Schuldvergeving en de vijfde bede van het Onze Vader…

En vergeef ons onze zonden, want ook wij vergeven aan iedereen die ons iets schuldig is.
(Uit het gebedsonderwijs in Lukas 11 : 1-13 het 4e vers)

Geciteerd (vooraf): Als het Onze Vader gebeden wordt, is de hemel weleens dichtbij, ervaart Paul Eikelboom. Toch wil dat niet zeggen dat elke bede eenvoudig is. Zeker de vijfde niet: die om schuldvergeving.
Opgemerkt (vooraf): Ik zal hieronder nog aan de hand van citaten uit het artikel reageren. Wat verdrietig dat we na zoveel eeuwen van Christus’ onderwijs en werk te hebben gehoord en dat ook hebben kunnen overdenken met elkaar en daarbij ook altijd weer naar Zijn gebedsonderwijs hebben kunnen luisteren om te leren bidden, dat er dan nog zó gesproken kan worden n.a.v. (nu hier dan) de bede over schuldvergeving in het Onze Vader gebed.
(NB. Naast het goede dat heus ook wel te horen valt, ook in dit artikel)

Geciteerd 1: ‘Als het Onze Vader gebeden wordt, is de hemel weleens dichtbij, ervaart Paul Eikelboom. Toch wil dat niet zeggen dat elke bede eenvoudig is. Zeker de vijfde niet: die om schuldvergeving.’
Opgemerkt 1: Zo zullen we het bidden van het Onze Vader nooit voorstellen, juist deze uitspraak zegt veel over de bidder(s)! Wij geloven dat de Heer ons zeer nabij is door Zijn heilige Geest, wij belijden zelfs dat wij gelovigen een tempel van de heilige Geest zijn. Wij zullen onze Heer dus niet op afstand zetten met zulk soort uitspraken. Daarmee zijn we zelfs de heilige Geest aan het bedroeven en uitbannen.
En ook hier wordt weer gewezen op hoe moeilijk wij het wel hebben of hoe moeilijk het ons gemaakt wordt met deze bede. Maar ook dat zullen we niet doen. Wij weten dat wij – juist ook hier bij de schuldvergeving – niets op eigen kracht hoeven te doen en dat niets onmogelijk is bij God. Ook hier geldt: Ik geloof Heer, kom mijn ongeloof te hulp. En ook Jezus woord: ‘Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben als een mosterdzaadje, dan zeg je tegen die berg: “Verplaats je van hier naar daar!en dan zal hij zich verplaatsen. Niets zal voor jullie onmogelijk zijn.’ (Uit Matteüs 17 uit vers 20). En tot slot: Juist bij het schuld vergeven kunnen/mogen we ook zeker weten dat we bidden naar Gods wil, en dat bidden naar Gods wil verhoord wordt.

Geciteerd 2: Waarom zegt het gebed „onze” schulden? Schuld is toch iets persoonlijks? „Dat is zo. Maar je kunt ook als gezin schulden hebben. Tegenover de buren bijvoorbeeld, omdat je zo vaak zwijgt. Als gemeente dragen we schulden. Dat beseffen we meestal niet, omdat wij individualistisch denken. Maar de Heere denkt breder.
Opgemerkt 2: ‘Dat is zo’? Nee, dat is beslist niet zo! Onze zonden (thuis of waar dan ook!) staan altijd in verband met het verleden en heden van een wereld vol zonde en schuld waaruit ook onze persoonlijke zonde en schuld voortvloeit! Dat moeten slachtoffers en daders goed beseffen – d.w.z. leren en aannemen uit Gods Woord. Onze Heer moest er Zijn heerlijkheid voor afleggen en een lijdensweg gaan onder ons mensen en door onze zonden en schuld aan het kruis genageld worden… Dus onze zonden en onze schuld zijn dus nooit als een puur individuele zondeschuld – zeg maar: als de meest individuele expressie/actie van de meest individuele beslissing – te zien en te veroordelen.

Geciteerd 3: Wat betekent het om iemand te vergeven? „Ten diepste: een ander niet meer aanrekenen wat hij jou heeft aangedaan. De koninklijke weg is dat iemand vergeving vraagt en dat –op het moment waarop dat kan– die ook geschonken wordt. Daarvoor is werkelijk schuld belijden nodig door een dader. Dat iemand voluit erkent: Ik heb schade aangericht. Als iemand die stap kan zetten, en een slachtoffer kan tot vergeving komen, is dat iets heel bijzonders en voor beiden een helende ervaring.”
Opgemerkt 3: Nee, vergeving zullen wij schenken los van of de dader het opbrengt om schuld te belijden en om vergeving vraagt. Daar is Gods Woord ‘zonneklaar’ over en als we dat nog niet ontdekt hebben en weten, dan is dat zeer verbazingwekkend! God schonk ons vergeving toen wij nog vijanden waren! En ook een zeer belangrijke reden om niet zo ‘te werk’ te zullen gaan, dat is dat wij het slachtoffer (en degenen die hen bijstaan) in een machtspositie brengen die hen niet toekomt en waar o zo gemakkelijk misbruik van wordt gemaakt om de dader tot zaken (houding, woorden, beloftes, etc.) te brengen (dwingen!) waar hij niet achter staat of kan staan en die hij dan maar af/noodgedwongen gaat doen om slachtoffer en hulpverlenenden het naar de zin te maken. Bepalen of iemand dan ook werkelijk een hartelijke schuld gevoelt en schuld belijdt wordt daardoor zelfs heel moeilijk of onmogelijk gemaakt, met alle verdere gevolgen voor het (samen) verder leven van dien!

