Bezeten wereld… (I)

(…) 38 Want zoals ze bezig waren in de dagen voor de zondvloed met eten, drinken, trouwen en ten ​huwelijk​ geven, tot aan de dag waarop ​Noach​ de ark binnenging, 39 en het niet merkten, totdat de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn. (Uit Matteüs 24)

(…) Noach’s tijd lijkt op onze tijd – zo heeft Jezus het Zelf gezegd. Zijn boodschap heeft ook onze generatie veel te zeggen. Daarom is het actueel om zijn persoon en werk te belichten. We worden er zelf bij betrokken.

(…) Het leven bestaat uit geboren worden, zelf kinderen verwekken en sterven. Zo gaat het al eeuwen achter elkaar. De ene generatie gaat en de andere generatie komt. De moederschoot wordt geopend en de aardeschoot neemt wat uit de moederschoot kwam al weer in zich op. Het gehuil in de wieg wordt overstemd door de klank van de doodsklok. Eentonig dreunen die klokken: en hij stierf, en hij stierf…

Maar die doodszang wordt op twee manieren onderbroken. Henoch is de man, die niet sterft, maar door God wordt weggenomen op een heel bijzondere manier. Zijn kleinzoon Lamech wordt vader. Het geloof van zijn grootvader is hem niet vreemd. Hij tilt zwaar aan de vervloeking, die over de aarde ligt. Hij zucht over nood en dood, die het gevolg zijn van de zonde.

Zijn tijdgenoot uit de linie van Kaïn, die ook Lamech heet, denkt er anders over. Die Lamech geniet van het leven en klopt zichzelf op de borst omdat zijn zonen het zo heerlijk ver hebben gebracht. Hij handhaaft zichzelf en propageert de zelfverlossing in zijn wraaklied, dat zijn beide vrouwen, Ada en Zilla, van a tot z moeten aanhoren.

Maar Lamech, uit de lijn van Seth, het vrouwenzaad, stelt zich antithetisch op. Hij hoort de vreugdelach en de feestdans opklinken. Hij kan niet meedoen, want hij weet van de ellende en hij beleeft heel intens zijn tijd. (…) Hoe kan die andere Lamech over de dood heen dansen, terwijl deze Lamech snakt naar verlossing van het leven, gebogen onder de vloek van de dood?

Is hij misschien een aartspessimist? Heeft hij het niet getroffen in het arbeidsproces of is hij liever lui dan moe? Nee, dat is hier niet aan de orde, maar Lamech tilt zwaar aan het leven door eigen schuld. (…) Hij is diep ingeleid in het stuk der ellende. Hij ziet profetisch het karakter van de tijd; hij kijkt door de werkelijkheid heen en typeert die werkelijkheid.

Toen hij 56 jaar oud was, stierf Adam. Opa Henoch werd vervolgd door zijn profetie tegen de goddelozen van zijn dagen, maar God nam hem weg en Lamech kon niet meer met hem spreken. Des te meer heeft hij zelf te verwerken.

Maar nu – hij is inmiddels 182 jaar geworden – ligt zijn zoon in de wieg. Hij noemt hem Noach. Hij spreekt daarin de verwachting van de verlossing uit. Ellende en verlossing zijn van elkaar niet los te maken. Hij kent zijn ellende niet om zijn ellende, maar hij verlangt er van verlost te worden.

Profetisch zingt hij met het kind in zijn armen: deze zal ons troosten. In de naam, die hij geeft aan zijn zoon, zit zowel het begrip rust als troost. Lamech verwacht van zijn zoon rust door troost. Hij spreekt de hoop uit dat Noach een einde zal maken aan de vervloeking. Noach is zijn troostkind.

Lamech luidt de Adventsklok op grond van Gods eigen belofte.

Bron tekst:  Noach, profeet in twee werelden“, ds. J.H. Velema, Den Hertog B.V. – Houten

Zie ook vervolg: Bezeten wereld… (II)

Bron afbeelding:  Bible Verses

2 Petrus 2 5 - Noach preacher of rightiousness - Bible Verses

 

Dit bericht werd geplaatst in Bijbel, Gemeente, Geschiedenis, Israël, Politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s