‘Broeders en zusters, ik smeek jullie, wees zoals ik, want ik ben zoals jullie. Jullie hebben mij nooit enig kwaad gedaan (of een kwaad hart toegedragen). Herinneren jullie je niet de eerste keer dat ik jullie het Evangelie heb verkondigd? Ik kwam bij jullie toen ik ziek was, en alhoewel mijn ziekte jullie er alle aanleiding toe gaf, hebben jullie mij toch niet veracht of verstoten. Jullie hebben mij in jullie midden opgenomen als een engel van God, als Christus Jezus Zelf. Toen prezen jullie je nog gelukkig (vanwege jullie redding). Wat is daar nog van over? Ik kan van jullie getuigen dat jullie zelfs jullie eigen ogen zouden hebben uitgerukt om ze mij te geven. Ben ik dan ineens jullie vijand geworden, omdat ik jullie de waarheid zeg?‘ (Uit Galaten 4 uit de verzen 12-20 : 12-16)

Geciteerd 1: In de Vroege Kerk was gebed voor de zieken zelfs een kerntaak. Ziekte hoorde bij de kwade machten, die Christus had overwonnen. In de middeleeuwen verschoof – met het laatste sacrament – de nadruk van genezing naar voorbereiding op de dood.

De Reformatie nam daar afstand van. Rituelen die het heil bemiddelen, werden verdacht: het moest om het Woord draaien. Ook raakte lichamelijke genezing steeds verder op de achtergrond: het ging om de ziel.

Zonde, schuld en vergeving kwamen centraal te staan.

Opgemerkt: Misschien zijn bovenstaande woorden over ‘De Reformatie’ waar voor de ontwikkelingen binnen de kerken van de ‘nadere reformatie’, maar ze zijn zeker niet waar voor de ‘Luther reformatie’, die ons weer terugbracht bij het luisteren naar heel Gods Woord in de samenkomsten van de gemeente en daarmee kwam ook het gewone concrete lichamelijke mensenleven (w.o. onze seksualiteit) weer in beeld als gave van God waarvan wij goede beheerders dienen te zijn.

Geciteerd 2: Voor Luther is vergeestelijking, het streven naar het ‘hogere’, juist het ‘on-wezen’ van het Christendom. De rechtvaardige vergeestelijkt zich niet in het geloof, maar lééft uit het geloof., en dit leven (en daarmee ook de seksuele lusten en seksuele aantrekkingskracht) is door God geschapen en bedoeld. Om de eerste regel van de geloofsbelijdenis te kunnen funderen is de ervaring van een mensenleven noodzakelijk: ‘Wat bedoel je’, vraagt hij in de Grote Catechismus, met het woord ‘Ik geloof in God de Vader, Almachtige, Schepper…?’ Antwoord: ‘Dat bedoel en geloof ik dat ik schepsel van God ben, dat betekent dat Hij mij gegeven heeft en onophoudelijk onderhoudt lichaam, ziel en leven, ledematen klein en groot, alle zinnen (!), inzicht en verstand…’
Ook deze ondubbelzinnige belijdenis ontkwam (helaas!) niet aan toespitsing op inzicht en verstand. Het zinnelijke werd samen met de zinnen als onbelangrijk weggestreept. De adel van de mens is hoog verheven boven de nederige schepping van God – boven eten, drinken, kleding, voedsel, vrouw en kind. Niet alleen de nieuwe leek, maar ook de door de cultuur gevormde burger van de Verlichting ontpopte zich als de oude monnik. In die monnik ziet Luther de duivel aan het werk. ‘Wie zich schaamt voor huwelijk en seksualiteit, schaamt zich er ook voor dat hij/zij ,es is, dat was Luthers afscheid van de gewoonte om lichaam, zinnen en zinnelijkheid in een kwaad daglicht te stellen.
(…) Men behoeft zich slechts te houden aan het geschrift van Luther ‘Wider den falsch genannten geistlichen Stand’ (1522) om te kunnen vaststellen dat de Reformator zich er niet voor schaamt om ondubbelzinnig over de gezonde oerkracht van de lust te spreken.
(…) Wat tegenwoordig als ‘traditionele rolverdeling’ overgeleverd en gekritiseerd wordt, is eerder afkomstig uit de Middeleeuwen en heeft zich ondanks Luther nog lang kunnen handhaven in grote delen van Europa. Hij beschouwde het niet als onmanlijk wanneer een vader de luiers wast en een bed opmaakt. Dan spotten de mensen wel, maar God lacht (vriendelijk, vrolijk) samen met alle engelen en creaturen’. En omgekeerd vertrouwt hij aan zijn vrouw met een gerust hart het beheer van de financiën en het bezit toe. Zelfs wanneer mannen kinderen konden baren dan nog zou de wereld zonder vrouwen ten ondergaan, want zij weten heel goed ‘te bewaren en te sparen’ – en daarop berusten politiek en staat!

‘Rituelen die het heil bemiddelen, werden verdacht’…

Geciteerd: God heeft de doop ingesteld en bevolen – daaruit alleen al kan afgeleid worden, dat het geen ‘lichtvaardige zaak’ is, ‘zoals het aantrekken van een nieuwe rode jas’. Gods eigen werk wordt voltrokken door de hand van de mens, want er wordt gedoopt in de naam van God, in de naam van de Vader, van de Zoon en van de Heilige Geest. Op dat moment wordt een onuitsprekelijke schat ontvangen, namelijk de verlsosing van zonden, dood en duivel’. (…) God geeft houvast door datgene wat lijflijk is en door de zintuigen waargenomen kan worden. (…) De ‘onnozele’ natuur (of het rationele verstand) kan (wil) het niet begrijpen. Enkel en alleen dankzij de doop kan zij de aanvechting en het verstand tegenspreken: Ik zal zalig worden aan lichaam en ziel. (…) Nauw verbonden met de doop is de boete. Zij is daarom geen afzonderlijk sacrament, ze bewerkt geen herstel van de verloren genade van de doop, maar ze is terugkeer tot de doop en toewending naar het begin dat God gemaakt heeft! (…) De kinderdoop is het rijke sacrament voor lege handen. Niet pas aan het sterfbed geldt het woord: ‘Wij zijn bedelaars, dat is waar’. Het leven begint ermee.

Bron citaat 1: ND Geloof -‘Zijn christenen werkelijk eeuwenlang gebedsgenezing vergeten? ‘Zoek God niet alleen in het spectaculaire’’ – door Dick Schinkelshoek.
Bron citaat 2-3: ‘Luther – mens tussen God en duivel – Heiko A. Oberman (1930-2001, hoogleraar kerkgeschiedenis in Tübingen en in Tucson (VS)).

‘Wees de Rots waarop ik kan wonen,
waar ik altijd weer heen kan gaan.
U hebt mijn redding bevolen,
mijn Rots en mijn Burcht, dat ben U.
(…)
U bent mijn enige hoop,
HEER, mijn God,
van jongs af vertrouw ik op U.
Al vanaf mijn geboorte steun ik op U,
al in de moederschoot was U het die mij droeg,
U wil ik altijd loven.’
(Uit Psalm 71 uit de verzen 1-8 : 3 en 5-6)

Bron afbeelding: Bible Verse Wall Art.