JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

Kinderen naar “het vlees” of kinderen van de Belofte?

Want in Christus Jezus heeft niet het besneden zijn enige kracht, en ook niet het onbesneden zijn, maar wel dat we een nieuwe schepping zijn…

Gods ware kinderen – uit de Joden en uit de heidenen – zijn altijd (- ook in de tijd van het Oude Testament – voortgekomen uit) een “schepping van de Geest!”

Hieronder een “teksten-collage” uit de brief van Paulus aan de Galaten:

11 Maar ik maak u bekend, broeders, dat het Evangelie dat door mij verkondigd is, niet naar de mens is… (de mens maakt “het vlees” altijd weer belangrijk…)

15 Wij, die van nature Joden zijn, en geen zondaars uit de heidenen, 16 weten dat een mens niet gerechtvaardigd wordt uit werken van de wet, maar door het geloof in Jezus Christus.

15 Maar toen het God, Die mij vanaf de schoot van mijn moeder heeft afgezonderd en geroepen door Zijn genade, behaagde 16 Zijn Zoon in mij te openbaren, opdat ik Hem door het Evangelie onder de heidenen zou verkondigen, ging ik niet meteen te rade bij vlees en bloed… (de Joodse discipelen/apostelen…)

6 Maar wat betreft hen die geacht werden iets te zijn – wat zij voorheen waren, maakt voor mij geen verschil; God ziet de persoon van de mens niet aan – zij dus die in aanzien waren, hebben mij verder niets opgelegd…

27 Want u allen die in Christus gedoopt bent, hebt zich met Christus bekleed. 28 Daarbij is het niet van belang dat men Jood is of Griek; daarbij is het niet van belang dat men slaaf is of vrije; daarbij is het niet van belang dat men man is of vrouw; want allen bent u één in Christus Jezus.
29 En als u van Christus bent, dan bent u Abrahams nageslacht en overeenkomstig de belofte erfgenamen.

3 Bent u zo dwaas? U die met de Geest begonnen bent, gaat u nu eindigen met het vlees?
(U Galaten, mocht – na Pinksteren in Jeruzalem – toch direct al beginnen met de Geest?! )

9 en nu u God kent, ja wat meer is, door God gekend bent, hoe kunt u weer terugkeren naar de zwakke en arme grondbeginselen, die u weer van voren af aan wilt dienen?  10 U houdt zich aan dagen, maanden, tijden en jaren. 11 Ik vrees voor u dat ik mij misschien tevergeefs voor u heb ingespannen.

6 Zoals Abraham God geloofde en het hem tot gerechtigheid werd gerekend. 7 Begrijp dan toch dat zij die uit het geloof zijn, Abrahams kinderen zijn.

21 Zeg mij, u die onder de wet wilt zijn, luistert u niet naar de wet?
22 Want er staat geschreven dat Abraham twee zonen had, een van de slavin, en een van de vrije (en die “vrije” is een schepping van Gods Geest, want geboren uit een verstorven lichaam, dus beslist geen “normale” lichamelijke zoon van Abraham en Sarah!).
23 Maar hij die van de slavin was, is naar het vlees geboren, hij echter die van de vrije was, door de belofte.
24 Deze dingen hebben een zinnebeeldige betekenis; want deze vrouwen zijn de twee verbonden: het ene, dat van de berg Sinaï, dat kinderen voortbrengt voor de slavernij, dat is Hagar. 25 Want deze Hagar is de berg Sinaï in Arabië, en komt overeen met het huidige Jeruzalem, dat met haar kinderen in slavernij is. 26 Maar het Jeruzalem dat boven is (1), is vrij, en dat is de moeder van ons allen.
27 Want er staat geschreven: Wees vrolijk, onvruchtbare, die niet baart, barst los in gejuich en roep, u die geen barensnood kent, want de kinderen van de eenzame zijn
veel talrijker dan die van haar die de man heeft… (de natuurlijke man…)

28 Wij nu, broeders, zijn kinderen van de belofte, net zoals Izak…

29 Maar zoals destijds hij die naar het vlees geboren was, hem vervolgde die naar de Geest geboren was, zo is het ook nu… (de vervolging van de Kerk vind m.n. plaats binnen de kerk…)

6 In Christus Jezus heeft namelijk niet het besneden zijn enige kracht, en ook niet het onbesneden zijn, maar het geloof, dat door de liefde werkzaam is.

