‘Jezus​ zei tegen hem: Als u volmaakt wilt zijn, ga dan heen, verkoop wat u hebt, en geef het aan de armen, en u zult een schat hebben in de hemel; en kom dan en volg Mij.‘ (Matteüs 19 : 21)

(…) Het is waar: er stelt zich inderdaad iets tussen de door Christus geroepene en de situatie van zijn natuurlijke leven. Maar dat is geen grimmige levensverachter, dat is geen wet van de vroomheid, maar het is het leven en het Evangelie zelf, het is Christus zelf. Hij heeft zich met zijn menswording tussen mij en de situatie van de wereld geplaatst. Ik kan niet meer terug. Hij staat ertussen.

Hij heeft de geroepene elke directheid ten aanzien van deze situatie ontnomen. Hij wil het middel zijn, alles moet alleen door Hem gebeuren. Hij staat niet alleen tussen mij en God, maar daarmee staat Hij juist ook tussen mij en de wereld, tussen mij en de andere mensen en dingen. Hij is de Middelaar, niet alleen tussen God en mens, maar ook tussen mens en mens, tussen mens en werkelijkheid.

Omdat de hele wereld door Hem en tot Hem geschapen is (Johannes 1 : 3; 1 Korintiërs 8 : 6; Hebreeën 1 : 2), daarom is Hij de enige Middelaar in de wereld. Sedert Christus is geen directe verhouding van de mens meer mogelijk, noch ten opzichte van God, noch ten opzichte van de wereld; Christus wil de Middelaar zijn.

Weliswaar bieden zich genoeg goden aan, die de mensen directe toegang verlenen, weliswaar probeert de wereld met alle middelen een directe verhouding ten opzichte van de mens te verkrijgen, maar juist daarin bestaat de vijandschap tegenover Christus, de Middelaar. Goden en wereld willen Christus ontrukken wat Hij hun geroofd heeft, namelijk enig en alleen direct tegenover de mens te staan.

De breuk met de directe verhoudingen van de wereld is niets anders dan het kennen van Christus als de Zoon van God, de Middelaar. Het is nooit een willekeurige daad wanneer een mens zich ter wille van een of ander ideaal losmaakt van de bindingen van de wereld en daarmee een kleiner ideaal ruilt voor een groter. Dat zou dweperij zijn, eigenmachtigheid, ja, zelfs wederom een directe verhouding tot de wereld.

Alleen de erkenning van een voldongen feit, namelijk dat Christus de Middelaar is, scheidt de discipel van Jezus van de wereld van de mensen en van de dingen.

(Wordt vervolgd!)

‘Toen de jongeman dit woord gehoord had, ging hij bedroefd weg, want hij had veel bezittingen.‘ (Matteüs 19 : 22)

Zie ook:  Door Gód tot enkelingen gemaakt… (I), (III), (IV)

Bron tekst:  Navolging – ‘De navolging en de enkeling‘ – Dietrich Bonhoeffer (Uitgeverij Ten Have, vijfde druk)

Bron afbeelding:  SlidePlayer

‘Wie mij volgt, maar niet breekt met zijn vader en moeder en vrouw en ​kinderen​ en broers en zusters, ja zelfs met zijn eigen leven, kan niet mijn ​leerling​ zijn. Wie niet zijn ​kruis​ draagt en mij op mijn weg volgt, kan niet mijn ​leerling​ zijn. (Lukas 14 : 26-27)

De oproep van Jezus tot navolging maakt de discipel tot enkeling. Of hij wil of niet, hij moet een beslissing nemen, hij moet alléén een beslissing nemen. Het is geen eigen keus, enkeling te willen zijn, maar Christus maakt de geroepene tot enkeling. Ieder is alléén geroepen. Hij moet alléén volgen.

In de vrees voor dit alleen zijn zoekt de mens bescherming bij de mensen en dingen om hem heen. Hij ontdekt opeens al zijn verantwoordelijkheden en klemt zich daaraan vast. Daardoor gedekt wil hij zijn beslissing nemen, maar hij wil niet alleen tegenover Jezus staan, moeten beslissen met de blik alleen op Hem.

