JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

Maar de dagen zullen komen, wanneer de Bruidegom van hen zal weggenomen zijn,
dan zullen zij vasten in die dagen. (Lukas 5:35)

1 Op mijn bed zocht ik in de nachten
Hem Die ik innig liefheb,
Ik zocht Hem, maar ik vond Hem niet.
2 Ik dacht: Laat ik toch opstaan en in de stad rondtrekken,
door de straten en over de pleinen,
Hem zoeken, Die ik innig liefheb.
Ik zocht Hem, maar ik vond Hem niet.
(Uit Hooglied 3)

(…) Zie, dit is wat ik u ook moet zeggen, dat uw Bruidegom is weggegaan, dat de Zaligmaker Jezus uit onze gemeente is heengegaan, dat de Heere Zijn Geest en genade van ons heeft weggenomen. Hoe kunnen we dat zeggen? De Zaligmaker heeft toch beloofd dat Hij met ons zal zijn tot de voleinding der wereld? Dat Hij Zijn gemeente wil bouwen en bewaren en dat de poorten van de hel haar niet zullen overweldigen? Inderdaad, maar dat wil niet zeggen dat de Kerk altijd voorspoedig en vruchtbaar zal zijn. Deze belofte wordt in zoverre vervuld dat Hij op aarde Zijn volk zal hebben, en dat er altijd een kerk zijn zal zoals ten tijde van Elia. Deze meende dat hij alleen was overgebleven, terwijl er nog wel zevenduizend door de Heere waren bewaard. Dit wil dus zeggen dat Hij altijd Zijn kinderen zal bewaren. Die kleine kudde zal Hij beschermen, hetzij hier of op een andere plaats, zelfs al was het in het pausdom.

Wij mogen wel zeggen, dat wanneer de Bruidegom is weggegaan, Hij niet altijd wegblijft. Uiteindelijk zal Hij terugkomen. We zullen Hem ook weer vinden als we Hem zoeken, zoals de bruid in het Hooglied. Als zij lang gezocht had, vond ze Hem, hield Hem vast en liet Hem niet gaan totdat ze Hem in de kamer van haar moeder gebracht had, ‘in de binnenste kamer van haar die haar gebaard had’. Er komt dan een sterk verlangen om zich aan Hem over te geven, wanneer de Heere in het hart van een mens komt om het in te nemen, zoals de bruid zegt: ‘Gij hebt mij het hart ingenomen’ (Hooglied 4:9), gelijk een geweldige een stad inneemt. Hij zal in deze stad zijn intrek nemen en zijn onderdanen wetten geven, waaraan zij zich moeten houden. Zij zullen moeten buigen en zich onderwerpen. Zo is het ook als Koning Jezus het hart van een mens heeft ingenomen. Dan wordt Hij daarin hun Heer. Hij zal Zijn troon daarin vestigen. Hij zal daarin woning maken. Hij zal het regeren en bewerken. Hij zal het hart besturen en tot een tempel van de Heilige Geest maken.

Dit wonen moet niet zo opgevat worden alsof de Zaligmaker een uitwendig Koninkrijk zal oprichten, zoals de Joden in het Oude Testament op al het uiterlijke zagen, en riepen: Des Heeren tempel! Nee, het is zoals Paulus zegt in Romeinen 9:8, dat niet de kinderen van het vlees, maar de kinderen der beloften Gods kinderen zijn. We moeten daarom letten op de zekere beloften die de Heere gedaan heeft: ‘Uw poorten zullen steeds openstaan, zij zullen des daags of des nachts niet toegesloten worden; opdat men tot u inbrenge het heer der heidenen, en hun koningen tot u geleid worden’ (Jesaja 60:11). En ook vers 16: ‘En gij zult de melk der heidenen zuigen, en ge zult de borsten der koningen zuigen; en gij zult weten, dat ik de HEERE ben, uw Heiland, en uw Verlosser, de Machtige Jakobs.’
Sommigen zullen zeggen dat het voorzeggingen zijn die de eindtijd betreffen. Zij moesten echter Gods Woord eens gaan onderzoeken, want zullen die beloften vervuld worden, dan moet immers de Bruidegom wederkeren met Zijn Geest en genade. De heerlijkheid der Kerk blijkt niet uit het grote aantal leden, en slaat ook niet op de uitwendige glans van de kerk, maar dat ze toeneemt in heiligheid en zelfverloochening en meer andere geestelijke deugden. Zie christenen, dat is de rechte heerlijkheid.

De Zaligmaker zegt dat we de tekenen der tijden moeten onderscheiden. Laten we dit samen eens doen en in de voortgang der eeuwen drie perioden onderscheiden. (…)

Bron: Preek van J. van Lodenstein (1620-1677) – Uitgegeven in de Reveilserie van Stichting “Smytegelt-fonds”.

