JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

‘Weest onderling eensgezind, niet zinnende op hoge dingen,
maar voegt u tot de nederigen‘ (Romeinen 12 :16).

Sterk of zwak, schrander of dom, begaafd of onbegaafd, vroom of minder vroom, al deze verschillen zullen nu in de gemeenschap geen reden meer zijn om te kletsen, te veroordelen, te verdoemen, geen reden dus tot zelfrechtvaardiging; deze verschillen worden een bron van vreugde en een aansporing om elkaar te dienen.

De zwakken uitschakelen is de dood voor de gemeenschap!

Ook nu krijgt elk lid van de gemeenschap zijn eigen plaats, maar nu de plaats, waar hij zijn dienst het beste kan volbrengen en niet de plaats waar hij zich met het meeste succes kan handhaven of persoonlijk ontplooien. In een christelijke gemeenschap is het uiterst belangrijk, dat iedere enkeling een onmisbare schakel van een ketting wordt. Alleen als alle schakels, ook de kleinste, stevig aan de andere verbonden zijn, kan de ketting niet breken.

Een gemeenschap die tolereert, dat er leden zijn die geen plaats gegund wordt in het functioneren van het geheel van haar gemeenschappelijk bestaan, zal aan deze leden en daarmee aan zichzelf te gronde gaan. Daarom zal het goed zijn als iedereen een bepaalde plaats en taak binnen de gemeenschap gegund wordt en (zo nodig) liefdevol krijgt ‘toegewezen’. In uren van twijfel zal hij dan weten, dat ook hij niet onnuttig en onbruikbaar is.

Elke christelijke gemeenschap moet weten, dat niet alleen de zwakken de sterken nodig hebben, maar dat de sterken ook de zwakken nodig hebben. Uitschakeling van de zwakken betekent de dood voor de gemeenschap. Niet de zelfrechtvaardiging en daarom de onderdrukking van de ander, maar de rechtvaardiging uit genade, en daarom de dienst, moet de christelijke gemeenschap beheersen.

Wie in zijn leven ook maar één keer de barmhartigheid van God heeft ervaren, wil voortaan alleen nog maar dienen. De trotse rechterstoel trekt hem niet meer aan, hij wil een nederiger plaats innemen, namelijk bij geringen en onaanzienlijken, omdat God ons op die plaats gevonden heeft.

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “” – “De zwakken uitschakelen is de dood voor de gemeenschap.” (17 september) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

(…) 23 En aan de leden van het lichaam die wij als minder eervol beschouwen, verlenen wij groter eer en onze oneerbare leden krijgen een grotere eer. 24 Onze eerbare leden echter hebben dat niet nodig. Maar God heeft het lichaam zo samengesteld, dat Hij aan het lid dat tekort komt, groter eer gaf, 25 opdat er geen verdeeldheid in het lichaam zou zijn, maar de leden voor elkaar gelijke zorg zouden dragen. 26 En als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee. 27 Samen bent u namelijk het lichaam van ​Christus, en ieder afzonderlijk Zijn leden. (Uit 1 Korintiërs 12)

(…) 1 Ik vermaan u dan, broeders, met beroep op de barmhartigheden Gods, dat gij uw lichamen stelt tot een levend, ​heilig​ en Gode welgevallig offer: dit is uw redelijke eredienst. 2 En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken, opdat gij moogt erkennen wat de wil van God is, het goede, welgevallige en volkomene. 3 Want krachtens de ​genade, die mij geschonken is, zeg ik een ieder onder u: koestert geen gedachten, hoger dan u voegen, maar gedachten tot bedachtzaamheid, naar de mate van het geloof, dat God elkeen in het bijzonder heeft toebedeeld. 4 Want, gelijk wij in één lichaam vele leden hebben, en de leden niet alle dezelfde werkzaamheden hebben, 5 zo zijn wij, hoewel velen, één lichaam in ​Christus, maar ieder afzonderlijk leden ten opzichte van elkander. (Uit Romeinen 12)

Bron afbeelding:  Pinterest

En als er wijn ontbrak, zei de moeder van Jezus tot Hem: Zij hebben geen wijn.
(Johannes 2 : 3)

Hier kun je de echte strijd van het geloof zien! Kijk goed wat zijn moeder doet en leer er van. Hoe hard zullen de woorden – vrouw wat heb ik met u te doen? – voor haar geklonken hebben. Hoe onvriendelijk houdt Hij zich.

Zij houdt het erbij dat Hij goed en genadig is

Toch betekent dit niet voor haar dat Hij toornig is of dat dit in strijd is met Zijn goedheid. Zij houdt het erbij dat Hij goed en genadig is, en laat zich niet in verwarring brengen door deze schijnbare vernedering. In haar hart verdenkt ze Hem helemaal niet van onrecht!

Dat verdenken van onrecht doen alleen zij die geen geloof hebben, die na de eerste klap weglopen en niet meer goed van God geloven dan dat zij bij zichzelf gewaar worden. Zij worden vergeleken met paarden en muilezels die geen verstand hebben (Psalm 32 : 9).