14 Maar ik zal mij volstrekt niet beroemen op iets anders (dus ook niet op Joodse afkomst) dan op het kruis van onze Heere Jezus Christus, door Wie de wereld voor mij gekruisigd is, en ik voor de wereld. 15 Want in Christus Jezus heeft niet het besneden zijn enige kracht, en ook niet het onbesneden zijn, maar wel dat we een nieuwe schepping zijn. 16 En allen die overeenkomstig deze regel wandelen: vrede en barmhartigheid zij over hen en over het Israël van God. 17 Verder, laat niemand mij lastigvallen, want ik draag de littekens van de Heere Jezus in mijn lichaam. 18 De genade van onze Heere Jezus Christus zij met uw geest, broeders! Amen.

Uit Hebreeën 13″:
9 Laat u niet medeslepen door allerlei vreemde leringen; want het is goed, dat het hart zijn vastheid vindt in genade en niet in spijzen (“het vlees”): wie het hierin zochten, hebben er geen baat bij gevonden. 10 Wij hebben een altaar, waarvan zij, die de dienst voor de tabernakel verrichten, niet mogen eten. 11 Want van de dieren, waarvan het bloed als zondoffer door de hogepriester in het heiligdom werd gebracht, werd het lichaam buiten de legerplaats verbrand. 12 Daarom heeft ook Jezus, ten einde zijn volk door zijn eigen bloed te heiligen, buiten de poort geleden. 13 Laten wij derhalve tot Hem uitgaan buiten de legerplaats en zijn smaad dragen. 14 Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar wij zoeken de toekomstige.

Uit Openbaring 21:
16 Ik, Jezus, heb mijn engel gezonden, om ulieden dit te betuigen voor de gemeenten. Ik ben de wortel en het geslacht van David (niet Abraham!), de blinkendemorgenster. 17 En de Geest en de bruid zeggen: Kom! En wie het hoort, zegge: Kom! En wie dorst heeft, kome, en wie wil, neme het water des levens om niet.

9 (…) Kom hier, ik zal u tonen de bruid, de vrouw des Lams. 10 En hij voerde mij weg in de geest op een grote en hoge berg en toonde mij de heilige stad, Jeruzalem, nederdalende uit de hemel (1), van God;

22 En een tempel zag ik in haar niet, want de Here God, de Almachtige, is haar tempel, en het Lam. 23 En de stad heeft de zon en de maan niet van node, dat die haar beschijnen, want de heerlijkheid Gods verlicht haar en haar lamp is het Lam.

(1) 20 Maar wij hebben ons burgerrecht in de hemel, en van daar verwachten wij onze redder, de Heer Jezus Christus. 21 Met de kracht waarmee hij in staat is alles aan zich te onderwerpen, zal hij ons armzalig lichaam gelijkmaken aan zijn verheerlijkt lichaam. (Uit Filippenzen 3, NBV)

Zie ook:
– Over de woordjes vlees en geest in de Romeinenbrief

Heer ik dank Ú... dat ik (geworden) ben zoals ik nu ben…
en niet zo ben als…(vul maar in)

(…) 9 Hij sprak ook met het oog op sommigen, die van zichzelf vertrouwden, dat zij rechtvaardig waren (…) 11 De Farizeeër stond en bad dit bij zichzelf: O God, ik dank U, dat ik niet zó ben als de andere mensen, rovers, onrechtvaardigen, echtbrekers, of ook als deze tollenaar; (Uit Lukas 18)

(…) 9 Hij bedankt de knecht toch niet omdat die gedaan heeft wat hem is opgedragen? 10 Hetzelfde geldt voor jullie; wanneer jullie alles gedaan hebben wat jullie is opgedragen, zeg dan: “Wij zijn maar knechten, we hebben enkel onze plicht gedaan.”’  (Uit Lukas 17)

(…) 10 Laat u ook geen leidslieden noemen, want één is uw Leidsman, de Christus. 11 Maar wie de grootste onder u is, zal uw dienaar zijn. (Uit Matteüs 23)

(…) 19 u die ervan overtuigd bent dat u zelf een leidsman van blinden bent, een licht voor hen die in het duister zijn, 20 een opvoeder van onverstandigen, een leraar van onwetenden, omdat u in – het Evangelie – de belichaming van de kennis en de Waarheid hebt… (Uit Romeinen 2)

