(…) 16 …ik ben geen ogenblik te rade gegaan met vlees en bloed (NBG)/ik heb toen geen mens om raad gevraagd (NBV) 17 en ben ook niet naar Jeruzalem gereisd, naar hen die eerder apostel waren dan ik. (Uit Galaten 1)
Over de roeping en bekering van Paulus…
Stel u eens voor dat Paulus na zijn roeping en Doop zich eerst naar Jeruzalem had begeven om zich daar bij de raad van apostelen en de oudsten te melden met zijn verhaal over zijn bekering en opdracht. Natuurlijk dan gelijk met het verzoek of men zijn verhaal over zijn roeping en bekering wilden aanhoren en om dan ook direct maar zijn apostolaat met speciale roeping voor de verkondiging van het Evangelie aan de heidenen te aanvaarden.
Zou dan deze raad gesteund door de rest van de gemeente – gesteld dat ze toen al op zijn verzoek hadden willen ingaan – Paulus niet eerst maar eens een proeftijd hebben willen aanbieden om eerst maar eens aan te zien en te horen wat hij dan wel te verkondigen had. En zouden ze daarbij aan de oudsten en de leden van de gemeente niet de mogelijkheid hebben willen en zelfs moeten bieden om eerst ook nog gegronde bezwaren in te kunnen en mogen brengen tegen deze man en zijn roeping en bekering en zijn bijzondere opdracht?
Er waren in Jeruzalem (en zelfs daarbuiten) nogal wat leden van de gemeente(n), die in de familie en kennissenkring te lijden hadden gehad van deze Paulus en mogelijk ook zelf zwaar geleden hadden onder deze man en zijn vervolgingsijver (zie Handelingen 9 : 26). En paste zo’n Schriftgeleerde man wel in de kring van apostelen, die toch meest van eenvoudige komaf waren, maar belangrijker nog, die eerder alles verlaten hadden om Jezus te volgen en die toch drie jaar lang al het onderwijs van Jezus aangehoord en “ondergaan” hadden. En had Petrus niet een bijzondere aanstelling en plaats gekregen van Jezus zelf en was hun dan niet – rechtstreeks door Jezus – de opdracht toevertrouwd om het Evangelie te verkondigen aan alle volken?! Moest daarvoor nu plotseling ook nog naderhand een speciale man worden aangesteld en zelfs erkend worden als een ‘door Jezus zelf geroepen apostel’? En zo zou er wel allerlei reden zijn geweest en argumenten aangevoerd om ‘dit geval’ – op z’n best – voorlopig nog eerst maar eens aan te zien om te horen en te zien wat er van (terecht)komen zou…
Maar nee, wat doet Paulus, hij gaat niet eerst bij mensen te rade maar hij begint – alsof hij helemaal geen ‘verleden’ en (daarom) iets uit te leggen had – direct al in de synagogen te Damascus met ‘zijn verkondiging’ dat Jezus de Zoon van God is… (zie Handelingen 9 : 20-23)
Dat de mensen in Jeruzalem echt niet op Paulus zaten te wachten en bereid waren om hem te ontvangen in de ‘broederkring‘, laat staan in de raad van apostelen en oudsten, dat blijkt wel uit het feit dat daar geen ‘warm-welkom-ontvangstcommitee’ op hem stond te wachten, toen hij terugkeerde naar Jeruzalem en zich ook daar wilde aansluiten ‘bij de leerlingen‘. Het is dat Barnabas bereid was om zijn verhaal aan te horen en zich ook nog liet overtuigen, waardoor Paulus uiteindelijk zich toch kon laten aanbevelen bij de apostelen door een belangrijk man in de gemeente, een man die voor de zekerheid toch nog eerst maar zelf het verhaal van en over Paulus doorgaf aan de apostelen…
Wanneer Paulus ook in Jeruzalem ‘de naam van de Heer‘ gaat verkondigen, geeft dat een bepaalde groep Joden al snel reden om een aanslag op Paulus te beramen en het valt beslist niet uit te sluiten dat mogelijk ook rancuneuze leden van de gemeente in Jeruzalem daarbij een rol hebben gespeeld. Later schrijft Paulus namelijk ook over ‘schijnbroeders‘ in de gemeente van Jeruzalem (zie Galaten 2 : 4), en die zullen er natuurlijk altijd wel in een gemeente (kunnen) zijn. In elk geval waren ze er later dus wel in Jeruzalem. En zelfs binnen de raad van apostelen en oudsten ontstond nog onenigheid, toen Paulus veel later in een besloten vergadering in Jeruzalem nog eens aan de aanwezigen duidelijk maakte ‘welk evangelie’ hij aan de heidenen verkondigde (Zie Galaten 2 : 11-14).
We moeten ons erover verwonderen welke ruimte en erkenning de apostel Paulus (uiteindelijk) in Jeruzalem van de apostelen en de oudsten (‘de belangrijkste broeders‘ daar, zie Galaten 2 : 6-10) gekregen heeft, want dat lag helemaal niet voor de hand. Want het was toch wel duidelijk dat ‘de belangrijkste broeders’ in de raad van de gemeente te Jeruzalem zich op heel wat meer konden beroepen dan Paulus met zijn moeilijk te controleren ‘roeping en opdracht’ achteraf. De apostelen en ook Jakobus (een broer van Jezus) hadden heel wat betere en overtuigender ‘papieren’ om hun bijzondere positie te laten gelden en om daarmee hun woorden en opvattingen gewicht te geven. Ze hadden Paulus, toen hij zich in die vergadering tegen Petrus durfde te keren, zomaar ermee buiten spel en buiten de deur kunnen zetten.