Maar vader noch moeder, vrouw noch kind, volk noch geschiedenis, dekken de geroepene in dit uur. Christus wil de mens eenzaam maken, hij mag niets zien dan Degene die hem riep.

In de oproep van Jezus is de breuk met de natuurlijke situatie waarin de mens leeft, reeds voltrokken. Niet de navolger voltrekt die, maar Christus zelf heeft hem reeds voltrokken, wanneer Hij roept.* Christus heeft de mens uit de directe verhouding tot de wereld losgemaakt en in de directe verhouding tot Hemzelf gesteld.

Geen mens kan Christus volgen, zonder dat hij de reeds voltrokken breuk erkent en beaamt. Niet de willekeur van een eigengereid leven, maar Christus zelf leidt de discipel zo tot de breuk.

Waarom moet dat zo zijn? Waarom bestaat er geen ongebroken ernaar toe groeien, een langzaam, heiligend voortschrijden uit de natuurlijke ordeningen naar de gemeenschap met Christus?

Wat voor een ergerlijke macht stelt zich hier tussen de mensen en de van God gegeven ordeningen van zijn natuurlijk leven? Is deze breuk niet een wettisch méthodisme? Is dat niet die grimmige verachting van Gods goede gaven, die niets te doen heeft met de vrijheid van de christen?

(Wordt vervolgd!)

* Opgemerkt AJ:  En die roep van Hem en het voltrekken van die breuk valt reeds volkomen serieus te nemen bij het dopen van onze kinderen!

Zie ook:  Door Gód tot enkelingen gemaakt… (II), (III), (IV)

Bron tekst:  Navolging – ‘De navolging en de enkeling‘ – Dietrich Bonhoeffer (Uitgeverij Ten Have, vijfde druk)

Bron afbeelding:  DailyVerses-net

‘Ik bid u dan vader! Dat u hem zendt tot mijns vaders huis; want ik heb vijf broeders; dat hij hun dit betuigt, opdat zij niet komen in deze plaats van pijniging.‘ (Lukas 16 : 27-28)

Wie God gezonden heeft…

Citaat 1: Alsof hij zeggen wilde: ‘Als het dan wezen moet dat ik verloren en verdoemd moet zijn en Lazarus zalig en eeuwige blijdschap moet hebben…, zendt dan toch Lazarus tot mijn broeders. Want daar tussen Lazarus en hen is nog geen kloof gevestigd. Zij zijn nog niet hier in deze plaats van de eeuwige pijn, zoals ik ben. Daarom zendt Lazarus tot het huis van mijn vader en laat mijn broeders prediken en aanzeggen dat ik hier in de hel moet branden, opdat zij zich bekeren en zalig worden.’ Dat is nog eens een vrome verdoemde, die anderen de verdoemenis en de pijn waarin hijzelf is niet gunt! Echter, dit is niet daarom geschreven omdat de verdoemden zo gezind zouden zijn, maar omdat Christus de mensen zo eenvoudig mogelijk heeft willen waarschuwen voor de zondige gierigheid en overdaad, want het is zeker de gierigheid en de mammon geweest die hem daar gebracht hebben.