Hoe gemakkelijk menen we niet dat we inmiddels een treetje hoger geklommen (1) zijn dan een ander, zodat we op een bepaalde manier op die ander(en) menen te kunnen neerzien. Dat we niet beseffen, dat we ons allemaal op aardse grond bevinden. Al kruipen we dan (misschien) niet als zovelen door de modder, we lopen toch wel met onze voeten elke dag weer door aardse modder. En daarom hebben wij het steeds weer nodig dat wij ons de voeten laten wassen (2). Ieder van ons behoort met zorg de voetstappen te zetten in het spoor (de voetstappen van Jezus Christus, die ieder van ons persoonlijk voorgaat) dat door het licht van Gods Woord ons persoonlijk maar ook gezamenlijk als gemeente van Jezus Christus gewezen wordt. Dan lopen we het minste risico op sterk vervuilde voeten, op stoten, struikelen en vallen. En voor ieder geldt op elk moment: “Wie sta (loopt!), zie toe dat hij niet valle”. Want dat laatste gebeurd voor we er erg in hebben, en dikwijls hebben we dan hulp en steun van anderen nodig om ons weer overeind te helpen en het gebeurt ook wel dat ook anderen niet (meer) bij machte blijken om ons nog overeind te helpen. Na zoiets hebben we ook een extra wasbeurt nodig, want we vervuil(d)en onszelf en waarschijnlijk ook anderen die ons helpen wilden. En misschien was de afleiding die onze struikeling en val veroorzaakte ook de oorzaak van de struikeling en val van anderen die toekeken of te hulp schoten…

(1) 6 Maar de gerechtigheid uit het geloof spreekt aldus: Zeg niet in uw hart: Wie zal ten hemel opklimmen? namelijk om Christus te doen afdalen; 7 of: Wie zal in de afgrond nederdalen? namelijk om Christus uit de doden te doen opkomen. 8 Maar wat zegt zij? Nabij u is het woord, in uw mond en in uw hart, namelijk het woord des geloofs, dat wij prediken.  (Uit Romeinen 10)

(2) 10 Hierop zei Jezus: ‘Wie gebaad heeft hoeft alleen nog zijn voeten te wassen, hij is al helemaal rein. (Uit Johannes 13)

Psalm 17 : 3 (OB)
Ik zet mijn treden in Uw spoor,
Opdat mijn voet niet uit zou glijden;
Wil mij voor struikelen bevrijden,
En ga mij met Uw heillicht voor.
Ik roep U aan, ‘k blijf op U wachten,
Omdat G’, o God, mij altoos redt,
Ai, luister dan naar mijn gebed,
En neig Uw oren tot mijn klachten

Gedeelten hieronder overgenomen uit: De Bergrede – reisgids voor christenen (van Dr. Jacob van Bruggen)

De bergrede is ons niet gegeven om er onze idealen mee op te sieren. Zij is ons geschonken om er ons hele leven aan te onder werpen. Jezus vergelijkt de man die deze woorden hoort en doet met een man die zijn huis op de rots bouwde. De bouwgrond stond niet vrij: het moest deze rotsbodem zijn. Wie daarbuiten wil bouwen, kan heus wel van plan zijn een tehuis voor medemensen te bouwen, maar omdat het op zand is gezet wordt het door de stortregen weggespoeld.
Wie aan het leven begint, een huis gaat bouwen, moet beginnen met luisteren én gehoorzamen. Het kan: Gods eigen zoon is gekomen om ons de weg te wijzen. Geloven is gehoorzamen, maar gehoorzamen is ook geloven: geloven in de goede Herder!

Zie ook pagina’s onder: Wat is een waar geloof?