En zo zien me maar weer hoe in Gods koninkrijk – en daarom in de gemeente(n) – de zaken er heel anders voorstaan en hun uitwerking krijgen en dienen te krijgen dan dat wij vanuit onze mensenwijsheid bedacht en – zowel toen als nu – als aanvaardbaar geacht zouden hebben en aanvaardbaar achten. Alleen heel goed luisteren naar Gods Woord en dan nederig bidden om wijsheid kan ons ervoor bewaren dat ‘mensenwijsheid’ de overhand krijgt bij wat er in de gemeente verkondigd, besloten en gedaan moet en gaat worden.
En wanneer we de Bijbelse- en Kerkgeschiedenis overzien, dan zien we dat het juist altijd weer de leidinggevenden (de ‘kerkleiders’) zijn die de grootste moeite hebben om ‘de regels van het koninkrijk’ te aanvaarden. Het duidelijkst bleek dat nog in de tijd van Jezus optreden hier op aarde. De kerkleiders meenden zo goed in het vizier te hebben wat wel en niet de belangen van Gods volk hier op aarde en in het toenmalige Jeruzalem en Israël diende, dat zij zelfs de waarheid van het door Jezus – en dus God zelf – gesproken, uitgelegde en toepaste Woord niet konden ‘horen’ en aanvaarden. Het was voor hun gevoel ‘de wereld op z’n kop‘…
Vanwege dat laatste menen ook nu nog mensen dat Jezus provocerend bezig was en dat Hij de toenmalige leiders graag eens ‘op hun nummer zette’… Maar dat is beslist niet juist. Jezus kwam de zaken recht zetten, naar de orde van Gods koninkrijk, en dan menen wij dat de zaken ‘op z’n kop’ worden gezet. Maar dat maakt alleen maar duidelijk waar onze (eigen-) mensenwijsheid toe leidt, wanneer wij daar naar luisteren bij het organiseren en leiding geven aan Gods volk en/of de gemeente(n) van Jezus Christus. En ook in onze tijd lijkt het haast weer een onmogelijkheid om de leidinggevenden van die orde van Gods koninkrijk te overtuigen en dan m.n. bij hen die zich als ‘kerkleiders’ gedragen en/of zien en/of zichzelf graag zo laten noemen – maar deze ‘kerkleiders’ hebben ook altijd weer een grote trouwe (adorerende) en goedgelovige aanhang!
Hier nog een voorbeeld uit het leven van Paulus om dit laatste te illustreren. Paulus is nog niet weg uit de gemeente van Korinthe of er zijn al leidinggevende figuren die graag de zaken eens wat anders aanpakken dan zoals Paulus dat gedaan heeft. Waarom zou de Heilige Geest hen niet evengoed leiden en leiding kunnen laten geven aan de gemeente als Paulus dat deed…?
Paulus berispt niet veel later deze gemeente vanwege het doen aan ‘partij-vorming’ (zie 1 Korintiërs 3) en hij beperkt zich dan tot het noemen van zijn naam en die van Apollos, maar er zullen er vast al meer te noemen zijn geweest, gezien zijn latere opmerkingen over mensen die zich daar al ‘koningen’ hebben gemaakt, terwijl de apostelen zo’n lage plaats werd toegewezen door God. En die lage (geminachte) plaats dreigde (en gold!) zelfs ook al binnen de door hen gestichte gemeenten!
Zullen die ‘koning-kerkleiders‘ geen moeite hebben gehad met het voorlezen van de brieven van Paulus in de samenkomsten van ‘hun gemeente’. Wat voor wervingskracht ging er nu uit van zulke berispende en vermanende brieven. Wat moesten nieuwelingen en bezoekers (‘ongelovige buitenstaanders’, zie 1 Korintiërs 14 : 23) niet denken, wanneer heel de gemeente in de duidelijke taal van de brieven werden terecht gewezen en (nog weer) onderwezen. Dan kon je toch beter in zo’n samenkomst iemand een bijzonder staaltje van klanktaal laten weggeven, toch? Niet dus, volgens Paulus.
Tot slot. Wij moeten van Paulus beslist geen ‘buitengewoon mens’ maken en zelfs zijn doop en bekering moeten wij niet bijzonder maken. Alleen zijn roeping en opdracht waren ‘bijzonder’ (1). Dat ook Paulus een heel gewoon mens is en blijft en van zichzelf geen bijzondere gaven of krachten of karakter-eigenschappen bezat (t.o.v. de andere apostelen, maar ook die van gewone gemeenteleden), dat maakt hijzelf duidelijk genoeg in zijn brieven. Alleen dankzij ‘Gods genade‘ had hij kunnen leven en werken in dienst van het Evangelie zoals hij gedaan heeft. Ook Paulus had het nodig dat hij ‘klein en nederig’ bleef daaronder. Daar hoefden en moesten echter beslist niet de andere apostelen of de leiders of leden van de gemeenten voor zorgen, maar dat deed God Zelf door Paulus ‘een satan‘ te zenden die hem met ‘vuisten sloeg‘ opdat ‘hij zich niet zou verheffen‘…
(…) 9 maar Hij zei: ‘Je hebt niet meer dan mijn genade nodig, want kracht wordt zichtbaar in zwakheid.’ Dus laat ik mij veel liever voorstaan op mijn zwakheid, zodat de kracht van Christus in mij zichtbaar wordt. 10 Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk. (Uit 2 Korintiërs 12)
(1) Opgemerkt door een lezer: Iets meer dan het artikel suggereert zou er nog nadruk gelegd kunnen worden op het bijzondere apostolische ambt. Paulus was een mens net als wij, maar hij had de opgestane Heer gezien – als een ontijdig geborene – en was daarom een mede getuige van Zijn opstanding.
Bron afbeelding: Bible Verse Images
