‘Spreek voor hen die weerloos zijn,
bescherm het recht van de vertrapten.
Spreek, oordeel rechtvaardig,
geef de armen en behoeftigen hun recht.’
(Onderwijs/raadgevingen van de moeder van koning Lemuël te vinden in Spreuken 31 de verzen 1-9 : 8-9)

Geciteerd: In recente EU-beleidsstukken wordt een sterker Europa vooral voorgesteld als een Europa dat toegang tot grondstoffen veiligstelt, grenzen harder bewaakt en defensie opschaalt. Dat klinkt rationeel en op sommige punten ook begrijpelijk. Natuurlijk is het onverstandig om cruciale sectoren, zoals energie en defensie, volledig afhankelijk te maken van autoritaire staten of grillige bondgenoten. Maar zodra die reactie de vorm aanneemt van een nieuw Europees machtsproject, herhalen we vooral een oude reflex: macht door uitbreiding.

Europa heeft namelijk al eeuwenlang gefloreerd, als we daarmee bedoelen: invloed over de wereld uitbreiden, Europese ideeën over democratie, marktwerking en vooruitgang als universele norm presenteren en welvaart opbouwen in een mondiale orde die niet voor iedereen gelijk is.

Europese bloei is historisch gezien niet alleen een verhaal van verlichting, vooruitgang en samenwerking. Het is ook een verhaal van kolonialisme, grensgeweld en het zich toe-eigenen van de positie van moreel middelpunt: het idee dat Europa de maatstaf mocht zijn voor vooruitgang en goed bestuur.

Daarom vertrouw ik het woord ‘floreren’ niet wanneer het op Europa wordt geplakt alsof het om een onschuldige ambitie gaat. De vraag is niet alleen hoe Europa weer kan floreren, maar ook wat dat floreren of opbloeien in het verleden voor anderen heeft betekend. Europese bloei klinkt misschien als vooruitgang, maar de kosten blijven buiten beeld.

Opgemerkt 1: Hierbij moest ik denken aan woorden van ds. M. Klaassen (Bijbels Beraad M/V), die stelde dat de vrouw in huis/thuis ervoor moet zorgen dat de man kan floreren in en op z’n werk. Dat is ook al lange tijd (eeuwenlang) de ambitie geweest van mannen, maar ook hierbij is altijd weer gebleken dat het geen onschuldige ambitie was. De kosten ervan – voor vrouw en kinderen – bleven buiten beeld. Heb bij begrafenissen de afgelopen jaren nogal eens de verzuchting gehoord (en niet alleen daar) dat de vrouw thuis het toch in feite allemaal alleen had moeten doen, terwijl de man zich positie en eer verwierf met wat hij allemaal buiten huwelijk en gezin presteerde in kerk en maatschappij. En de vrouw kon zich daarbij het beste maar vergenoegen met het feit dat ze toch maar bereikt had dat haar man, dankzij haar trouw en inzet, zich die positie en eer kon verwerven in de ogen van mensen.

Opgemerkt 2: Wil hierbij nog eens benadrukken dat in ons huwelijk de rollen in feite van het begin af aan juist andersom hebben gelegen. Dat begon al met het feit dat mijn ouders het huwelijk met mijn echtgenote alleen maar aanbevolen en gestimuleerd hebben. Een gelovig meisje dat graag ook een gezin wilde stichten. Wat kon een christenman zich beter wensen. In de aanloop naar veel (christelijke) huwelijken, o.a. ook die van een jongere broer bijv., werd de vrouw juist gestimuleerd om het huwelijk aan te gaan en om van verdere studie (kunstacademie) af te zien.
Vanwege deze huwelijksaanbevelingen/stimulansen heb ik van verdere studie afgezien en ben ik gaan werken om vrouw en kinderen in het huwelijk te kunnen laten floreren en dat is zeer gezegend. Dat mijn echtgenote en kinderen ook wat aan mij ten koste hebben moeten legggen is vanuit dat oogpunt, en vanwege ons christelijk geloof, toch echt niet teveel gevraagd geweest. Zoals ik terugkijkend – met de door onze God en Vader hiervoor geopende ogen van het geloof! – kan zeggen en belijden dat God mij altijd weer daartoe de wil en de kracht en de liefde en zorg heeft willen schenken (voor het onderhouden en laten floreren van mijn echtgenote en kinderen) en ook dat Hij mij in heel moeilijke dagen (van mentale en geestelijke inzinkingen) altijd weer de liefde en de zorg heeft willen schenken – van echtgenote en kinderen, van familie, van broeders en zusters en werkgevers en collega’s! – die nodig was om mij in zo’n periode te laten overleven en die (mentaal/geestelijk) te overwinnen. En toen die liefde en zorg (en trouw!) wegviel, toen heeft God mij willen schenken dat ik elke dag weer met dankbaarheid en vreugde de dag en het leven tegemoet kon zien en aan kon.
Soli Deo Gloria!

Opgemerkt slot: Bij de kop van dit artikel en titel van het essay: ‘Een sterkere man? Laten we geen fouten uit het verleden herhalen’.

Bron citaat: De Correspondent – ‘Een sterker Europa? Laten we geen fouten uit het verleden herhalen’ – door Marwa Bouazzati (Student politicologie die het winnende essay over Europa onder deze titel schreef)

‘Gelukkig de man
wiens koker is gevuld
met pijlen zoals zij.
Hij staat niet te schande
als hij zijn vijanden aanklaagt in de poort.’
(Uit Psalm 127 uit de verzen 3-5 : 5)

Bron afbeelding: Treasures for Heaven