‘Jullie samenkomsten doen meer kwaad dan goed‘ (…) ‘Jullie komen wel samen om met elkaar te eten en te drinken, maar niet om samen de maaltijd van de Heer te vieren (vieren!). Eten en drinken (en daar met elkaar over de Heer spreken) dat kan ook in jullie eigen huizen gebeuren (met broeders en zusters die bij jullie partij horen/passen en met ‘buitenstaanders’). Of verachten jullie de gedoopte gemeente – die toch samen het lichaam van Christus vormen en aan wie de Heilige Geest geschonken is (zie 1 Korintiërs 12 en m.n. de verzen 12-13) – en durven jullie daarbij zelfs ook de minder bedeelden vernederen (lees hierbij 1 Korintiërs 12 : 22-25 en Jakobus 2 : 1-9!). Willen jullie echter als gemeente daadwerkelijk de maaltijd van de Heer met elkaar vieren – zonder uitsluiting of vernedering van bepaalde broeders en/of zusters -, bedenk en gedenk dan (vooraf en aan het begin van zo’n viering) persoonlijk en ook met elkaar met welke woorden deze maaltijd door onze Heer Zelf werd ingesteld (zie Lukas 22 : 19-20) en besef dat jullie met en door die viering de dood van de Heer verkondigen, totdat Hij komt*. Wie echter bij zo’n viering dat alles niet wil of niet kan overdenken, beseffen en belijden (verkondigen), die maakt zich schuldig tegenover het bloed en het lichaam van de Heer.’ (Naar de woorden van Paulus in 1 Korintiërs 11 : 17-34).
* Dat kunnen niet-leden toch niet voor hun rekening nemen!
Citaten:
=> De oude vraag wie mag eten, heeft gezelschap gekregen van een tweede: wie mag het brood breken? Zo mag in de Protestantse Kerk in Nederland niet iedere voorganger het avondmaal bedienen.
Wie geen universitaire predikantsopleiding heeft, heeft daarvoor aparte scholing en toestemming nodig, en over de ‘hbo-dominee’ wordt al jarenlang gesteggeld.
Ondertussen delen studenten in hun huiskring brood en wijn zonder dat er een dominee of ouderling aan te pas komt. Zonder toestemming ontstaat er zo een moment van diepe toewijding.
=> Is dat verval, of juist terug naar de bron zoals de vroege kerk die samenkwam rondom de maaltijd? Aalbersberg neigt naar het laatste: ‘Als wij samen een koekje eten, wat thee drinken en over de Heer spreken, dan is Hij daarbij.’
Je weet met wie je aangaat. Voor deze kerken is samen het brood delen terwijl je het oneens bent over wat het avondmaal werkelijk inhoudt, een leugen. Eenheid onder de gelovigen is een voorwaarde.
=> Protestanten als theoloog Jürgen Moltmann redeneren omgekeerd. De tafel is van de Heer, niet van de kerk, dus mag de kerk niemand weren die Hij uitnodigt. Dan is de tafel geen bekroning van eenheid, maar de weg ernaartoe.
Die posities botsen nog steeds. Er is onder katholieken en protestanten geen consensus over het breken van het brood gezamenlijk.
Misschien is het beeld van het klooster van de introductie wel typerend voor waar de kerk nu staat. Op papier is de tafel gesloten. Maar wie aanschuift en het brood ontvangt, merkt dat die oude correctie van Paulus nog altijd geldt: de tafel is niet van ons.
Opgemerkt: Waar gemeenten/kerken elkaars doop erkennen en waar bij de viering van de maaltijd de woorden van onze Heer herhaald en overdacht worden en de dopelingen, geloven, beseffen en belijden wat we als gemeente van onze Heer met en door het deelnemen aan deze maaltijd doen, namelijk ‘De dood van onze Heer verkondigen, totdat Hij komt’, daar kan men met elkaar deze maaltijd vieren.
> Zie bij de inhoud van ondergenoemd artikel ook nog deze blog: ‘Luther en het Avondmaal…‘
Bron citaten: ND Geloof – ‘Eucharistie of avondmaal: hoe een gewone maaltijd uitgroeide tot een eeuwenoud twistpunt’ – door Laura Dijkhuizen.
‘Nu ik toch aanwijzingen geef: ik kan jullie niet prijzen om jullie samenkomsten, die doen meer kwaad dan goed.‘ (Uit 1 Korintiërs 11 uit de verzen 17-34 : 17)
Bron afbeelding: Logos Sermons
