JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

‘De HEERE is mijn Herder, mij zal niets ontbreken. Hij weidt mij op een groene weide en voert mij tot het frisse water. Hij verkwikt mijn ziel en leidt mij op de goede weg omwille van Zijn Naam. En al wandelde ik in een duister dal, dan vrees ik geen ongeluk, want U bent met mij. Uw stok en staf vertroosten mij. U richt voor mij een tafel toe tegenover mijn vijanden. U zalft mijn hoofd met olie en schenkt mij overvloedig in. Het goede en de barmhartigheid zullen mij volgen mijn leven lang. En ik zal in het huis des HEEREN voor altijd blijven’ (Psalm 23, weergave DB 1545).

“In deze Psalm looft en dankt David, en iedere christenziel, God voor Zijn grootste weldaad, namelijk voor de prediking van Zijn lief, heilig Woord, waardoor wij geroepen, aangenomen en geteld worden onder het volk, dat Gods gemeente of kerk is. Daar kan men alleen – verder nergens – de ware kennis van Gods wil en de zuivere godsdienst vinden en hebben.

In de eerste plaats vergelijkt de profeet zichzelf met een schaap en God met een trouwe en goede herder, die voor zijn schapen zorgt. De groene weide is de plaats waar volop gras en fris water is, waar de schapen kunnen grazen en drinken. Dat betekent: Christus’ gelovigen eten en drinken (als) het Woord van God.

De profeet geeft in deze psalm verschillende voorbeelden om het Woord van God aan te duiden: een groene weide, fris water, de goede weg, een stok, een staf, een tafel, een balsem of vreugdeolie en een beker, die steeds volgeschonken wordt. Hij doet dat niet zonder reden, want het gebruik van Gods Woord is ook velerlei. Die dus tot de schapen van deze Herder behoren, hebben geen gebrek aan enig goed en zijn naar ziel en lichaam overvloedig verzorgd, zoals Christus zegt: ‘Zoek eerst het koninkrijk van God …’ (vgl. Mattheüs 6 : 33).

Dat betekent: bij deze Herder is het leven voor de gelovigen altijd goed, waarbij eten, drinken en allerlei vreugde en blijdschap in overvloed is. Ze worden niet alleen door Zijn Woord geleerd, geleid, verkwikt, gesterkt en vertroost, maar ook altijd op de goede weg gehouden. Zo worden ze met alle nooddruft van lichaam en ziel verzorgd, en tenslotte overwinnen en zegevieren ze over alle aanvechtingen en beproevingen – waarvan ze er ook genoeg moeten verduren.

Kort gezegd: ze leven in volkomen rust en veiligheid, omdat deze Herder
hen weidt en hoedt.“

Maarten Luther: Der 23. Psalm über Tisch ausgelegt, 1536, vgl. WA 51, 267 vv (verkort)

Bron tekst: Wilt u deze Luthercitaten ter kennismaking doorsturen aan uw vrienden. Er zijn geen kosten aan verbonden. Voor het aanmelden/afmelden van deze wekelijkse citaten kunt u gebruikmaken van dit e-mailadres info@maartenluther.com en van deze website: www.maartenluther.com

(…) 10 als bedroefden, maar toch steeds blij; als armen, maar die toch velen rijk maken; als mensen die niets hebben en toch alles bezitten.  (Paulus aan de gemeente te Korinthe, in 2 Korintiërs 6)
(…) 16 Moge de ​Heer​ zich ontfermen over de huisgenoten van Onesiforus, want hij heeft mij vaak opgemonterd en zich niet voor mijn gevangenschap geschaamd. (Paulus in 2 Timoteüs 1)
(…) 6 …het moment waarop ik heenga nadert. 7 Maar ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht, het geloof behouden. 8 Nu wacht mij de krans van de ​gerechtigheid​ die de ​Heer, de rechtvaardige Rechter, aan mij zal geven op de grote dag; en niet alleen aan mij, maar aan allen die naar Zijn komst hebben uitgezien. (Paulus in 2 Timoteüs 4)

Bron afbeelding: Free Christian Wallpapers

(…) 14 En Hij was bezig een ​boze geest​ uit te drijven en deze was stom. En het geschiedde, toen de geest uitgevaren was, dat de stomme sprak. En de scharen verwonderden zich. (Uit Lukas 11)