Geciteerd 4: En zelfs als het daartoe komt, bepaalt altijd een slachtoffer hoe vergeving eruit ziet, nooit de dader. Je ziet nogal eens in pastoraat dat medelijden voor de dader de overhand krijgt. Een slachtoffer moet maar een beetje op gaan schieten met vergeving. Dan kan iemand gevangen raken in de plicht tot vergeven. Maar: een slachtoffer heeft rechten, een dader heeft ze verspeeld. Vergeving zou weleens een hele tijd later kunnen plaatsvinden dan de schuldbelijdenis. Soms hebben we, ook in de kerk, de neiging om de zaken vlotjes glad te strijken. De druk is groot om tot een oplossing te komen en soms ook om de naam van een dader te beschermen. Maar zeker bij misbruik of geweld is er een groot kwaad gebeurd, dat werkelijk ingezien moet worden. Dat kwaad toedekken brengt een ban in het leger.
Opgemerkt 4: ‘een slachtoffer bepaald hoe vergeving er uit ziet’. In ‘Opgemerkt 3’ heb ik al aangegeven dat dit het slachtoffer in een onterechte machtspositie brengt t.o.v. de dader. Ons vergeven dient onvoorwaardelijk te zijn en dat kan dus met en door Gods kracht. Wat anders is dat er mogelijk ook nog recht gedaan moet worden. En daar mag het slachtoffer de daders en anderen op wijzen en zo nodig ook steeds weer op wijzen, zolang de dader (en degenen die hem helpen/bijvallen) weigeren om dat onrecht te erkennen en/of om dat onrecht recht te zetten. Wanneer dat niet gebeurd, dan moeten we dus niet zeggen dat daardoor vergeven moeilijk(er) wordt, maar we kunnen wel aangeven waarom we de dader en degenen die hem bijvallen en/of steunen blijven achtervolgen met ons roepen om recht. En een gelovige brengt zijn zaak en de daders ook altijd weer (en dat zelfs eerst) in gebed bij God. (Zie hierbij ook heel wat Psalmen en Lukas 18 de verzen 1-8)

Geciteerd 5: Heel pastoraal formuleert de Catechismus in Zondag 51: „Gelijk wij ook dit getuigenis Uwer genade in ons bevinden, dat ons ganse voornemen is, onze naaste van harte te vergeven.” Voornemen: dat is een pastorale, weloverwogen formulering. Er wordt geen klem gelegd om iets te moeten doen wat niet kan. De Heere vraagt niet om dingen te vergeven waar geen vergeving voor is gevraagd. Waar Hij wel naar kijkt, is: hoe ligt het in je hart? Is daar ergens bereidwilligheid, is er dat gebed: „Heere, help mij om niet in haat en toorn te blijven steken?””
Opgemerkt 5: Hier wil ik allereerst nog wat leeswerk voor doen alvorens een (uitgebreider) ‘Opgemerkt’ te schrijven. Toch lijkt me het niet juist om God (alleen) van onze ‘goede voornemens’ te overtuigen. Daarvoor is o.a. en m.n. het onderwijs in Matteüs 18 (m.n. tweede gedeelte) te indringend en overtuigend om het dan nog met ‘goede voornemens’ (af ) te kunnen/willen doen.

Opgemerkt slot: Ik neem aan dat men goed begrijpt dat met deze Bijbelse opvattingen een slachtoffer niets wordt opgelegd en niets gevraagd wordt wat (eerst) in eigen kracht moet worden bereikt. Het is volkomen vergelijkbaar met wat Jezus vroeg van de mensen die genezing aan Hem vroegen voor zichzelf of voor een ander: geloof alleen. Denk aan de vele voorbeelden in de evangeliën en we lezen niet dat dat teveel gevraagd was… We hebben alleen maar verwachting van Hem, en wanneer dat waar is in ons eigen leven, dán durven we dat ook op grond van Gods Woord voor te houden aan anderen. Dus wanneer we dat niet aandurven, dan hebben we allereerst zelf een probleem: klein geloof, waardoor we twijfelen aan wat God ons zegt.

Zie ook: Over schuldvergeving en hulpverlening…

Bron citaten: RD Kerk& religie – ‘Paul Eikelboom: Vijfde bede leert de helende kracht van belijden én vergeven’ – door Geerten Moerkerken

Wie deze woorden van Mij hoort en ernaar handelt, kan vergeleken worden met een verstandig man, die zijn huis bouwde op een rots.‘ (Onze Heer Jezus aan het slot van Zijn woorden in ‘de Bergrede’, zie Matteüs 7 de verzen 24-27)

Bron afbeelding: Biblia-com

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s