JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

Noach’s profetisch privé

Geloven is in de brief aan de Hebreeën niet leven bij de dingen die een mens ziet, maar leven bij en zich laten beheersen door de dingen die niet gezien worden, die door God Zelf zijn geopenbaard in Zijn belofte. Geloven is horen naar, ingewonnen worden door en leven bij het Woord dat God spreekt, dwars tegen de werkelijkheid van de feiten in (…)

Tekenend wordt gezegd in Hebreeën 11 : 7, dat Noach bevreesd is geworden. Betekent dat dat Noach een klein bang mannetje wordt, dat met kadavergehoorzaamheid gaat doen wat de Heere hem opdraagt? Heeft het angstmotief zijn daden bepaald? Er wordt uit angst veel gedaan en veel gelaten, maar wie uit angst handelt, kan nooit overtuigend handelen, omdat hij zelf in de grond van de zaak niet overtuigd is.

Het gaat hier om een heel ander soort vrees. Heilige vrees; eerbied; respect voor de Heere Zelf. Noach weet wie de Heere is en reageert in heilige eerbied op wat de Heere hem uitlegt en opdraagt.

Noach laat zich instrueren.
Het profetische privé wordt steeds inniger.
Noach wordt steeds meer Gods vertrouweling.

Het is geen kleine zaak die de Heere aan de orde stelt: de ondergang van de oude wereld en tegelijk het plan voor een nieuwe wereld, Noach moet de geschiedenis van de oude wereld afsluiten met Gods laatste geschenk aan die ondergaande wereld: de oproep tot bekering. Hij mag de geschiedenis van de nieuwe wereld beginnen door daar Gods Naam aan en uit te roepen.

Hij kan deze overgang meemaken door een ark te bouwen. De ark, die de ondergang predikt en de toekomst opent. Noach heeft in zijn leven reeds ja gezegd tegen de Heere en zijn leven was een voortdurend nee tegen de wereld van zijn dagen. Daarom blijft Noach trouw aan zijn ja en laat hij zich instrueren om nee te kunnen blijven zeggen én doen, dwars tegen alles in.

Als zijn leven niet door Gods aanspraak was gevoed en als zijn God hem niet zo duidelijk had geïnstrueerd was Noach niet geworden wat hij geweest is: Gods profeet in twee werelden!

Bron tekst: “Noach, profeet in twee werelden“, ds. J.H. Velema, Den Hertog B.V. – Houten

Zie eventueel ook nog:

• Bezeten wereld… (I)
• Bezeten wereld… (II)
• Bezeten wereld… (IV)
• Aardse en hemelse notities – Poëzie en profetie…

Bron afbeelding:  Pinterest

Poëzie en profetie…

Toch ziet U de pijn en het verdriet, U merkt het op en weegt het in Uw hand.
(Psalm 10 : 14)

(1) U wilde de poëzie tot nut der mensheid aanwenden?
(…) de regels voor deze nieuwe gedichten kwamen niet aangevlogen uit het heelal. Ze kwamen voort uit iets concreets, iets grijpbaars. Iets wat ik zag. Een beeld dat op mijn netvlies brandde.’

Een van de gedichten in de bundel heet ‘Notitie’.

Ik zag een jongetje zitten
verwezen op een stoeltje
bedekt met bloed
en asgrauw puinstof
onder een huis weggehaald
met bommen bestookt
door Assads moordenaarstroep
dit gedicht helpt hem niet

Heeft uw strijdbaarheid ook met uw leeftijd te maken?
‘Ja, daar zat ik net aan te denken. Ik wil de dingen nú vastpakken, niet loslaten. Ik moet het zeggen voor ik weg ben. Ik kan niet meer te slordig met mijn tijd omspringen. Een doel voor ogen hebben. Al moet ik er wel bij zeggen dat ik niet zeker weet dat alles wat ik schrijf van nu af aan zo direct en geëngageerd zal zijn.’

Vraagt deze tijd daarom?
‘Weet je aan welk gedicht ik veel heb moeten denken toen deze gedichten eenmaal op papier terecht waren gekomen? Aan ‘Het lied der achttien dooden’ van mijn vader, Jan Campert. Aan het verzet dat uit dat gedicht spreekt.’

Hij citeert een viertal regels van zijn vader uit het hoofd:

Ik wist de taak die ik begon,
een taak van moeiten zwaar,
maar ’t hart dat het niet laten kon
schuwt nimmer het gevaar

(1) In zijn nieuwe dichtbundel Open ogen toont Remco Campert (88) zich directer en geëngageerder dan ooit. Hij kon ook niet anders.

