellen.

Als „want God heeft het hun geopenbaard” op de werk-openbaring van God betrekking zou hebben, dan rijst de vraag, of zo’n uitspraak ook maar enige zin heeft, omdat volgens de Schrift de werken van God eerst bij het licht van Zijn Woord kunnen worden doorzien en begrepen. Maar degenen, die in onwetendheid wandelen, in eigen wegen, dat zijn zij, die door God aan een verkeerde geest zijn overgeleverd, die begrijpen de werken van God niet meer: zij interpreteren ze bij het valse licht van hun pseudo-openbaring, en komen zo zonder uitzondering tot dwaling.

De gegevens uit Handelingen zijn al voldoende om te bewijzen, dat de religie van de heidenen in dwaling opgaat. Wat maken zij uit de werken van God op? Paulus’ ervaringen te Lystra (Handelingen 14) leren, hoe grondig het afvallig denken de werken van God niet begrijpt, en de motieven van de onbekende god en de verwantschap tussen goden en mensen, die in Handelingen 17 aan de orde komen, zeggen hetzelfde. Daarentegen houdt Paulus onverbiddelijk vast: omdat de kennis Gods onder hen gangbaar is, want God heeft hun die medegedeeld. Dit kan dus niet betrekking hebben op deze „natuurlijke godskennis”.

Een nadere motivering daarvan geeft Handelingen 17 vers 20. Ook dit vers is maar al te ijverig voor het geloofsoog van de gemeente verduisterd door uiteenzettingen omtrent de algemene en bijzondere openbaring. Men heeft er ongetwijfeld een goede bedoeling mee gehad, die te waarderen is. Maar een poging om de kennis van God te splitsen in twee afdelingen, moet tot mislukking leiden. Want men is op die wijze genoodzaakt aan te nemen dat de „onzichtbare eigenschappen van God” begrepen kunnen worden zonder het licht van de Woord-openbaring. En dat is onmogelijk, omdat overal waar dit licht ontbreekt het om één reden niet aanwezig is, en wel omdat de Woord-openbaring daar is verdrongen door een vervalsing ervan.

Als we zeggen : „zij missen het licht van de Woord-openbaring”, dan zeggen we: zij leven in verwerping van die openbaring; en die verwerping is nooit geldig: geldigheid heeft alleen de kennis, die er sinds de schepping van de wereld is. Waar die kennis van de waarheid ten onder gehouden wordt door het leven in ongerechtigheid, daar is geen residu van kennis over, maar daar is dwaling, daar is onwetendheid. Van de schepping der wereld aan worden Gods onzichtbare eigenschappen uit Zijn werken met het geestelijk oog doorzien: dát is de geldige situatie, en die geldigheid kan niet worden te niet gedaan door enige weigering om met het geestelijk oog te zien. Het is een kwestie van geloof of ongeloof.

Met het oog van het geloof ziet de mens uit Gods werken Zijn onzichtbare eigenschappen, Zijn eeuwige kracht en Goddelijkheid. En als de mens weigert te geloven, zoals hij sinds den zondeval vrijwel onophoudelijk en bijna overal ter wereld doet, welnu, dan ziet hij Gods onzichtbare eigenschappen eenvoudig niet. Maar dan is zijn geloof, dat gebonden is aan de wet van het geloof, de Woord-openbaring, ook vervangen door ongeloof, dat zich bindt aan een vervalsing van de Woord-openbaring. Het spreekt wel vanzelf, dat hieruit geen verontschuldiging kan worden afgeleid.

„Zijn eeuwige kracht en Goddelijkheid”. De opvatting, die een splitsing in de kennis wil aanbrengen, staat hier voor niet geringe moeite. Want als men Gods kracht en Goddelijkheid stelt tegenover andere „eigenschappen van God”, bijvoorbeeld Zijn genade en vergevingsgezindheid, dan vergeet men dat Gods eeuwige kracht en Zijn God-Zijn juist in die genade het meest tot uiting komen. Maar als men de constructie van tweeërlei kennis los laat, wordt dit vers eenvoudig en duidelijk. Het gaat hier eenvoudig om de kennis van God. Die is niet gedeeld, al is ze in den loop van de openbaringsgeschiedenis telkens verdiept. Maar aangezien hier de geschiedenis als geheel wordt genomen, valt de ontwikkelingsfactor buiten geding; daar gaat het nu niet over. Ging het daar wel over, dan had de apostel kunnen wijzen op het universele karakter van de bijzondere openbaring tot op Abraham, en dan was er nog genoeg aan te wijzen, dat alle verontschuldiging wegneemt. (… wordt vervolgd!)

Bron tekst:  “Evangelie contra evangelie – Joden en Grieken in het Nieuwe Testament” van prof. dr. K.J. Popma (1903-1986).

Bron afbeeldingen:  The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints en SlidePlayer