Wie niet volhardt ervaart niets…

(…) 35 Geeft dan uw vrijmoedigheid niet prijs, die een ruime vergelding heeft te wachten. 36 Want gij hebt volharding nodig, om, de wil van God doende, te verkrijgen hetgeen beloofd is. (Uit Hebreeën 10)

Zo leren wij pas uit Gods woord hoe wij de verdrukking moeten beschouwen en verstaan. De verdrukking, die ons zo hard en weerzinwekkend lijkt is in werkelijkheid gevuld met de grootste schatten. Zij is als de oester, waarin de parel ligt. Zij is als een diepe schacht waarin men, steeds dieper gravend, telkens nieuwe schatten vindt: ijzer, dan zilver, ten slotte goud.

Verdrukking bewerkt eerst volharding, dan beproefdheid, dan hoop. Wie de verdrukking uit de weg gaat, verwerpt met de verdrukking Gods grootste geschenk aan de zijnen. ‘Verdrukking bewerkt volharding’. Volharding is in het Grieks letterlijk: er-onder-blijven, de last niet afwerpen, maar dragen.

Wij zijn ons in de kerk van vandaag veel te weinig bewust van de zegen, gelegen in het dragen. Dragen, niet afschudden, dragen zonder onder de last te bezwijken, dragen zoals Christus het kruis droeg, er-onder-blijven en daaronder Christus vinden.

Legt God een last op, dan buigt de geduldige zijn hoofd en gelooft dat het goed voor hem is vernederd te worden – er-onder-blijven! Standvastig blijven, sterk blijven! Niet zwak zijn en wijken, ook geen ‘hoe zalig is ’t te lijden’ maar onder de last als onder een genade sterk worden, de vrede Gods onwankelbaar bewaren. Gods vrede is met hen die volharden.

‘Volharding werkt beproefdheid uit’. Niemand is christen zonder beproefdheid, zonder ervaring. Het gaat hier niet om levenservaring, maar om de ervaring van God. Hiermee worden niet allerlei .Godsbelevingen bedoeld, maar de ervaring gelegen in de beproeving van het geloof en de vrede Gods, de ervaring van het kruis van Jezus Christus.

Ervaren zijn alleen zij, die volharden. Wie niet volhardt, ervaart niets.

Als God iemand deze ervaring wil schenken, zendt Hij hem veel aanvechting, onrust en angst en elke dag en ieder uur moet hij roepen om de vrede Gods. De ervaring waarvan hier sprake is voert ons in de diepte van de hel, in het ravijn van de dood, in de afgrond van de schuld en in de nacht van het ongeloof. Maar in dit alles wil God zijn vrede niet van ons wegnemen.

In dit alles ervaren wij van dag tot dag meer de kracht en de overwinning van God,
de vrede die gesloten werd aan het kruis van Christus.

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “Volharden” – (4 maart) “Wie niet volhardt ervaart niets” – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

(…) 6 Verheug u hierover, ook al moet u nu tot uw verdriet nog een korte tijd allerlei beproevingen verduren. 7 Zo kan de echtheid blijken van uw geloof – zoveel kostbaarder dan vergankelijk goud, dat toch ook in het vuur wordt getoetst – en zo verwerft u lof, eer en roem wanneer ​Jezus​ ​Christus​ zich zal openbaren. (Uit 1 Petrus 1)

(…) …maar wij roemen ook in de verdrukkingen, daar wij weten, dat de verdrukking volharding uitwerkt, 4 en de volharding beproefdheid, en de beproefdheid hoop; 5 en de hoop maakt niet beschaamd, omdat de ​liefde​ Gods in onze ​harten​ uitgestort is door de ​heilige​ Geest, die ons gegeven is, 6 zo zeker als ​Christus, toen wij nog zwak waren, te zijner tijd voor goddelozen is gestorven. (Uit Romeinen 5)

Bron afbeelding:  Pinterest

1 petrus 1 6-7 - rejoice although grieved by trials - Pinterest

Dit bericht werd geplaatst in Bijbel, Gemeente, Huwelijk en gezin, Israël. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s