[Behandelde tekst: Lukas 11 : 14-23, over de genezing van een doofstomme]

(…) Het derde stuk gaat over de goede werken. Wanneer nu de natuur én de persoon goed is, dan volgt het derde, namelijk dat men ook goed moet doen. Wanneer de satan uitgeworpen is, neemt de verstomming een einde en begint de stomme te spreken. Dan wordt hij pas echt iemand die hoort, spreekt, dankt en onderwijst – iets wat hij tevoren niet kon. (1)

Dat zijn dan ook de voornaamste werken van een christen, dat hij spreekt en anderen leert, zijn gezin onderwijst, de gelovigen troost en vermaant. Dan spreekt hij pas werkelijk, dan kan hij bidden, dan doet hij ook met zijn handen zoveel goeds als maar kan. Dat zijn de goede werken! Daarom kan een christen geen goede werken doen vóór de twee eerste stukken, namelijk vóór hij zich leert kennen als een kind van de duivel en vóór Christus hem door Zijn genade verlost.

Als dat gebeurd is, dan weet hij pas wat hij met zijn goede werken op het oog moet hebben. Zeker niet om daardoor naar de hemel te gaan! – want Christus gééft u dit alles, omdat u uzelf als een ellendig mens en Christus als uw Zaligmaker kent. God kan u niets geven dat meer is dan Christus! Hij wordt aan u gegeven zonder enig werk, maar slechts door de kennis dat wij niets zijn én door de kennis van Zijn barmhartigheid.

Zonder twijfel houden velen het ervoor dat zij alles al ontvangen hebben als ze hun ellende kennen – ja, als het alleen over het verstand ging: ik weet dat ik een kind van de duivel ben. Maar daar hoort nog veel meer bij, want u ziet hoe zij afvallig worden die veel spreken en schrijven over hun zonde.

Ons leven lang hebben wij nodig deze stukken te leren, want een christen is die mens die in de eerste plaats zichzelf kent [door het gebod], in de tweede plaats zich aan Christus houdt [door het geloof], en in de derde plaats goede werken doet [door de liefde]. Welke werken dat zijn, leren de Tien Geboden, wat daartoe nodig is te bidden, leert het Onze Vader. Dat zijn de drie stukken die een mens tot christen maken. (a)

Maarten Luther: Predigten des Jahres 1530, vgl. WA 32, S.19-20, weergave: Dr. Georg Buchwald, Martin Luther Predigten I, S. 663-664, Gütersloh 1926

(a) Let hier ook op de volgorde die geheel overeenkomt met de hoofdlijn van de НС: gebod, geloof, gebod en gebed. Opmerkelijk is dat Luther hier de Tien Geboden (gebod) en het Onze Vader (gebed) in de geest van de HC samenvoegt, waardoor er toch niet meer dan drie stukken nodig zijn tot zaligheid (vgl. HC Zondag 1, vr. 2).

(1) Door de kerkleer worstelde Luther veel van zijn jonge jaren met de vraag “Hoe krijg ik een genadig God”. Toen hij de boodschap van het Evangelie begreep, werd voor hem “Hoe léven wij met een ons genadig God” de centrale vraag en boodschap (antwoord) die hij in en door zijn werk als prediker, pastor en theoloog aan ons wilde voorleggen en doorgeven en voorléven.

Bron tekst: “Maarten Luther – Mijn enige troost – 365 dagen met de Heidelbergse Catechismus” (Zondag 33, v&a 90, “Wat is de opstanding van de nieuwe mens?”) samengesteld door H.C. van Woerden, Den Hertog uitgeverij.

Zie ook:
– “Hoe te léven met een ons genadig God… (II)
– “Hoe te léven met een ons genadig God… (I)”

Bron afbeelding:  Pinterest

(…) 13 Want u bent tot vrijheid geroepen, broeders, alleen niet tot die vrijheid die aanleiding geeft aan het vlees; maar dien elkaar door de ​liefde. 14 Want de hele wet wordt in één woord vervuld, namelijk hierin: U zult uw naaste ​liefhebben​ als uzelf. (Uit Galaten 5)