(…) ‘Willen zij Mozes en de profeten niet horen,’ zegt Jezus,
‘willen zij Gods Woord verachten – terwijl zij weten dat het Gods Woord is –
dan zullen zij zeker ook niet naar de doden horen.’

~~~

‘En voorbijgaande zag Hij Levi, de zoon van Alpheüs, bij het tolhuis zitten, en Hij sprak tot hem, zeggende: Volg Mij. En hij stond op en volgde Hem’ (Markus. 2 : 14).

De gehoorzame daad als antwoord op Gods roepstem…

Citaat 2: De oproep klinkt en zonder meer volgt de gehoorzame daad van de geroepene. Het antwoord van de discipel is niet een uitgesproken belijdenis van geloof aan Jezus, maar een gehoorzaam handelen. Hoe is deze onmiddellijke correspondentie van roep en gehoorzamen mogelijk? Die is in hoge mate een ergernis voor het natuurlijk verstand; dat moet zich beijveren deze harde opeenvolging te scheiden, er moet iets tussenkomen, er moet iets verklaard worden. Er moet in ieder geval een verbindingsschakel gevonden worden, een psychologische, een historische. Men stelt de dwaze vraag of de tollenaar Jezus niet al vroeger gekend heeft en daarom bereid is geweest zijn roepstem te volgen. Maar juist daarover zwijgt de tekst hardnekkig; er is hem juist alles gelegen aan de volkomen directe correspondentie van oproep en daad. Psychologische motiveringen voor de vrome beslissingen van een mens interesseren hem niet. Waarom niet? Omdat er maar één geldige motivering bestaat voor deze correspondentie van oproep en daad: Jezus Christus zelf. Hij is het die roept. Daarom volgt de tollenaar. Deze ontmoeting geeft getuigenis van de onvoorwaardelijke, directe en onverklaarbare autoriteit van Jezus.

Niets gaat hieraan vooraf en er volgt niets anders dan
het gehoorzamen van de geroepene.

Dat Jezus de Christus is, geeft hem volmacht te roepen en op zijn woord gehoorzaamheid te verlangen. Jezus roept op tot navolging, niet als leraar en voorbeeld, maar als de Christus, de Zoon Gods. Zo wordt in deze korte tekst Jezus Christus en zijn aanspraak op de mens verkondigd, verder niets. Geen lof treft de discipel, (ook niet) zijn radicaal christendom. De blik mag niet op hem vallen, maar alleen op Hem die roept, op Zijn volmacht. Er is ook geen weg tot het geloof, tot de navolging gewezen, er is geen andere weg tot geloof dan gehoorzaamheid aan de roep van Jezus.

~~ ~

‘Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verderft, maar het eeuwige leven heeft.‘ (Johannes 3 : 16)

Gehoorzaam aannemen van het ons verkondigde Woord
dat onbedrieglijk is…

Citaat 3: Wie dit gelooft, wordt zalig. Want dit Geschenk is immers zo groot dat het dood, zonde en alle ongeluk wegneemt, zoals een druppeltje water verdwijnt als je het in een grote vuuroven laat vallen. Zo spoedig als de zondaar Christus aanraakt – en Christus door het geloof aangegrepen wordt – zijn de zonden weg en verdwenen, zoals een strohalmpje in een groot vuur verbrandt of een zandkorreltje verdwijnt in de diepte van de zee. Zo lief heeft God de wereld gehad…, zijn levende woorden die in goud geschreven staan. O God, geef toch dat wij ze ook echt met ons hart verstaan mogen! Want wie ze gehoord heeft, die zal door geen duivel, zonde of dood meer verschrikt worden, maar met een vast vertrouwen zeggen: ‘Ik ben onbevreesd, want ik heb de Zoon van God, Die God mij uit liefde geschonken heeft.

Dat moet waar zijn, want het staat in Gods Woord, in het heilig Evangelie. Uw Woord,
o Heere, en Uw Zoon Jezus zullen mij niet bedriegen.

Hierop wil ik steunen en vertrouwen. O God, als mijn geloof zwak is, geef mij genade, dat ik Uw Woord (nog) vaster geloven mag, want anders kan ik met dit grote Geschenk en deze grote Liefde niets doen.’

(Wordt vervolgd)

Vervolg:  ‘De eenvoud van onze roeping…(slot)’ – Over de roeping van Zacheüs en die van de rijke jongeling.

Bron citaat 1: Nachträge zu den Predigten des Jahres 1534, vgl. WA 41, 759, 24 – 760, 12 – Maarten Luther  (Meditatie checkluther-com*)
Bron citaat 2: Hoofdstuk ‘De oproep tot navolging’ in het boek ‘Navolging’ van Dietrich Bonhoeffer.
Bron citaat 3: Predigten des Jahres 1535, vgl. WA 41, 299, 24-31 – Maarten Luther – (Meditatie checkluther-com**)

* zaterdag 7 en zondag  8 maart,  ** vrijdag 6 maart 2020 – Uit de diepten roep ik tot U – Dagboek bij de Bijbel (uitg. Den Hertog, Houten)

Bron afbeelding:  Zazzle-co-nz