Geloof als ervaring?
Er is een tijd geweest waarin geloof een duidelijke zaak was. Ieder wist dat een mens behoort te geloven. In grote lijnen stond ook vast wat men dan moest geloven en hoe men moest leven. Ongeloof leek een zaak te zijn geworden van onderontwikkelde volken. En een onchristelijk leven was een barbaars leven.
Die tijd is voorbij. Geloven mag nog steeds, maar waarom zou het geloof iets voor hebben op het ongeloof? Christelijk leven is toegestaan, maar als een privé-zaak: het publieke leven wordt geneutraliseerd, ontkerstend.
Velen gaan het geloof nu ook beleven als een vrijblijvende zaak. Binnen het christendom komt het accent steeds meer te liggen op de geloofservaring. Wanneer de ervaring die men als gelovige heeft, echt is en persoonlijk, mag men verder geloven wat men wil. In het christelijke leven verschuift de aandacht van de normen naar de persoonlijke keuze en de eigen verantwoordelijkheid. De vraag hoe men iets ziet of beleeft wordt belangrijker dan de vraag hoe het is en moet zijn.
(…) Geloven is toch vrij zijn? Geloof wordt dan vrijblijvend. De enige ketterij die overblijft is de gedachte dat men van anderen zou mogen vragen zich te onderwerpen aan een bepaalde leer of belijdenis en zich te voegen naar een omschreven levensstijl. Verbiedt de aard van het geloof niet elk gezag, of het nu gezag van een kerk, een belijdenis of een bijbel is? Bij alle onduidelijkheid en vaagheid lijkt dit het enige duidelijke dat in onze tijd is overgebleven: geloven staat vrij!

Geloof als gehoorzaamheid
In het Nieuwe Testament wordt over het geloof op een andere manier gesproken. De apostel Petrus spreekt in zijn eerste brief (1,22) over gehoorzaamheid aan de waarheid. Hij is daarin niet de enige. Paulus zegt in zijn brief aan Rome dat alle apostelen zijn uitgestuurd om bij de volken gehoorzaamheid van het geloof te bewerken (15,18; 1,5; 16,26). Het woord gehoorzaamheid geeft aan dat het geloof geen vrijblijvende zaak is: geloven betekent dat men zich onderwerpt.
Wij kunnen niet zeggen dat zich hier een latere ontwikkeling aftekent waarbij de spontane liefdesboodschap van Jezus zou zijn ingekapseld in de gestolde leer van apostelen. Zij hebben het juist van Jezus zelf geleerd dat geloven gelijkstaat met gehoorzamen, zelfs tot in de dood. Toen Jezus tijdens zijn verblijf op aarde de twaalf leerlingen voor de eerste keer uitzond, gaf Hij ze de volgende dagorder voor gelovigen mee: „Wie vader of moeder liefheeft boven Mij, is Mij niet waard; en wie zoon of dochter liefheeft boven Mij, is Mij niet waard; en wie zijn kruis niet opneemt en achter Mij gaat, is Mij niet waard. Wie zijn leven vindt, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest om Mij, zal het vinden” (Mat. 10, 37-39). Geloven heeft meer te maken met de houding van een gezagsgetrouwe soldaat die voor zijn koning tot in de dood gaat, dan met de ervaring en de beleving van een waarnemer aan het front. De apostelen treffen de toonhoogte van de Meester wanneer zij het geloof gehoorzaamheid noemen.

Het meest bijzondere aan de bergrede ontgaat ons vaak door gewenning. De eerste luisteraars hebben het echter goed gehoord: Jezus leert met gezag en niet als de schriftgeleerden. Zij schrokken er van (Mat. 7, 29). Zij blijven er ook later over praten: „Wat is dit? Een nieuwe leer met gezag!” (Marc. 1, 27). De toon van Jezus’ onderwijs viel heel erg uit de toon. De wetgeleerden beroepen zich voor elke uitspraak op de wetten van Mozes en de profeten. Alleen God de Here heeft gezag. Mensen kunnen slechts naspreken. Daarom geven de schriftgeleerden hun onderwijs in de toon van de onderworpenheid. Het is dan dubbel opvallend dat Jezus in de bergrede niet optreedt als uitlegger van de bijbel: er zijn nauwelijks verwijzingen naar het Oude Testament. Jezus spreekt alsof Hij zelf de wetgever is. Heel kenmerkend is zijn uitspraak: „Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u”. In de bergrede is Jezus zelf aan het woord: „Ik zeg u”. Hij beveelt en het volk wordt gebonden aan zijn geboden. Alsof niet een mens uit Nazaret, maar de heilige Schepper, de HERE zelf, voor de leerlingen stond.
Deze toon hoort bij de openbaring van de bergrede. Jezus laat de menigten uit Israël merken wie Hij is. Zijn wonderen wezen al in een bepaalde richting. Nu spreekt Hij ook onomwonden op de toonhoogte van God de wetgever. Geloofservaring moet tot gehoorzaamheid worden omdat Jezus niemand minder is dan Gods eigen zoon die mens is geworden. Het geheim van het gezag is het geheim van Jezus’ persoon.
De bergrede is vol geboden omdat de spreker ervan de éne Meester is waaraan ieder sterfelijk mens is onderworpen, ook in Israël. Wanneer het geloof in de twintigste eeuw voor velen een vrijblijvende zaak is geworden, komt dit omdat men eerst in de negentiende eeuw heeft afgerekend met het geloof in de ontvangenis van Jezus uit de heilige Geest en met het geloof in de godheid van Jezus. En waarom zou de leer van een medemens uit Palestina meer gezag hebben dan andere leringen in de wereld? Omgekeerd geldt echter ook: wie Jezus erkent als de Christus, de zoon van de levende God, begrijpt dat geloof in deze Jezus niet vrijblijvend is maar onderwerping vraagt. Jezus heeft ons in de toon van de bergrede de stem van de goede Herder doen horen. De Herder heeft gezag omdat Hij de meester is en zijn leven geeft voor de schapen. Nu hebben wij maar te volgen, hoe smal de weg ook zal zijn waarop Hij ons voorgaat.

