JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

‘Maar gaan we onze weg in het licht, zoals hijzelf in het licht is, dan zijn we met elkaar verbonden en reinigt het bloed van Jezus, zijn Zoon, ons van alle zonde.‘
(1 Johannes 1 : 7)

Wachten en overwinnen doe je samen!

Meditatie: Wachten: het is een opgave. In de lange rij voor de kassa, als asielzoeker op de behandeling van je zaak, op versoepeling van de coronamaatregelen. We wachten wat af in het leven.

Donderdag was het Hemelvaartsdag: de dag waarop we gedenken dat Jezus definitief afscheid nam van zijn leerlingen en naar de hemel ging. Vlak voor dat moment geeft Hij hen de opdracht om terug te gaan naar Jeruzalem en daar te wachten op de Geest, Zijn Geest.

Waarom doet Hij dat eigenlijk, hen vragen om te wachten? Had Jezus niet meteen de Geest kunnen uitstorten? Waarom moeten ze er eerst op wachten?

Waarom? Omdat Pasen en Pinksteren niet op één dag vallen. Net zomin als het verwekken en de geboorte van een kind op één dag vallen. In de Bijbel is wachten nooit passief. Het heeft altijd iets van verlangen, van uitzien naar. Van toegroeien naar, voorbereiden, verwachten. Zoals een zwangere vrouw uitziet naar de geboorte van haar kind. Wachten vraagt oefening. Je hebt er uithoudingsvermogen bij nodig.

Na Hemelvaart blijven de leerlingen bij elkaar. Ze hebben elkaar nodig, om de hoop levend te houden, om elkaar aan te sporen, om het niet op te geven. Samen wachten ze op de Geest van Jezus. Biddend. Dat leert ons: wachten doe je samen. Want wachten is niet altijd eenvoudig.

We herkennen dat in deze tijd. De slogan is immers: ‘Alleen samen overwinnen we corona’. Hoe lang zal het nog duren voor het leven weer zijn normale gang neemt? We zijn nu misschien alleen, maar we hebben elkaar nodig om het wachten vol te houden. Om de moed niet te verliezen, om de verwachting ‘Straks wordt het anders’ vol te houden.

Wachten is eigenlijk oefenen in hoop, groeien in geduld en wijsheid. Groeien ook in verlangen naar Gods Geest. De Geest die je soms zomaar samen doet zingen, biddend:

Christ, be our light,
Shine in our hearts
Shine through the darkness.
(Lied 1005)

Bron meditatie: protestantsekerk-nl/verdieping – ‘Wachten een opgave‘ – scriba ds. René de Reuver in Met hart en ziel (KRO-NCRV)

Zie ook deze woorden over het geduld van de liefde!

Bron afbeelding: King James Bible

‘De vrouw zei tegen Hem: Ik weet, dat de Messias komt, die Christus genoemd wordt; wanneer Die komt, zal Hij ons alles verkondigen. (Johannes 4 : 25)

Eerder schreef ik: We zullen niet snel uitgedacht zijn en er zal altijd wel weer gepreekt kunnen worden over deze ontmoeting van de Samaritaanse vrouw met Jezus bij ‘haar/hun bron’. (1)

Waar we bij deze geschiedenis ook nog weer aandacht aan kunnen geven, dat is dat de vrouw, na de haar eerste vraag over waar God aanbeden dient te worden en het antwoord dat Jezus haar gaf, zegt: Ik weet, dat de Messias komt, die Christus genoemd wordt; wanneer Die komt, zal Hij ons alles verkondigen.  Ze zegt (dus) niet: Ik weet dat de Messias zal komen en dan zal Hij het koningschap over (heel) Israël herstellen. (2)

Dat verdient aandacht, want bij dat ‘verkondigen’ daar legde men in Israël niet (graag) direct de vinger bij. Daar verwachte men toch vooral een Messias die Israël van de toenmalige Romeinse overheersing zou komen verlossen om dan Zelf het koningschap over Israël op Zich te nemen.

Blijkbaar heeft deze vrouw in het Samaritaanse land leermeesters gehad die het ‘komen om te verkondigen’ (3) en niet het ‘komen om te verlossen’ van de Messias benadrukten. En dat maakt het voor deze vrouw eenvoudiger om bij deze onverwachtse ontmoeting met een Joodse man, die haar onverwacht aanspreekt, de Messias te kunnen ‘horen’ en ‘zien’.

Ze durft zelfs met wat ze zojuist zelf geconcludeerd heeft naar haar stad te gaan om haar stadsgenoten daarover aan te spreken. Die stadsgenoten laten zich door het ‘getuigenis’ dat zij van Jezus geeft overhalen en zelfs al wat overtuigen, want ze geloven haar woorden  en gaan hoopvol met haar mee naar Jezus.

Mogelijk was ze in haar stad toch niet een (inmiddels) ‘door ieder verguisde vrouw’, die liefst stilletjes en/of stiekem ‘op het middaguur’ naar de bron ging om haar stadsgenoten te ontlopen. Misschien wilde ze die dag (en misschien  eerder ook wel) daar op dat tijdstip naar toe gaan om onderweg en daar bij de put ‘van oudvader Jakob’ in alle rust kunnen nadenken en koos ze daarom ‘het middaguur’ om water te putten.

Misschien was ze ondanks haar ‘mannen-verleden’ toch altijd nog wel een vrouw gebleven die respect afdwong en naar wie men luisteren wilde. Hoe het ook zij, ze gaan met haar mee en ze zeggen niet: Wat een onzin, de Messias, die komt heus niet hier bij ons, die meldt zich eerst in Jeruzalem natuurlijk, om van daaruit heel Israël te verlossen.