Bron tekst: de Volkskrant (via Blendle) – “Wat deze ogen zagen” door Onno Blomfoto

Zwakken en armen zuchten onder het geweld –
‘Om hen sta Ik op,’ zegt de HEER,
‘Ik breng de redding die zij verlangen.’
De woorden van de HEER zijn zuiver
als zilver, gesmolten in de smeltkuil,
gelouterd tot zevenmaal toe.
(Uit Psalm 12 : 6-7)

Bron afbeelding: Inspirational Image

(…) 5 De HEER zag dat alle mensen op aarde slecht waren: alles wat ze uitdachten was steeds even slecht. 6 Hij kreeg er spijt van dat hij mensen had gemaakt… (Uit Genesis 6)

(…) De tijd waarin Noach opgroeide, volwassen werd en met God begon te wandelen, was een boze, goddeloze, door en door verworden tijd.

In Lamechs tent – de Lamech uit de linie van het slangenzaad – ontwikkelt zich de cultuur dank zij het trio zonen, dat, gevarieerd begaafd, de mensheid met hun talenten voortgestuwd heeft in de vaart van de tijd. (…) Zo wordt de mens in staat gesteld de aarde te bewerken en te beheersen en ook om ervan te genieten.

Is dat verkeerd? Op zichzelf genomen niet. Noach zal later bij de bouw van de ark geprofiteerd hebben van verschillende uitvindingen van Lamechs zonen. Maar cultuur en techniek, koopmanschap en natuurbeheersing maken de mens gemakkelijk hoogmoedig. Wat hebben wij het heerlijk ver gebracht! Hoe groot zijn wij. Hoe sterk is zijne majesteit de mens!

Dat kweekt een eigen mentaliteit en dat geeft een eigen levensinstelling die hoe langer hoe meer mens- en aarde-gericht wordt. Hier leven wij en hier kunnen wij wat presteren. Hier zijn wij groot en sterk. Wat ontbreekt ons nog? Het gaat alles steeds beter, steeds vlotter, steeds prettiger. Wat kunnen we roemen op onze kracht.

Daar ging een geweldige invloed van uit en dat had aantrekkingskracht op alle inwoners van die wereld. Ook op het geslacht van Seth.  Nu het slangenzaad zo voorspoedig is en de vooruitgang op elk gebied ongekend is, gaan de kinderen van Seth er langzamerhand anders over denken. We kennen die redenering maar al te goed: het is toch niet alles verkeerd; we kunnen er veel van gebruiken; moeten we nu altijd zo scherp tegenover elkaar staan; kunnen we elkaar niet als mensen tegemoet treden?

Opmerkelijk is de vermelding aan het begin van Genesis 6, dat de zonen Gods zich gingen vermengen met de dochters der mensen.  Het aannemelijkste hierbij is de gedachte dat met die zonen Gods de kinderen uit het gelovige geslacht van Seth zijn bedoeld, die bekoord zijn door de schoonheid, de erotische aantrekkingskracht van de vele meisjes uit het geslacht van Kaïn.

De grenzen worden uitgewist – geruisloos. Er wordt geen andere leer geleerd (!), maar het geloof functioneert niet meer. De natuur is sterker dan de leer. De macht van het vlees is zo enorm sterk. En het was al zo lang geleden dat vader Seth leefde en dat men in Enos’ dagen begon met de publieke eredienst. En die voorvader Henoch en zijn kleinzoon Lamech – ach, dat waren aparte figuren; die stonden toch wat buiten het leven en wisten daardoor niet wat er te koop was.

Het is het bekende procédé, dat het de eeuwen door ‘gedaan’ heeft. Maar de gevolgen zijn verschrikkelijk (1). Er is geen trouw en waarheid meer, generaliserend gesproken. De leugen van het god-loze bestaan wordt veel gemakkelijker geloofd dan de waarheid van het door God beheerste leven. Die beide zijn echter niet en nooit te combineren!

Ziet dus nauwlettend toe, hoe gij wandelt, niet als onwijzen, doch als wijzen,  u de gelegenheid ten nutte makende, want de dagen zijn kwaad. Weest daarom niet onverstandig, maar tracht te verstaan, wat de wil des Heren is. (Efeze 5 : 15-17)

Bron tekst:  “Noach, profeet in twee werelden“, ds. J.H. Velema, Den Hertog B.V. – Houten

Zie eventueel ook:

• Bezeten wereld… (I)
• Bezeten wereld… (III)
• Bezeten wereld… (IV)
• Aarde en hemelse notities… (Poëzie en profetie)

