‘Degenen die uit Jeruzalem verdreven waren trokken rond en verkondigden het Evangelie. Filippus ging naar de stad Samaria, en verkondigde hun de Messias. Alle inwoners luisterden met grote belangstelling en vol ontzag naar wat hij zei toen ze de wonderen zagen die hij verrichtte: veel mensen werden bevrijd van onreine geesten, die hen onder luid geschreeuw verlieten, en tal van verlamden en kreupelen werden genezen. Daarover ontstond grote vreugde.’ (…) ‘Toen Filippus hen door de verkondiging van het koninkrijk van God en de naam van Jezus Christus tot geloof bracht, lieten ze zich dopen, mannen zowel als vrouwen.‘ (…) ‘Toen de apostelen in Jeruzalem hoorden dat de inwoners van Samaria het Woord van God hadden aanvaard, stuurden ze Petrus en Johannes naar hen toe. Nadat ze daar aangekomen baden ze dat ook de Samaritanen de Heilige Geest mochten ontvangen, want deze was nog op niemand (zichtbaar of hoorbaar) neergedaald; ze waren alleen gedoopt in de Naam van de Heer Jezus.’ (Uit Handelingen 8 uit de verzen 4-25)

Opgemerkt 1: Blijkbaar vroegen de apostelen zich af of het werkelijk de bedoeling was om ook aan niet Joden elders in Israël of daarbuiten het Evangelie te verkondigen. En dit ondanks het feit dat onze Heer Zelf het Evangelie al verkondigt had aan de Samaritaanse vrouw en daarna ook aan haar stadsgenoten, die op het getuigenis van deze vrouw naar Jezus waren komen luisteren (Johannes 4). En blijkbaar wilden ze dat graag bevestigd zien door een zichtbare en hoorbare uitstorting van de Heilige Geest op deze door Filippus gedoopte mensen. En God wilde dat – bij en door hun handoplegging – ook daadwerkelijk zichtbaar en hoorbaar laten gebeuren. Dat moet een genadige bevestiging en een grote bemoediging zijn geweest voor die gedoopte Samaritanen en dat natuurlijk ook voor de Petrus en Johannes. Ze konden nu met goed bericht terug naar de gemeente in Jeruzalem.

‘Een engel van de Heer zei tegen Filippus: “Ga tegen de middag naar de verlaten weg van Jeruzalem naar Gaza. Filippus deed wat hem gezegd werd en ging naar die weg toe.’ (…) ‘De Geest zei tegen Filippus: “Ga naar die man daar in de wagen”. Filippus haastte zich naar hem toe en hoorde hem de profeet Jesaja lezen.‘ (…) ‘Daarop begon Filippus met hem te spreken over het Evangelie van Jezus waarbij hij de gelezen Schrifttekst uit Jesaja als uitgangspunt nam. Onderweg kwamen ze bij een plaats waar water was, en de eunuch zei: “Kijk daar is water! Waarom zou ik niet gedoopt kunnen worden?” Hij liet – zelf(s) – de wagen stilhouden en beiden liepen het water in, zowel Filippus als de eunuch, waarna Filippus hem doopte.’ (Uit Handelingen 8 uit de verzen 26-40)

Opgemerkt 2: Filippus geeft gehoor aan de opdracht om ook aan een hoge ambtenaar uit Ethiopië – geen geboren Jood, maar net als de Romeinen een heiden in de ogen van het Joodse volk – het Evangelie te verkondigen en daarbij heeft hij blijkbaar ook deze Ethiopiër verteld dat volgelingen van Jezus met water gedoopt moesten worden. Toen deze Ethiopiër bij het zien van water de wens uitsprak om ook gedoopt te worden, toen moet Filippus begrepen hebben dat de Heilige Geest het hart van deze man geopend had voor het Evangelie en dat hij deze heiden moest dopen. Na de aanwijzingen om naar deze man toe te gaan, en ook omdat deze man de profeet Jesaja aan het lezen was bij een gedeelte dat direct te gebruiken was voor de verkondiging van het ‘Evangelie van Jezus’ (‘en Die gekruisigd’), was het voor Filippus niet nodig om deze man (eerst nog) te laten zeggen dat hij nu werkelijk geloofde. Hij begreep dat het helemaal Gods plan en werk was dat het hart van deze man geopend werd voor de waarheid van het verkondigde Evangelie. Later zullen Paulus en Silas op een zelfde manier aanvaarden dat het hart van Lydia door God geopend was voor de waarheid van het door hen verkondigde Evangelie en dat ze daarom bereid was om zelf én – op aanraden van Paulus en Silas – ook samen met haar huisgenoten gedoopt te worden. Niet Paulus en Silas vroegen Lydia (eerst, voor ze gedoopt werd) of ze nu echt geloofde, maar Lydia stelt die vraag aan hen! Ze zegt: “Als jullie ervan overtuigd zijn dat ik in de Heer geloof, neem dan bij mij intrek.” Ook Paulus en Silas volgen dus het werk van de Geest en vertrouwen erop dat Hij het is Die de harten van de hoorders opent wanneer zij hen het Evangelie verkondigen. Dat vertrouwen bevestigt Paulus ook nog eens uitdrukkelijk aan de leden van de gemeente in Korinthe met de woorden die hij – ook voor ons – (op)schreef in 1 Korintiërs 2 : 1-5.

Opgemerkt slot: In Handelingen 10 lezen we hoe Petrus het werk van de Heilige Geest moet volgen en hoe Deze hem in alles voor is, zodat Petrus (en de Joodse broeders die daar ook bij aanwezig waren) wel moet erkennen dat ook aan heidenen het Evangelie verkondigd moet worden en dat ook zij behoren gedoopt te worden wanneer blijkt dat de Geest hun harten geopend heeft voor de waarheid van het verkondigde Evangelie, hoe pril dat ook mag zijn – zie 1 Korintiërs 3!

Zie hierbij ook nog deze voorgaande blog: ‘Simon de tovenaar en zijn verdienmodel…‘

‘”Broeders, jullie weten dat God mij in het begin al heeft uitgekozen om de Boodschap van het Evangelie aan de heidenen te verspreiden en hen tot geloof te brengen. God, die weet wat er in mensen omgaat, heeft blijk gegeven van Zijn vertrouwen in de heidenen door hun de Heilige Geest te schenken, zoals Hij Die ook aan ons – leden van het uitverkoren Joodse Godsvolk – heeft geschonken. Hij heeft (zelfs) geen enkel onderscheid (!) gemaakt tussen ons en hen, want Hij heeft hen door het geloof innerlijk (!) gereinigd. Waarom zouden we dan God willen trotseren door op de schouders van deze leerlingen/dopelingen een juk te leggen dat onze voorouders nog wijzelf konden dragen. Nee, wij geloven dat we alleen door de genade van onze Heer Jezus gered kunnen worden. Daarop zwegen allen en luisterden ze naar Barnabas en Paulus, die vertelden welke grote wonderen en tekenen God door hen onder de heidenen had verricht.’ (Uit Handelingen 15 de verzen 7-12)

Bron afbeelding: Pinterest