Want door genade zijt gij behouden, door het geloof, en dat niet uit uzelf:
het is een gave van God; niet uit werken, opdat niemand roeme.
(Efeziërs 2 : 8-9)
Smakeloze wereldwijsheid ingezet uit haat
tegen rechtvaardiging van de zondaar
door genade alleen!
Radicalisme ontspringt altijd aan een bewuste of onbewuste haat tegen het bestaande, de concrete zondige werkelijkheid waarin God ons geplaatst heeft en waarin wij leven ‘moeten’ in de ons gegeven tijd van leven hier op aarde. Christelijk radicalisme, of het nu de wereld ontvlucht of juişt wil verbeteren, komt voort uit afkeer van en haat tegen Gods schepping.
De radicale mens kan God zijn schepping niet vergeven; hij leeft in onmin met de geschapen werkelijkheid waarin hij geplaatst werd. Als het kwaad groot en machtig wordt in de wereld , dan spuit het de christen het gif van radicalisme in.
Verzoend zijn met de wereld zoals zij is, een verzoening die de christen van Christus ontving en ontvangt, geldt dan als verraad en verloochening van Christus. Het maakt plaats voor
bitterheid, argwaan, wantrouwen en verachting voor mens en wereld.
De liefde, die alles gelooft, alles verdraagt, alles hoopt, de liefde, die de wereld – ook de ander, de naaste – in haar – zijn of haar – boosheid liefheeft, haar – hem of haar – vergeeft en aanvaard met de liefde van God (Johannes 3 : 16), slaat om in
de farizeïsche weigering om de zondaar lief te hebben.
In plaats van de open kerk van Jezus Christus die de wereld dient tot het laatst toe,
streeft men nu naar een of ander ‘oud-christelijk’ gemeente-ideaal,
en dat ideaal verwisselt de levende werkelijkheid van Jezus Christus
met de verwerkelijking van een christelijk idee.
Het compromis ontspringt altijd aan haat tegen het laatste.
De christelijke compromisgeest komt voort uit haat tegen
de rechtvaardiging van de zondaar door genade alleen.
Men moet – zo meent men – de wereld (de foute of zondige naaste!) met wereldse middelen aanpakken. Het ‘laatste‘ – de rechtvaardiging van de zondaar door genade alleen – mag niet als een levende werkelijkheid in de ‘gevallen’, zondige wereld meespreken.
De door Christus aan de christen geschonken vrijheid van de wereld en het afzweren van de wereld (1 Johannes 2 : 15v) worden bestempeld als wereld- en mensenvreemd, of zelfs mensvijandig, onnatuurlijk en in strijd met de schepping.
In plaats daarvan wordt aanpassing aan de wereld en het overnemen van ‘haar aanpak en methoden’ aanbevolen tot en met algehele capitulatie toe en wordt
smakeloze wereldwijsheid uitgegeven voor
echte breedheid van visie en de beste manier (1, 1a) om aan de wereld en
en aan de naaste(n) christelijke liefde bewijzen.
Het radicalisme haat de tijd, het haat compromis de eeuwigheid;
het radicalisme haat het geduld, het compromis haat de beslissing;
het radicalisme haat het gecompliceerde, het compromis haat de eenvoud;
het radicalisme haat de maat, het compromis haat het onmeetbare;
het radicalisme haat het concrete, het compromis haat het Woord.
Uit deze tegenstellingen blijkt duidelijk, dat beide houdingen evenzeer met Christus in strijd zijn; want wat hier in vijandschap tegenover elkaar wordt gezet,
is in Jezus Christus één.
Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “Bereidt de weg des Heren” – “Geen radicalisme en geen compromis (15 december) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978
(1) Namelijk door ‘eigenwijs’ te beweren en te bewerken zondaar(s) en de goddelozen – met hulp van deze aangeprezen ‘wereldwijze aanpak’ zijn af te brengen van hun verderfelijke wegen en toe te leiden naar het smalle en rechte pad.
(1a) (…) 3 We leven wel in deze wereld, maar vechten niet met de wapens van deze wereld. 4 De wapens waarmee wij ten strijde trekken dienen niet ons eigen belang, maar zijn er om met hun kracht bolwerken te slechten voor God. We halen spitsvondigheden neer 5 en iedere verschansing die wordt opgetrokken tegen de kennis van God, we maken iedere gedachte krijgsgevangene om haar aan Christus te onderwerpen 6 en zullen op het moment dat u Hem volledig gehoorzaam bent geworden, paraat staan om anderen voor hun ongehoorzaamheid te straffen. (Uit 2 Korintiërs 10)
Zie ook nog:
– Willige wegbereiders… (I)
– Willige wegbereiders… (II)
– De teugelloze mens(heid)…
Bron tekst: YouTube
JC33NL - Christelijk geloven in Nederland 