“Oefen de knaap volgens de eis van zijn weg, ook wanneer hij oud geworden is, zal hij daarvan niet afwijken.” (Uit Spreuken 22 vers 6, NBG*)
* Moderne vertalingen, zoals de NBV21, vertalen het als: “Wijs een kind de juiste weg, en het zal er zelfs op zijn oude dag niet van afwijken.” Het betekent dat je een kind (of jongere) opvoedt en traint op een manier die aansluit bij zijn of haar eigen aanleg, karakter en levensfase.

Geciteerd: Klink (1) raakte bevriend met de leider van een instituut van deze beweging: Silvio Cattarina, een soort vader van een gemeenschap in Pesaro, ten zuiden van Rimini.
‘Het onverwachte’ (L’Imprevisto), zo heet het instituut dat jongeren opvangt die in het leven zijn ‘verdwaald’. Velen van hen leefden op straat, raakten verslaafd aan de drugs, kwamen op het criminele pad, werden depressief of leden aan anorexia of boulimia.
De omgang met deze jongeren wordt gedragen door wat Amerikanen ‘tough love’ (harde liefde) noemen: de regels zijn streng, maar de behandeling is succesvol omdat die door onvoorwaardelijke liefde wordt gedragen. De blik van de medewerkers leert de jongeren vanaf het begin dat zij geliefd zijn. En dan kan er iets onverwachts gaan gebeuren.

Geciteerd 2: Mij trof de overeenkomst tussen de Italiaanse hulpverlener en de Betuwse dominee: oprecht mededogen, strenge maar onvoorwaardelijke liefde en geen spoor van neerbuigendheid. Wij zijn immers allen mensen, en als wij niet verdwalen is dat niet onze verdienste, maar vooral een aansporing om de dolenden weer terug te vinden en terug te brengen.

(1) Hoornaar en Rome lijken tegenpolen: een protestants dorpje in de Alblasserwaard met alleen een hervormde kerk, versus een metropool, hoofdstad van een wereldkerk. Maar er is een verbinding tussen beide: de man die meer dan dertig jaar predikant in Hoornaar is geweest, dominee Huib Klink, reisde talloze malen naar Rome voor inspiratie en ontmoetingen. Hij deed daar geregeld verslag van in het door hem geredigeerde Ecclesia, het krantje van de Vrienden van Kohlbrugge.
NB. Ondergetekende is ook al meer dan 10 jaar geabonneerd op ‘Ecclesia’.

Opgemerkt 1: Hoeveel mooier is het wanneer ouders van het begin af aan hun kinderen met (de onvoorwaardelijke) ouderliefde en zorg begeleiden naar toenemende zelfstandigheid, zodat zij volwassenen worden die – in afhankelijkheid van God – op eigen benen durven staan en gaan. Dat is wat wij – onder Gods genadige zegen – mochten bereiken in ons gezin: Alle kinderen hebben belijdenis van hun geloof willen en kunnen afleggen in het midden van de kerkelijke gemeente waar wij lid van waren en waar zij ook hun Doop ontvingen. Ze zijn in de loop der jaren ook allemaal een huwelijk aangegaan en wij hebben inmiddels 13 kleinkinderen… (2)

Opgemerkt 2: Hoe verdrietig is het dan wanneer je eigen (volwassen!) kinderen (en zelfs je eigen echtgenote) op aanstichten van een broeder – wiens invloed op vrouw en kinderen ik wel getypeerd/vergeleken heb als/met die van een sekteleider – een dwangbrief op gaan stellen (notabene na het met elkaar vieren van ons 35-jarig huwelijksjubileum met een hotelbon als cadeau) met werkelijk absurde eisen en daaraan verbonden dwangmaatregelen die wij niemand uit ons gezin of kerkelijke gemeente ooit zouden hebben willen en durven opleggen: sociale uitsluiting en uiteindelijk zelfs verbanning uit huwelijk, gezin en eigen huis en alleen nog wat voorwaardelijke liefde: hun pa mocht hen nergens op aanspreken… en hun ma vermeed elke ontmoeting en de kinderen onthielden mij heel wat gezellig samenzijn en zelfs ook het bijwonen van twee huwelijkssluitingen en de doopdiensten van kleinkinderen en dat vooral omdat mijn echtgenote daar geen prijs op stelde. Zo werden je alle rechten ontnomen.
En de ‘broeder-sekteleider’ weigert nog altijd mijn ontvangst aan huis, heeft zich verschanst achter een stalen schuifhek voor de inrit naar zijn huis, en alhoewel hij in de tijd dat ik onmachtig was mijn mond open te doen en mijzelf te verweren tegen zijn visie op en al zijn verhaal over mijn persoon, kan/durft hij blijkbaar geen enkel verweer aanhoren omdat hij wel beseft hoezeer de feiten uit mijn leven zijn projecties weerspreken. Maar dat aanhoren en daar schuld over belijden dat kost hem zijn reputatie en die is hem vele malen meer waard dan (eerder het behoud en nu) verzoening en herstel (heilzame heling) van ons huwelijk en gezinsleven.

(2) Wij mochten dat zelf eerder ook zo beleven/ondergaan in het ouderlijk gezin waarin wij opgroeiden en waar wij ook alle vrijheid kregen om – in afhankelijkheid van God – ons tot zelfstandig functionerende volwassenen te ontwikkelen, die ook graag belijdenis van hun geloof aflegden in het midden van de kerkelijke gemeente waarin ze/we mee opgegroeid waren.

Bron citaat: ND Opinie – ‘Waarom harde liefde werkt: strenge regels én een blik die jongeren leert dat ze geliefd zijn’ – door Bart Jan Spruyt (historicus en docent kerkgeschiedenis aan het Hersteld Hervormd Seminarium)

‘Waar jaloersheid en egoïsme heersen, vieren wanorde en allerlei kwaad hoogtij. De wijsheid van boven is vóór alles zuiver, en verder vredelievend, mild en meegaand; ze is rijk aan ontferming en brengt niets dan goede vruchten voort, ze is onpartijdig en oprecht. Waar in vrede wordt gezaaid, brengt gerechtigheid haar vruchten voort voor hen die vrede stichten.’ (Uit Jakobus 3 uit de verzen 7-18 : 16-18)

Bron afbeelding: Joyful Expressions