3 Op de dag van mijn nood zoek ik de Heer,
bij nacht hef ik mijn handen, rusteloos,
mijn ziel laat zich niet troosten.
4 Ik denk aan God en moet zuchten,
mijn gedachten vermoeien mijn geest. sela
(Uit Psalm 77)

Lees/download heel de preek: Het ware vasten (uit Reveilserie)

20 Dit moet gij vooral weten, dat geen profetie der Schrift een eigenmachtige uitlegging toelaat; 21 want nooit is profetie voortgekomen uit de wil van een mens, maar, door de heilige Geest gedreven, hebben mensen van Godswege gesproken. (Uit 2 Petrus 1)

Wij mensen worden geboren en leven in een wereld met een geschiedenis. Willen wij als verantwoordelijke mensen leven dan kunnen wij onze (voor)geschiedenis en die van anderen (mensen, volken, landen, werelddelen) niet negeren. Uit Gods Woord weten we dat God wil, dat wij altijd rekening zullen houden met de geschiedenis die God deze wereld, de mensen, de landen en volken, en m.n. ook die God Zijn kinderen, Gods volk, (de Kerk van alle tijden en plaatsen!) heeft laten doormaken. Uit Gods Woord kunnen we onder de leiding van de Heilige Geest biddend leren over de manier waarop wij dat zullen doen. En natuurlijk zullen we daarbij ook gebruik maken van wat de geschiedenis (wat anderen vóór ons geleerd(2x) hebben) ons “aanreikt”. Ieder mens heeft daarin een eigen plaats en eigen verantwoordelijkheid en (on)mogelijkheden.

De Bijbel onderwijst ons daarin en laat ons zien dat de gelovigen dat ook steeds hebben willen en/of moeten doen. Wanneer we dat niet willen en/of doen, dan leven we “revolutionair”. Als geen ander heeft Groen van Prinsterer (1801-1876) in ons land gewezen op dat verschil tussen “revolutionair denken-en-leven” en hoe evangelie-belijders dat “anti-revolutionair” zullen doen. Hij heeft in tal van geschriften duidelijk gemaakt hoezeer de mensheid hiermee in de loop van de geschiedenis steeds weer “in de fout” is gegaan en gaat. In Europa m.n. door “het denken van de Verlichting”, dat ook geleid heeft tot de Franse Revolutie met al haar destructieve gevolgen in m.n. dat land maar ook op veel andere plaatsen in de wereld.

Wat ook de vroege (bijv. Johannes Hus) en de latere Reformators ons laten zien en (willen) leren, dat is, dat zij naast veel werk maken van lezen en begrijpen van de Bijbel (mee door oude talen te leren, diverse vertalingen te gebruiken of te maken), beslist ook dat wat er vanuit de geschiedenis van de Kerk werd aangereikt (geschiedenis vroege kerk, geschriften kerkvaders, etc.) wilden laten meewegen en een belangrijke rol en inbreng geven bij het verklaren van de Schriftteksten en het opstellen van (min of meer dogmatische) leergeschriften (belijdenisgeschriften, catechismussen, etc.).

Toch betekent voorgaande niet dat daarmee het “Sola Scriptura” praktisch gezien een overbodige en loze kreet is geworden!

Luther’s spreken en optreden in Worms heeft dat op een bijzondere manier duidelijk gemaakt. Tegenover alle opgebouwde traditie van Schriftverklaring en gezagsstructuren van de RK-kerk (ook gebruikt om traditie(s) met machtsmiddelen te handhaven), heeft hij zich willen beroepen op het doorslaggevende van wat de Heilige Schrift (Gods Woord, de Bijbel) zelf ons te zeggen heeft en zoals iemand – in zijn positie en met zijn – genomen! – verantwoordelijkheid – dat onder leiding van de Heilige Geest heeft mogen leren inzien en verstaan en dan ook behoort uit te dragen. Aan dat Bijbelse “goed recht” heeft Luther willen en durven vasthouden en pal voor staan, zelfs ook toen “iedereen, de hele kerk” (toentertijd de RK-kerk, met alle geestelijken die daarin een gezags/machtsfunctie hadden) zich tegen hem keerde. En ook nu nog zullen we diezelfde moed hebben op te brengen wanneer er voor ons een vergelijkbare situatie zou ontstaan.

Opgemerkt: Het is niet toevallig dat dr. Abraham Kuyper (1837-1920) de rol en invloed van de woorden en het belijden van een “eenvoudige, wijze gelovige vrouw” (Pietje Baltus) op hem en op zijn geloofsleven en belijden hebben gehad, nogal nadrukkelijk onder de aandacht heeft willen brengen van zijn tijdgenoten en “volgelingen”.