De bergrede is ons niet gegeven om er onze idealen mee op te sieren. Zij is ons geschonken om er ons hele leven aan te onder werpen. Jezus vergelijkt de man die deze woorden hoort en doet met een man die zijn huis op de rots bouwde. De bouwgrond stond niet vrij: het moest deze rotsbodem zijn. Wie daarbuiten wil bouwen, kan heus wel van plan zijn een tehuis voor medemensen te bouwen, maar omdat het op zand is gezet wordt het door de stortregen weggespoeld.
Wie aan het leven begint, een huis gaat bouwen, moet beginnen met luisteren en gehoorzamen. Het kan: Gods eigen zoon is gekomen om ons de weg te wijzen. Geloven is gehoorzamen, maar gehoorzamen is ook geloven: geloven in de goede Herder!

Bron/Bestellen: De Bergrede – reisgids voor christenen (Dr. Jacob van Bruggen)

Op de laatste dag, het hoogtepunt van het feest, stond Jezus in de tempel, en hij riep: ‘Laat wie dorst heeft bij mij komen en drinken! “Rivieren van levend water zullen stromen uit het hart van wie in mij gelooft,” zo zegt de Schrift.’ (Uit Johannes 7, NBV)

Wedergeboorte is niet het aanwijzen (=oordelen) van iets in ons eigen leven of dat van een ander, maar het is ons steeds weer daadwerkelijk gaan naar en putten uit de Bron van Vrede en Heil en leven én vooral ook doorgeven (1) van het ons daar geschonken levende water…

Uit Zijn volheid

Maarten Luther: Auslegung des ersten und zweiten Kapitels Johannis, 1537 1538, vgl. WA 46, 652, 31 – 653, 31

‘En uit Zijn volheid hebben wij allen ontvangen, genade voor genade’ (Johannes 1 : 16, weergave DB 1545).

Als wij ons willen beroemen, kunnen wij ons alleen hierin beroemen dat wij uit de volheid van de Heere Christus nemen, door Hem verlicht worden, vergeving van zonden verkrijgen en kinderen van God worden. Want daar gaat het over: wie uit de macht van de duivel verlost wil worden, aan zonde en dood ontkomen, die moet uit deze Bron, Christus, scheppen, daaruit moet alle heil en zaligheid voortvloeien (vgl. Johannes 7:37 en Openbaring 22:17).

Deze Bron is onuitputtelijk, vol genade en waarheid voor God. Hij vermindert niet: wij mogen scheppen zoveel als wij willen. Zelfs al zouden wij allemaal eindeloos uit deze Bron scheppen, dan kan Hij toch niet leeggeschept worden, maar blijft een oneindige Springader van alle genade en waarheid. Hij is een grondeloos diepe Put en een eeuwig stromende Bron. Hoe meer men uit Hem schept, hoe rijker Hij stroomt.

Zo is Christus onze Heere – tot Wie wij, in alle dingen, biddende de toevlucht moeten nemen – een oneindige Bornput en Springwel van alle genade, waarheid, gerechtigheid, wijsheid en leven. En dat alles zonder maat, eindeloos en grondeloos. Zelfs al zou de hele wereld zoveel genade en waarheid uit Hem scheppen dat alle mensen louter engelen zouden worden, dan zou Hij nog niet met één enkel druppeltje verminderen. Deze Bronwel loopt altijd over van de volheid der genade Gods.