(…) Wij willen nu niet verder ingaan op de werken in het algemeen en op die in het bijzonder die een christen met het oog op zijn eigen leven moet doen. Wij willen liever nog wat zeggen over die andere werken die zijn verhouding tot zijn medemensen betreffen. De mens leeft immers niet alleen in zijn eigen lichaam, maar ook te midden van andere mensen op aarde. Ook tegenover hen heeft hij een taak. Hij moet in ieder geval met hen spreken en hij heeft met hen te maken, hoewel ook van de dingen die hij in dit verband doet, geldt dat zij voor zijn gerechtigheid en zaligheid niet nodig zijn. (1)

Daarom moet hij ook deze werken in vrijheid doen en zijn bedoeling daarmee mag geen andere zijn, dan zijn medemensen ermee te dienen en te helpen. Hij mag er niets anders mee op het oog hebben, dan wat voor die anderen nuttig is. Dat is een oprecht christelijk leven en daar gaat het geloof dan ook met plezier en met liefde aan het werk.

Zo heeft Paulus het aan de Galaten geleerd (vgl. Galaten 5 : 6). En zo schrijft hij ook aan de Filippenzen, nadat hij hun duidelijk heeft gemaakt dat zij door hun geloof in Christus de volle rijkdom van de genade bezitten: ‘Ik vermaan u, met een beroep op alle troost die u hebt in Christus, en bij alle troost die u hebt in mijn liefde tot u, en bij de gemeenschap die u hebt met alle geestelijke ware christenen’ – en dan gaat hij verder: ‘maak mijn hart toch volkomen blij, en wel door voortaan één van zin te zijn, en dat de een de ander liefde zal bewijzen; dat de een de ander zal dienen, en ieder niet op zichzelf of het zijne ziet, maar ziet op de anderen en wat zij nodig hebben’ (vgl. Filippenzen 2 : 1 vv).

Kijk, hier heeft Paulus een duidelijk beeld van het christenleven getekend, waarin alles wat de mens doet op het welzijn van zijn naaste gericht is, juist omdat ieder voor zichzelf genoeg heeft aan zijn eigen geloof. Alles wat hij verder bezit aan werk en leven, heeft hij nu over om daar zijn medemens uit vrijwillige liefde mee te dienen.

Maarten Luther: Von der Freiheit eines Christenmenschen, 1520, vgl. WA 7,34,22-35,13

(1) Door de kerkleer worstelde Luther veel van zijn jonge jaren met de vraag “Hoe krijg ik een genadig God”. Toen hij de boodschap van het Evangelie begreep, werd voor hem “Hoe léven wij met een ons genadig God” de centrale vraag en boodschap (antwoord) die hij in en door zijn werk als prediker, pastor en theoloog aan ons wilde voorleggen en doorgeven en voorléven.

Bron tekst: “Maarten Luther – Mijn enige troost – 365 dagen met de Heidelbergse Catechismus” (Zondag 33, v&a 90, “Wat is de opstanding van de nieuwe mens?”) samengesteld door H.C. van Woerden, Den Hertog uitgeverij.

Zie ook:
– “Hoe te léven met een ons genadig God… (III)
– “Hoe te leven met een ons genadig God… (I)”

Bron afbeelding:  SlidePlayer

[Behandelde tekst: Lukas 7 : 36-50, uit een preek over ‘de zondige vrouw’, vervolg]

(…) Dit is de goede boete: dat men in de zonde niet doorgaat, maar deze overdenkt en er verdriet over heeft – dáár zal ten slotte een nieuw leven moeten volgen. Want het is onmogelijk, wanneer het berouw goed in het hart zit en het u bedroefd maakt dat u tegen God gezondigd hebt, dat u zich in zulke zonden gewillig weer zult begeven. (1)

Zo’n berouw echter zal een mens voor zich niet kunnen maken wanneer het hém past. Het is het werk van de Heilige Geest dat Hij in ons begint door het Woord van God, dat eerst de zonde openbaart en daarna ook de straf der zonden aanwijst – de eeuwige dood. Dit is geen straf om mee te spotten, maar dringt en drijft de ziel zó dat zij niet meer weet wat zij moet beginnen en van angst bijna geen adem meer kan halen.