De mensen van die stad waar deze vrouw woonde, die konden en wilden goed luisteren, blijkt wel. Ze hadden goed geluisterd naar wat deze vrouw van Hem getuigd had en ze hechten geloof aan haar woorden en gingen daarom naar Jezus toe om meer van Hem te horen en toen luisterden ze zo graag naar Hem dat Jezus daar twee dagen bleef.

En ze lieten zich door Hem overtuigen,  want zeiden ze: Wij geloven nu niet meer om wat jij gezegd hebt, maar we hebben Hem Zelf gehoord en we weten dat Hij werkelijk de Redder van de wereld (!) is.

(1) Het was een put waarvan ze in Samaria zeiden dat ‘onze vader Jakob die gegraven en van het water gedronken had‘. (Johannes 4 : 12)
(2) Zie o.a. ook de verzuchting van de Emmaüsgangers in Lukas 24 : 21: Wij verwachtten dat Hij het was Die Israël zou verlossen; en de vraag van de discipelen in Handelingen 1 : 6: Heer gaat u dan binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen? Dan antwoord Jezus dat Hij daar niet over gaat en wijst hen op de hen wachtende taak om ‘het Koninkrijk’ te verkondigen: te beginnen in Jeruzalem, in Judea en Samaria, en tot aan de uiteinden der aarde.
(3) Verklaren (uitleggen) kan hier (nog) beter vertaald/gebruikt worden.

Bron afbeelding: Pinterest

‘Geniet dus, beste vriend, van je jonge jaren, …’ (Uit Prediker 11 : 9)

Toewijding…

Citaat: Ook al voor de Covid-uitbraak probeerde Brooks behalve fundamentele vragen te stellen, ook antwoorden te geven. Onlangs verscheen zijn nieuwste boek De tweede berg: De zoektocht naar een zinvol leven. Daarin deelt Brooks een mensenleven op in twee verschillende fases. De eerste fase, waarin een mens vooral op zichzelf is gericht, staat in het teken van het ontwikkelen van je identiteit, carrière maken, aanzien verwerven volgens de geldende maatstaven in een samenleving.

Het ego is de kracht die een mens de eerste berg opstuwt. Eenmaal boven – je voelt het aankomen – dringt de onverbiddelijke vraag zich op: ‘Sommige mensen bereiken de top van die eerste berg, proeven succes en vinden het… onbevredigend. “Is dit nu alles?” vragen ze zich af. Ze hebben het gevoel dat er een diepere reis moet zijn die ze kunnen aanvangen’, schrijft Brooks.

Het kan ook persoonlijke tegenslag zijn die iemand van de eerste berg af knikkert – het verlies van een dierbare, ziekte of een ongeluk. Het resultaat is hetzelfde. De doelen die iemand nastreefde, de bronnen waar diegene plezier uithaalde, voelen plotseling zinloos en oppervlakkig aan.

Na een langer of korter verblijf ‘in het dal’ vangt een tweede klim aan, de tocht die er echt toe doet. ‘Mensen op de eerste berg leiden een leven dat mobiel en licht verbonden is. Mensen op de tweede berg zijn diepgeworteld en diep verbonden. Het leven op de tweede berg is een toegewijd leven.’

Voor die toewijding suggereert Brooks minstens een van deze vier zaken:

• • ‘een roeping,
  • een echtgeno(o)te en gezin,
  • een levensfilosofie of geloof
  • en een gemeenschap’.

Sommige mensen brengen hun hele leven door op de eerste berg en Brooks deinst er niet voor terug om in te spelen op de diepste angsten van mensen, om te wijzen op de gevaren daarvan.

‘Het niet toegewijde individu is het niet-herinnerde individu’, schrijft hij aan het slot van De tweede berg. ‘Iemand die zich niet toewijdt aan een of andere loyaliteit buiten het zelf drukt geen stempel op de wereld.’

Opgemerkt: Speciaal opgroeiende jongeren (jong-volwassenen) – met mogelijk ook een verlangen naar (snel) een huwelijk – wil ik hier graag verwijzen naar de hieronder opgenomen webpagina’s en nu eerst zelf hier het volgende nog zeggen: Bereid je zo goed mogelijk voor binnen de jou gegeven mogelijkheden op het ‘beklimmen van de eerste berg’. Dat is: maak allereerst – voor je aan de bergbeklimming en een huwelijk begint – goed gebruik van de aan jou gegeven talenten en mogelijkheden om jezelf te ontwikkelen en uit te vinden wie je bent en waar jouw ‘kracht’ ligt. Die kracht ontwikkel je niet tijdens de bergbeklimming, die ligt ook niet in de ander en zelfs ook niet in jezelf! Voor een christen-jongere moet duidelijk zijn dat dat beslist niet kan zonder dagelijks stil worden voor God om dan eerbiedig naar Hem te kunnen luisteren en om tot Hem te kunnen bidden. Wanneer je dat onder alles blijft doen, dan kom je niet beschaamd uit, door hoeveel schade en schande (en ‘tuchtiging’, zie o.a. Hebreeën 12 : 1-13) je – misschien/zeker – ook heen moet om steeds beter te (leren) ontdekken en zien waar je ‘eigen wijsheid’ los moet laten om de wijsheid die God jou (persoonlijk en ook altijd weer samen met anderen) leert ook daadwerkelijk te aanvaarden en in praktijk te brengen.

Lees (meer) online: ‘Je bent jong en je mag…alles(?)‘

Bron citaat:  De groene Amsterdammer (via Blendle) – ‘Een ontheemde conservatief’ * – door Casper Thomas – * Te veel politiek, te weinig moraal. New York Times – columnist David Brooks’ kalme conservatieve credo is een zeldzaamheid in de Verenigde Staten van Donald Trump.

Bron afbeelding: Traditional Music Library
(Songtext ‘We are so young now’- The Corrs)