Bron afbeelding:  Pinterest

(1) (…) Bij het totstandkomen van de Protestantse Kerk in Nederland in 2004 raakten veel kerken overbodig. De secularisatie en de ontvolking van het stadscentrum van Den Haag deden er nog een grote schep bovenop. „Als voorbeeld: in Den Haag-Loosduinen had de protestantse gemeente ’s-Gravenhage drie kerken in gebruik. Die zaten vroeger allemaal vol: de Ontmoetingskerk, de Bethelkerk en de Abdijkerk. De Ontmoetingskerk is al gesloten. De Bethelkerk wacht op de dingen die komen gaan. En er wordt nu alleen nog gekerkt in de Abdijkerk en in de Bosbeskapel. En die zitten op zondag dan nog niet eens helemaal vol.”
Kerksluiting is per definitie een negatief proces, zegt ds. Onderstal. „Het veroorzaakt altijd pijn, doet mensen verdriet. Er is echter niet aan te ontkomen. Het geloof is nu eenmaal niet populair meer.” (Bron: RD Kerk & religie – “De verdwenen kerken van Den Haag” door Jan van ’t Hul)

(…) 38 Want zoals ze bezig waren in de dagen voor de zondvloed met eten, drinken, trouwen en ten ​huwelijk​ geven, tot aan de dag waarop ​Noach​ de ark binnenging, 39 en het niet merkten, totdat de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn. (Uit Matteüs 24)

(…) Noach’s tijd lijkt op onze tijd – zo heeft Jezus het Zelf gezegd. Zijn boodschap heeft ook onze generatie veel te zeggen. Daarom is het actueel om zijn persoon en werk te belichten. We worden er zelf bij betrokken.

(…) Het leven bestaat uit geboren worden, zelf kinderen verwekken en sterven. Zo gaat het al eeuwen achter elkaar. De ene generatie gaat en de andere generatie komt. De moederschoot wordt geopend en de aardeschoot neemt wat uit de moederschoot kwam al weer in zich op. Het gehuil in de wieg wordt overstemd door de klank van de doodsklok. Eentonig dreunen die klokken: en hij stierf, en hij stierf…

Maar die doodszang wordt op twee manieren onderbroken. Henoch is de man, die niet sterft, maar door God wordt weggenomen op een heel bijzondere manier. Zijn kleinzoon Lamech wordt vader. Het geloof van zijn grootvader is hem niet vreemd. Hij tilt zwaar aan de vervloeking, die over de aarde ligt. Hij zucht over nood en dood, die het gevolg zijn van de zonde.

Zijn tijdgenoot uit de linie van Kaïn, die ook Lamech heet, denkt er anders over. Die Lamech geniet van het leven en klopt zichzelf op de borst omdat zijn zonen het zo heerlijk ver hebben gebracht. Hij handhaaft zichzelf en propageert de zelfverlossing in zijn wraaklied, dat zijn beide vrouwen, Ada en Zilla, van a tot z moeten aanhoren.

Maar Lamech, uit de lijn van Seth, het vrouwenzaad, stelt zich antithetisch op. Hij hoort de vreugdelach en de feestdans opklinken. Hij kan niet meedoen, want hij weet van de ellende en hij beleeft heel intens zijn tijd. (…) Hoe kan die andere Lamech over de dood heen dansen, terwijl deze Lamech snakt naar verlossing van het leven, gebogen onder de vloek van de dood?

Is hij misschien een aartspessimist? Heeft hij het niet getroffen in het arbeidsproces of is hij liever lui dan moe? Nee, dat is hier niet aan de orde, maar Lamech tilt zwaar aan het leven door eigen schuld. (…) Hij is diep ingeleid in het stuk der ellende. Hij ziet profetisch het karakter van de tijd; hij kijkt door de werkelijkheid heen en typeert die werkelijkheid.

Toen hij 56 jaar oud was, stierf Adam. Opa Henoch werd vervolgd door zijn profetie tegen de goddelozen van zijn dagen, maar God nam hem weg en Lamech kon niet meer met hem spreken. Des te meer heeft hij zelf te verwerken.

Maar nu – hij is inmiddels 182 jaar geworden – ligt zijn zoon in de wieg. Hij noemt hem Noach. Hij spreekt daarin de verwachting van de verlossing uit. Ellende en verlossing zijn van elkaar niet los te maken. Hij kent zijn ellende niet om zijn ellende, maar hij verlangt er van verlost te worden.

Profetisch zingt hij met het kind in zijn armen: deze zal ons troosten. In de naam, die hij geeft aan zijn zoon, zit zowel het begrip rust als troost. Lamech verwacht van zijn zoon rust door troost. Hij spreekt de hoop uit dat Noach een einde zal maken aan de vervloeking. Noach is zijn troostkind.

Lamech luidt de Adventsklok op grond van Gods eigen belofte.

Bron tekst:  “Noach, profeet in twee werelden“, ds. J.H. Velema, Den Hertog B.V. – Houten

Zie ook vervolg: Bezeten wereld… (II)

Bron afbeelding:  Bible Verses