Vervolgens komt hier dat hartelijke wenen en de echte verandering van het hele leven van deze vrouw. Nu loopt zij geen jonge gezellen meer na en wenkt niet meer met haar ogen. Zij gebruikt nu haar haar niet meer om hoogmoed mee te bedrijven. Maar zij gedraagt zich nu zó dat men wel moet zien dat zij zich diep schaamt over haar vorige leven en zich wil beteren en bekeren. Hier moeten wijzelf ook met de boete beginnen, niet zelfvoldaan zijn, maar ernstig en eerlijk onderzoek doen naar ons doen en laten.

Wanneer wij in strijd met het Woord hebben geleefd, dan moeten wij daar dadelijk mee stoppen. Onze misdaad aan God belijden en bidden dat wij in het vervolg ons daarvoor wachten en ons beter mogen gedragen. Dat is het eerste dat wij van deze vrouw moeten leren – als wij tenminste willen beginnen om ware boete te doen.

Echter, daarmee is de boete nog niet geëindigd, want daardoor worden uw zonden niet vergeven, ongeacht dat zij u verdriet doen. Er moet nog iets anders bijkomen: namelijk dat u met deze vrouw tot de Heere Christus gaat en Hem om vergeving bidt. Ja, nóg meer, dat u ook een hartelijk vertrouwen in Hem hebt dat Hij uw zonden wil vergeven – zonder verdienste, uit pure genade. Dat is het goede stukje van de boete, waardoor de boete volkomen wordt en wij vergeving van zonden ontvangen – namelijk alleen door het geloof in Christus.

Maarten Luther: Hauspostille 1544, gepredigt zu Hause, 1530-1535,vgl. WA 52,666,36 – 667,24

(1) Door de kerkleer worstelde Luther veel van zijn jonge jaren met de vraag “Hoe krijg ik een genadig God”. Toen hij de boodschap van het Evangelie begreep, werd voor hem “Hoe léven wij met een ons genadig God” de centrale vraag en boodschap (antwoord) die hij in en door zijn werk als prediker, pastor en theoloog aan ons wilde voorleggen en doorgeven en voorléven.

Bron tekst: “Maarten Luther – Mijn enige troost – 365 dagen met de Heidelbergse Catechismus” (Zondag 33, v&a 90, “Wat is de opstanding van de nieuwe mens?”) samengesteld door H.C. van Woerden, Den Hertog uitgeverij.

Zie ook:
– “Hoe te leven met een ons genadig God… (II)”
– “Hoe te léven met een ons genadig God… (III)

Bron afbeelding:  SlidePlayer

40 And Jesus answering said to him, Simon, I have something to say to you. And he answered, Say it, Teacher. 41 A certain moneylender had two debtors. One owed five hundred denarii, and the other fifty. 42 When they could not pay, he cancelled the debt of both. Now which of them will love him more? 43 Simon answered, The one, I suppose, for whom he cancelled the larger debt.

Zonder geloof is het onmogelijk God te behagen. Want die tot God komt, moet geloven, dat Hij is, en een Beloner is van degenen die Hem zoeken. (Hebreeën 11 : 6)

CHRISTUS ZEGT: ‘En wat u bidden zult in Mijn Naam, dat zal Hij u geven.’ Christus voegt duidelijk deze woordjes ‘in Mijn Naam’ toe, om ons te leren dat er zonder geloof geen goed gebed gedaan kan worden en dat buiten Christus niemand één letter kan bidden die voor God waarde heeft of Hem aangenaam is.

De ongelovigen en de geveinsden bidden allemaal met de gedachte, dat God hun eigen werken of de verdiensten óf de heiligheid van anderen zal aanzien en hen daarom verhogen en kronen moet.

De huichelaar bidt: ‘Ik dank U, Heere, dat ik niet ben als de andere mensen.’ net alsof hij zegt: ‘Ik heb Uw genade en barmhartigheid niet nodig, maar ik heb die wel verdiend.’ Hij wil niets van God ontvangen, maar meent ondertussen wél iets aan Hem te geven. Hij denkt dat God hem moet belonen en verheugd zal zijn dat Hij zo’n heilige man als vriend heeft.  Maar in de hemel spreekt God Zijn NEE over dit gebed uit.

Hij wil het gebed van niemand horen en aannemen, dan alleen van degenen die op grond van louter genade en barmhartigheid – in de Naam van Christus – tot Hem komen en met de tollenaar zeggen: ‘O God, wees mij zondaar genadig!’