Wie nu – niemand uitgesloten – Zijn genade wil proeven en smaken, die mag tot Hem komen en drinken: niemand zal deze Bron kunnen leegdrinken. Hij zal het niet opgeven. Iedereen kan overvloedig genoeg daaruit ontvangen en toch blijft Hij een oneindige Springader van levend water. Allen, allen, zowel Joden als heidenen, als zij tot deze genade willen komen, moeten uit deze Fontein drinken.

Hier moeten zij hun lege flesje vullen: waar het altijd stroomt en overloopt. Zo moeten zij hun dorst lessen bij deze Bron van levend water, Die in het eeuwige leven ontspringt. Zijn volheid heeft geen eind of maat, daarom, schenk maar volop in, en drink met blijdschap en verheuging, want hier is overvloed en genoeg tot in het eeuwige leven, waar dan met het loven en danken van God uw dorst voor eeuwig voorbij zal zijn.

Bron: www.maartenluther.com

Blijft uw behoudenis bewerken met vreze en beven, want God is het, die om zijn welbehagen zowel het willen (het gaan naar de bron) als het werken (putten en uitdragen) in u werkt. (Uit Fillipenzen 2 : 12-13, NBG)

En stel uw leden niet ter beschikking aan de zonde als wapens van ongerechtigheid, maar stel uzelf ter beschikking aan God, als mensen die uit de doden levend geworden zijn. En laat uw leden wapens van gerechtigheid zijn voor God. Want de zonde zal over u niet heersen. U bent namelijk niet onder de wet, maar onder de genade. (Romeinen 6 : 13-14)

(1) Opgemerkt – AJ:
Wedergeboorte is dus niet een hoogst individueel (eenmalig) gebeuren, dat vooral en voornamelijk berust op onze eigen beleving en dat voornamelijk op ons eigen behoud gericht is, maar wedergeboorte is iets dat voluit behoort tot de levende gemeenschap met Christus én ons leven met en in de gemeente van Jezus Christus en met ieder mens die God – door Zijn hand – op onze weg brengt. Wanneer wij niet of niet meer vol vreugde uit en ook in die gemeenschap(pen) leven, maar met een gedeeld of misschien zelfs afkerig en boos hart, dan hebben wij te vluchten naar Christus en zullen wij door (dagelijkse) bekering en het (blijven) gebruiken van de door Gods Woord aangewezen middelen (Bijbellezen, gebed, bijwonen van de samenkomsten van de gemeente en het gebruik van de sacramenten) wandelen op de weg die Gods Woord ons wijst. Dan aanvaarden en nemen wij (weer) liefdevol, gehoorzaam en gewillig onze verantwoordelijkheid en stellen wij ons leven (onze “leden”, Romeinen 6 : 13) hier op aarde in de dienst van Christus. Dit is hét grote en bijzondere werk van de Heilige Geest in ons leven, dat wij – in geloof, uit liefde en dankbaarheid voor Gods genade in Christus – onze verantwoordelijkheid aanvaarden en nemen. Dat verdient veel meer onze aandacht en dankzegging en lofprijzing, dan de andere wonderen die Hij ook in of door ons verrichten kan!

Zie ook artikel 24 uit de Nederlandse-Geloofsbelijdenis

15 (…) Wij zijn mensen, net als u. Onze boodschap is nu juist dat u geen afgoden moet vereren, maar de levende God, die de hemel en de aarde en de zee heeft geschapen en alles wat daar leeft. 16 Hij heeft in het verleden alle volken hun eigen weg laten gaan, 17 maar heeft toch blijk gegeven van zijn goedheid: vanuit de hemel heeft hij u regen geschonken en vruchtbare seizoenen, hij heeft u overvloedig te eten gegeven en u zodoende vreugde gebracht.’ (Paulus in Lystra, Handelingen 14, NBG)

30 God dan verkondigt, met voorbijzien van de tijden van de onwetendheid, nu overal aan alle mensen dat zij zich moeten bekeren, 31 en wel omdat Hij een dag vastgesteld heeft, waarop Hij de wereld rechtvaardig zal oordelen door een Man Die Hij daartoe aangesteld heeft. Daarvan heeft Hij aan allen het bewijs geleverd door Hem uit de doden te doen opstaan. (Paulus in Athene, Handelingen 17, HSV)