Als zijn moeder zich door deze harde woorden had laten afschrikken dan zou ze stil en boos zijn weg gegaan. Maar omdat ze juist nu de bedienden bevel geeft dat ze alles moeten doen wat Hij zegt, laat ze duidelijk zien dat ze ondanks Zijn afwijzen niet anders dan enkel goedheid en genade van Hem verwacht.

Maarten Luther: Fastenpostille 1525, vgl. WA 17.2,66, 1-13

Bron tekst: “Uit de diepten roep ik tot U – Dagboek over het gebed – Maarten Luther” (27 juni – “De goede strijd van het geloof“)  samengesteld door Hugo van Woerden (Den Hertog, Uitgeverij)

Wat ben je bedroefd, mijn ziel,
en onrustig in mij.
Vestig je hoop op God,
eens zal ik Hem weer loven,
mijn God die mij ziet en redt.
(Psalm 43 : 5)

Bron afbeelding:  Pinterest

Wat wij uit onszelf najagen is in strijd met de Geest, en wat de Geest verlangt is in strijd met onszelf. Het een gaat in tegen het ander, dus u kunt niet doen wat u maar wilt.
(Uit Galaten 5 : 17)

De derde bede: Uw wil geschiede op aarde, zoals in de hemel

Tegen eigen wil in leren bidden!

(…) Samenvatting: Met het bidden van deze bede zul je merken dat God ons vraagt ​​om tegen onszelf te bidden. Op die manier leert hij ons dat we geen grotere vijand hebben dan wijzelf. Zie je, onze wil is het meest geweldige element in ons, en daartegen moeten we bidden: ‘O Vader, laat me niet zover komen dat mijn wil is gedaan. Breek mijn wil – weersta deze. Wat er ook gebeurt, laat mijn leven niet door mijn wil, maar door de Uwe worden bestuurd.

Omdat in de hemel niemands eigen wil zal overheersen, zal het hier op aarde niet anders zijn. Een dergelijke smeekbede uitspreken en de verhoring en vervulling daarvan is inderdaad zeer pijnlijk voor onze menselijke natuur, want onze eigen wil is het grootste en diepst diepgewortelde kwaad in ons, en niets is ons dierbaarder dan onze eigen wil.

Daarom vragen we in deze smeekbede om niets anders dan het kruis, de smarten, de tegenspoed en elk soort van lijden, omdat deze de vernietiging van onze wil dienen (1). Als eigenzinnige mensen hier echt over nadenken en zouden opmerken dat we hiermee tegen onze eigen wil in bidden, zouden ze zich tegen deze bede keren of er zelfs bang voor zijn.

Laten we nu deze drie smeekbedes met elkaar in verband brengen. De eerste vraagt ​​dat Gods naam geëerd wordt en dat zijn glorie en eer in ons mogen wonen. Maar niemand kan dat bereiken tenzij hij rechtvaardig is en in het koninkrijk van God woont. De doden en de zondaars kunnen God niet prijzen, zoals David verklaart in Psalm 6 [vers 5]. (1)

En niemand is goddelijk tenzij hij vrij is van zonden. Alleen hij is vrij van zonden wiens eigen wil wordt uitgeroeid en vervangen door Gods wil alleen. Want als de wil, die het opperhoofd en het hoofd is van al onze leden, niet langer onze eigen verdorven wil is, dan zijn alle andere leden ook niet langer de onze en niet langer in dienst van het kwaad.

Bijgevolg grijpt deze smeekbede het kwaad ‘bij de kop’ (bij het hoofd), en grijpt niet naar de hand of de voet, maar naar onze wil, die de aanvoerder is van alle kwaad, de werkelijke aartschurk.

Maarten Luther: Dr. Martin Luthers Werke (Weimarer Ausgabe) WA 2, 105, 1-27 (gebruikte vertaling: Luthers Works, American Edition, deel 42, blz. 48/49)

NB. Deze Luther-quote is een vertaling van de eerder in de Engelse taal gepubliceerde versie.

Bron tekst: If you would like to have these Luther Quotes sent to family or friends you can send (with their permission) the email address to: info@martinluther-quotes.com
Or, you can use the web-form located on the homepage of the website www.maartenluther.com. There you can find both options to subscribe and unsubscribe from our weekly quotes. The emails are free of charge and you are not asked for donations.

(…) We vreesden ernstig voor ons leven, 9 we waren er zelfs zeker van dat het doodvonnis al over ons was uitgesproken. Maar juist dat liet ons beseffen dat we niet op onszelf moeten vertrouwen, maar alleen op de God die de doden opwekt, 10 Die ons heeft gered en ons opnieuw zal redden uit eenzelfde doodsgevaar. Op hem hebben we onze hoop gevestigd: Hij zal ons altijd redden. 11 En ook u bent ons tot steun door voor ons te ​bidden. Zo klinkt uit talloze monden de dankzegging voor de ​gunst​ die Hij ons bewezen heeft. (Uit 2 Korintiërs 1)

Bron afbeelding:  Prayer Thoughts & Hope – Help – Healing

Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart, toets mij en ken mijn gedachten
(Uit Psalm 139 : 23) 

Fundamentele menselijke eenzaamheid overwonnen!