Maarten Luther: Das XIV. und XV. Kapitels. Johannis, 1538, vgl. WA 45,541,10-23

Bron tekst: “Uit de diepten roep ik tot u – Dagboek over het gebed – Maarten Luther” Samengesteld, vertaald en ingeleid door H.C. van Woerden. Den Hertog Uitgeverij.

Zie ook: God verhoort geen “mooie mensen”… (I)

Bron afbeelding:  YouTube

(…) 7 En het einde van alle dingen is nabij; wees daarom bezonnen en nuchter in de ​gebeden. 8 Maar heb voor alles vurige ​liefde​ voor elkaar, want de ​liefde​ zal een menigte van ​zonden​ bedekken. 9 Wees gastvrij voor elkaar, zonder morren. 10 Laat ieder de anderen dienen met de genadegave zoals hij die ontvangen heeft, als goede beheerders van de veelsoortige ​genade​ van God. (Uit 1 Petrus 4)

Zo groot is de mens dat hij, als zijn leven rechtvaardig is, zelfs over de engelen zal oordelen. Zaliger is de liefde, die de menigte van de zonde bedekt.

Wij hebben de macht van de liefde geprezen: dat zij menigte van zonden bedekt. Wij hebben gesproken als tot volmaakten. Als er nu iemand zou zijn die zich niet als volmaakte voelt – wat uitgesproken is, richt zich desalniettemin ook tot hem. Laten wij nog eenmaal bij deze liefde verblijf houden, om haar beeld goed in ons op te nemen, zoals ze zich aanschouwelijk voor de ziel stelt. (…)

Toen de Schriftgeleerden en de farizeeërs een vrouw op openbare zonde hadden betrapt, stelden zij haar in het midden van de tempel voor het aangezicht van de Heiland. Jezus echter bukte zich en schreef met zijn vinger in de aarde. Hij, die alles wist, wist ook wel wat de Schriftgeleerden en farizeeërs wisten, voordat ze het Hem zeiden. De Schriftgeleerden en farizeeërs brachten de zonde van deze vrouw gelijk aan het licht, wat ook niet zo moeilijk was, want haar zonde was duidelijk. Ze brachten tegelijk een andere zonde aan het licht: die, waaraan zij zichzelf schuldig maakten, terwijl zij sluw een valstrik legden voor de Heer.

Maar Jezus bukte zich en schreef met de vinger in de aarde. Waarom bukte Hij dan; waarom schreef Hij dan wel met zijn vinger in de aarde? Zat hij daar als een rechter, die nauwgezet luisterde naar de aanklacht, die terwijl hij luistert, zich neerbuigt en een aantekening maakt van het punt van de aanklacht, met de bedoeling die niet te vergeten, zodat hij een streng oordeel uit kan spreken? Is de schuld van deze vrouw de enige die schriftelijk werd aangetekend door de Heer? Of – als iemand met zijn vinger in de aarde schrijft, schrijft hij dan niet veeleer met de bedoeling dat hij uit kan wissen om te vergeten?

Daar stond de zondares, omringd door zulke mensen die misschien wel schuldiger waren dan zij en zij klagen haar luidkeels aan. De liefde echter bukte zich en vernam de aanklacht niet, die over haar hoofd heen in de lege lucht verdween. De liefde schreef met de vinger om uit te wissen, wat zij zelf wist; want de zonde brengt de vele zonden aan het licht, maar de liefde bedekt de menigte van de zonden. Ja, zelfs voor de ogen van de zonde bedekt de liefde de menigte van de zonden.

Want slechts één woord van de Heer en de farizeeërs en de Schriftgeleerden verstommen, en toen was er geen aanklager meer, niemand die veroordeelde. Jezus echter sprak tot haar (1): Ik veroordeel u ook niet, ga heen en zondig niet meer, want straffen van de zonde baart nieuwe zonde. Maar liefde bedekt menigte van zonden.

(1) Jezus was daar Degene zonder zonde, die het recht had om de eerste steen te werpen…

Bron tekst: “Sören Kierkegaard: ‘De liefde bedekt menigte van zonden'”, Ecclesia nr. 22, oktober 2017.

Zie ook de twee eerdere blogs (I) en (II)

Bron afbeelding:  SlidePlayer