(…) Paulus wijst de heidenen in Lystra en Athene daarop. Hoewel zij in de voorbije eeuwen de afgoden dienden heeft God zich niet onbetuigd gelaten „door wél te doen, door u van de hemel regen en vruchtbare tijden te geven en aan uw harten overvloed van spijs en vrolijkheid te schenken” (Handelingen 14,17). Deze liefde mogen christenen navolgen. Niet omdat alle mensen gelijk zijn of omdat alle mensen dezelfde rechten hebben. Nadrukkelijk spreekt Jezus juist over slechte en goede mensen, rechtvaardigen en onrechtvaardiger! Er is veel verschil. De één verdient hulp en de ander helemaal niet. De grond voor Gods liefde ligt niet in mensenrechten maar in zijn geduld. Hij gebruikt zijn majesteit niet om slechte mensen van zonlicht en voedsel uit te sluiten. Hij omsluit ook hen met zijn zorg omdat Hij hen nog tot bekering wil leiden. Heel de wereldgeschiedenis is een periode van genadig sparen in onbegrensd geduld. Eens komt daaraan een eind. In het gericht. Nu is het echter de tijd voor berouw en terugkeer. En Gods liefde nodigt allen daartoe. Gods kinderen moeten dat beeld navolgen. Ook als ze vervolgd worden. God zelf wordt gevloekt en gehaat door velen: toch laat Hij die vijanden in het zonlicht over straat wandelen. Zo mogen christenen goed doen aan wie hen haten. Opdat de wereld in de houding van hun liefde het beeld van hun Vader opvangt. Wanneer God zijn zon laat schijnen over het Rode Plein, mogen wij bidden voor de atheïstische regenten in het Kremlin.

Onder mensen is liefde altijd begrensd. Daarom zegt Jezus: „Wanneer u liefhebt die u liefhebben, wat voor verdienste heeft dat: doen de tollenaars niet hetzelfde? En als u alleen uw broeders groet, wat voor bijzonders is daarin: doen ook de heidenen (of: de tollenaars) niet hetzelfde?” (vers 46-47). De wetsgetrouwe Israëlieten sloten zich al voor de tollenaars en deze hadden op hun beurt ook hun eigen vriendenkring. Mensen trekken grenzen rond zichzelf: wie daarbuiten vallen, laat men vallen. Dat is vandaag niet anders. Wie niet buigt voor een moderne visie op gelijkheid, hoeft niet meer te rekenen op gelijke behandeling. Hij wordt actief gediscrimineerd en ongelijk behandeld. Christenen die nog willen blijven spreken over goed en kwaad, worden niet welkom geheten. Het discrimineren houdt niet op bij hen die het woord ‘discriminatie’ als een smaadwoord hanteren.
Jezus leert ons echter een werkelijk gelijke behandeling van alle mensen. Niet een gelijke behandeling die hun mensenrechten ontziet, maar een gelijke behandeling die Gods liefde doorgeeft aan allen, goeden en slechten: „U zult dan volmaakt zijn (namelijk in de liefde) zoals uw hemelse Vader volmaakt is” (vers 48). De bijbel verbiedt ons enig onderscheid te maken tussen man en vrouw, blank en zwart, in het betonen van liefde en in het doen van goede daden.
Echte liefde stemt echter af op de behoeften van de ander. De liefde kwetst niemands gevoel. De liefde scheept de naaste niet af met vrijheden die hij in eenzaamheid moet zien te vullen. Zij vraagt zich af wat past en wat zal helpen, wat nuttig is en opbouwend. God geeft zon en regen en daarin hanteert Hij heel andere maten in de tropische landen dan in Nederland. Hij maakt onderscheid in klimaat tussen de kust en het binnenland. Er is op het eerste gezicht eigenlijk grote ongelijkheid van behandeling. Maar wanneer die ongelijkheid opkomt uit liefde en goede zorg en wanneer het de juiste behandeling is, herademt ieder land en komt iedere streek tot zijn eigen recht. Iedereen gelijke behandeling geven is niet moeilijk: in feite maken wij ons dan van allen af. Iedereen door de liefde de goede behandeling geven, dat is moeilijk: toch trekken wij ons dan allen aan met een gelijke liefde. Dit is de werkelijk gelijke behandeling die als enige toekomst heeft, want zij spiegelt de liefde van God.

Bron/Bestellen: De Bergrede – reisgids voor christenen (Dr. Jacob van Bruggen)