Aan ons kennen van de HERE gaat vooraf. het gekend worden door Hem. Dat is de orde die aan het spreken van heel de Schrift ten grondslag ligt. Op een zeer verrassende wijze komt dit naar voren in Psalm 139. Het door God gekend worden is daar namelijk voorwerp van gebed!

Want deze Psalm mondt uit in de bede: “Doorgrond mij, o God, en kèn mijn hart“.

Tegen de achtergrond van de inhoud van Psalm 139 is een dergelijk slot op zijn minst merkwaardig te noemen. Heel dit lied is te beschouwen als de doorwerking van het thema, aangegeven in de eerste regel: “HERE, Gij doorgrondt en kent mij“. Het is deze belijdenis, die in alle toonaarden wordt herhaald. Eén lofzang op de HERE, die de zijnen ként, die vertrouwd is met hun levensgang vanaf het moment van de conceptie tot aan de dag van hun”dood.

Aan alles is te merken, dat de dichter zich door deze wetenschap overweldigd voelt. Het is daarom ook in de grootste verwondering dat hij deze zekerheid onder woorden brengt: “HERE, Gij ként mij!”

Nu is het echter juist déze, zo voluit belijdende Psalm, die uitloopt op een vráág: ,,0 God, kén mijn hart; kén mijn gedachten”. Is deze bede niet een totaal overbodige bede, aan het slot van een Psalm die zo klaarblijkelijk getuigt van het feit dát de HERE de zijnen kent? Dat is de vraag waar nu alles op aan komt.

Dát God hem kende, David, de dichter van dit lied, heeft het geweten! Denkt U aan zijn zonde met de vrouw van Uria. Toen wist de HERE hem te vinden. Van voren en van achteren werd de koning ingesloten door de woorden van de profeet Natan: “Gij zijt die man!” Het is maar één voorbeeld hoezeer de HERE zijn knecht doorgrondde en vertrouwd was met al zijn wegen.

In Psalm 139 belijdt David nu dat hij in déze werkelijkheid staat: de werkelijkheid van het gekend worden door God, als zondaar èn als erfgenaam van de belofte. En tegelijk zien wij, hoe deze belijdenis bij David uitmondt in een gebed. David wil zich láten kennen. David vráágt er heel bewust om:  “Doorgrond mij, o God, en kén mijn hart“. Niet omdat hij twijfelt aan de reikwijdte van Godskennen. Maar omdat hij weet dat Gods genadige toewending noodzakelijk is, wil een mens in het leven de juiste koers houden. Gods toewending, die altijd toetsing insluit: “Toets mij enken mijn gedachten; zie, of bij mij een heilloze weg is… ” David vráágt er om. Bij Degene die hem volkomen doorziet, weet hij zich ook volstrekt veilig.

Wie de woorden van deze Psalm op zich in laat werken, ontdekt terloops iets van de wortels van de eenzaamheid, die in de tegenwoordige samenleving huis houdt. Eenzaamheid begint daar, waar mensen niet meer leven, of niet meer willen leven vanuit het door God gekend zijn. Eenzaamheid begint daar, waar mensen voorbij gaan aan de relatie, die God als Schepper met zijn schepselen gelegd heeft. En waar niet meer gerekend wordt met Gods genadig omzien naar verlorenen, daar is de mens ten diepste alleen, hoe driftig hij ook sleutelt aan allerhande relaties.

Deze fundamentele eenzaamheid is echter in principe overwonnen, waar de verbondsverhouding, waarin de HERE ons gesteld heeft, geëerbiedigd wordt. Dáár groeit de zekerheid: ik mag dan alleen staan in allerlei opzicht, ik wordt door Hem gekend; ik vind misschien weinig erkenning, ik wordt door Hém gekend. Ik wordt gekend, dáárom ben ik; dáárin ligt de zin van mijn leven, de grond van mijn bestaan.

“Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart, toets mij en ken mijn gedachten“.
Wie zó leert bidden, is ten diepste niet eenzaam meer.

Die mag delen in de vertrouwelijke omgang van de HERE met de zijnen. Een omgang die zeer persoonlijk is, maar die wij nooit mogen romantiseren.

David bidt er in Psalm 139 om, doorgrond, getoetst te worden.
Dat heeft hij geweten!
De wijze waarop hij gedurende heel zijn leven door God gekend is,
heeft bij hem diepe sporen, littekens zelfs achtergelaten.
Maar in dit alles is zijn gebed verhoord:
de HERE hééft hem geleid op de eeuwige weg.

Bron tekst: Gekend te worden (II) door A.M. van Leeuwen – Opbouw online – 10 oktober 1980, jaargang 24, nummer 38

Bron afbeelding:  Pinterest