‘Ik doe mijn (stinkende?*) best’… ‘ik probeer…’ ‘ik hoop maar’…
(ds. Brinkman in zijn ‘Petrus column’)
* Eigen roem stinkt!

Geciteerd 1: Uit mijn eerste domineesjaren herinner ik mij de catechisant die zo zijn eigen gedachten had over vergeven. Toen wij hier in de belijdenisgroep over spraken, zei ik dat we van Jezus een ander moeten vergeven. Desnoods meerdere keren. Zevenmaal zeventigmaal vergeef je een ander zijn schuld, zingen Elly en Rikkert.
Daar was deze catechisant niet van onder de indruk. Hij zei eerlijk: “Als iemand mij iets flikt, dan schrijf ik hem achter in mijn opschrijfboekje. Het kan lang of kort duren, maar op een gegeven moment pak ik hem terug wanneer ik de kans krijg.”
Een beetje geschokt dacht ik: zo gaan we toch niet met elkaar om in de kerk. Toen was ik nog jong en onbedorven. Toen ik een oudere dominee werd, kwam ik erachter: zo gaan we wel met elkaar om. Ook in de kerk.
En in de loop van de jaren ben ik erachter gekomen dat ik op sommige momenten weinig beter ben. Dan doe ik er heus wel mijn best voor om te vergeven. Je leeft tenslotte samen in een kleine gemeenschap, en je moet het met elkaar zien te rooien. Dus ook nadat een ander me gekwetst heeft, probeer ik te vergeven.
Meestal lukt het me wel om de ander vriendelijk tegemoet te blijven treden. In mijn dagelijks handelen heb ik dan de ander vergeven. Dat zal het laagje beschaafdheid zijn dat ik in de loop der jaren heb opgebouwd. Maar van binnen blijft het steken, en vergeten doe ik niet.

Opgemerkt (bij 1): Dus niet anderen wijzen op en God danken voor de liefde en de wijsheid en de vergevingsgezindheid van onze Heer, zoals we die (dagelijks! vragen en) ontvangen mogen door de kracht van de Heilige Geest, maar anderen willen/moeten wijzen op het laagje beschaafdheid dat wij dankzij de Joods-christelijke cultuur hebben opgelopen in de loop van ons bestaan hier in Nederland…

Geciteerd 2: Laatst sprak ik hier met mijn buurman over. Die heeft het een en ander aan conflicten meegemaakt. Hij is een gelovig man, dus ik pleitte voor mildheid en vergeving. Maar net als mijn vroegere catechisant was hij niet onder de indruk.
Hij zei: “Een Chinees spreekwoord luidt: je hoeft niet eerst de oceaan leeg te drinken om erachter te komen dat zeewater zout is.” Dat kwam aan bij mij. Hoe zit dat eigenlijk met vergeven?
Daarom heb ik het bekendste verhaal van Jezus over vergeving nog eens in de Bijbel opgezocht. Daarin drukt Jezus zijn leerling Petrus op zijn hart ruimhartig te vergeven. Niet slechts zevenmaal, maar desnoods zevenmaal zeventigmaal. Bijna oneindig.
Maar in dat Bijbelverhaal stelt Jezus ook grenzen aan vergevingsgezindheid. Je mag een halsstarrige overtreder ook terechtwijzen. Niet in je eentje, maar samen met onafhankelijke anderen. Blijft hij dan in de fout gaan, ‘dan zal hij zijn als de zondaar en de tollenaar’.

Opgemerkt a (bij 2): ‘ruimhartig’? ‘Bijna oneindig’? Welke grens stellen we t.a.v. ons eigen leven, of hebben we daar nog zoveel hoop en verwachting van, dat we daarmee bij God heus wel volstaan kunnen met wat minder vergevingsgezindheid van Hem, dan alleen de volmaakte vergevingsgezindheid zoals God ons die schenken wil in en door het volmaakte zoenoffer van onze Heer Jezus Christus, Die ook aan het kruis nog wilde bidden voor Zijn moordenaars.

Opgemerkt b (bij 2): ‘Behandel hem of haar dan als de zondaar (w.o. heidenen, zoals de Romeinen) en de tollenaars.’ Ja, dat zegt Jezus daar omdat Hij de hardheid van hart van ons mensen kent (zie o.a. Matteüs 19 : 8 ). Maar bedenk en lees dan (weer) eens hoe Jezus zelf omging met deze mensen. Vanuit de Liefde en Vergevingsgezindheid van Zijn Vader! We zullen altijd weer oppassen met het gebruiken van ‘losse’ Bijbelteksten om onze eigen opvattingen daarmee te ondersteunen en op te sieren!

Geciteerd 3: En wanneer een ander je om vergeving vraagt, maar zelf weer een ander niet wil vergeven, dan kun je hem ook niet vergeven. ‘Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij onze schuldenaren vergeven.’
Vergeven is niet zo eenvoudig. Misschien wordt er daarom in de Bijbel wel zo veel over vergeving gesproken. Omdat het zo moeilijk is. Vergeven ligt ergens tussen het lied van Elly en Rikkert en het zeewater van mijn buurman in.

Opgemerkt (bij 3): Nee, vergeven is essentieel voor ons mensenbestaan! Vandaar dat God ons Zijn Zoon geschonken heeft, hoe zouden wij anders tot God kunnen naderen, als Hij ons niet wilde aanzien in Zijn Zoon!

Geciteerd slot: Ondertussen doe ik mijn best, en hoop ik dat mij de genade van de vergeving geschonken wordt. Wanneer ik dat soms even (??? – AJ) nodig heb.

Opgemerkt (bij slot): En dat zijn dus woorden uit de mond van een voorganger voor wie toch temeer – al gelden ze voor alle (gedoopte) gelovigen – geldt dat dankzij de Heilige Geest ‘elk Schriftwoord gebruikt kan worden om (goed/Bijbels) onderricht te geven, om dwalingen en fouten te weerleggen, en om elkaar op te voeden – zie o.a. (Romeinen 15 : 14 Kolossenzen 3 : 16-17) – tot een heilzaam en God welgevallig (vreedzaam samen)leven, zodat een dienaar van God voor zijn of haar taak berekend en volkomen toegerust is.’ (naar 2 Timoteüs : 16-17)

Leestips: Jakobus 1 : 5-8, 2 : 10-17 en 3 : 13-18 en ook 2 Korintiërs 4 : 7-18.

Bron citaat: Petrus Magazine (PKN) – ‘Column Wim: Vergeven is nog niet zo makkelijk’ – door (ex)ds. W. Brinkman.

‘Broeders en zusters, wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven maar hij handelt er niet naar?‘ (genomen uit het onderwijs van de Heilige Geest in Jakobus 1-3 daaruit 2 : 14)

Bron afbeelding: A Clay Jar**
** ‘Maar wij zijn slechts een aarden pot voor deze Schat; het moet duidelijk zijn dat onze overweldigende kracht – ook om altijd anderen weer te vergeven (wat is Paulus veel aangedaan door volksgenoten en toch ook door broeders en zusters in de gemeenten die hij had mogen stichten) – niet van onszelf komt, maar van God.’ (Uit 2 Korintiërs 4 uit de verzen 7-18 : 7)