In den beginne was het Woord…

Wat er was vanaf het begin, wat wij gehoord hebben, wat wij met eigen ogen gezien
en aanschouwd hebben, wat onze handen hebben aangeraakt,
dat verkondigen wij: het Woord dat leven is.‘ (1 Johannes 1)

Het opzoeken van grenzen…

Citaat 1: “Het afbreken van beelden hoort wat mij betreft ook fundamenteel bij het christendom: een gekruisigde die Gods verhevenheid zou verbeelden! We zijn gebaat bij het opzoeken van grenzen, het afbreken van godsbeelden, tot tegen de heiligschennis aan. In de Bijbel zegt God steeds weer: ook dát beeld van mij is onjuist, ook zó ben ik niet. God woont niet in de tempel die wij voor hem bouwen.” (1)

Opgemerkt: Het afbreken van ónze godsbeelden gebeurd dagelijks en wekelijks wanneer we eerbiedig Gods Woord lezen en overdenken samen met de Kerk van alle eeuwen en alle plaatsen. Wij mensen – ook wij christenen – maken ons veel gemakkelijker en sneller en eerder ‘wereldse (denk)beelden’ (‘wereldwijsheid’) eigen dan de wijsheid ons aangeboden en geleerd door Gods Woord. Want Die laatste vraagt iedere keer weer van ons dat we ons zullen vernederen, terwijl wereldwijsheid ons juist oproept om ‘prat te gaan’ op wat wij mensen inmiddels ‘in huis’ hebben – en lees voor ‘huis’ gerust ook ‘de/onze gemeenten/kerken’.

Citaat 2: Het is als met een kind. Als een kind om zich heen ziet, zonder taal, zonder duiding, gaat het de werkelijkheid niet echt waarnemen, kan het de dingen níet onderscheiden, kan het geen verbanden zien en kan het de dingen al helemaal niet op waarde schatten. Taal vormt de geest. En geest kan niet zonder duiding, zonder taal. Het is als met kunst. Als iemand uitleg geeft bij een schilderij ‘ziet men opeens wat het schilderij (cq de schilder) tot uitdrukking brengt, wil ‘’zeggen’. Duiding is voor ‘kennis’ allesbepalend. Een kind gaat door duiding zien, het ‘kent’ daardoor, het krijgt vat op de dingen. Taal is daarvoor de intermediair.
Dat geldt niet voor alle taal. Als een kind een taal hoort zonder duiding, maar slechts louter klanken, gaat het de taal niet begrijpen. Er moet ‘betrokken’ en in liefde worden gesproken. Wanneer een kind een computer of een papagaai dingen hoort zeggen, haken de woorden níet aan. Er blijft een discrepantie bestaan tussen de geest van het kind, de werkelijkheid om het kind heen en de ‘taal’ die ‘gesproken’ wordt. (Klik hier voor het lezen van betreffende artikel in z’n geheel – de hele serie, gepubliceerd in ‘Ecclesia‘, is een aanrader! )

Bron citaat 1: Trouw/deVerdieping (via Blendle) – ‘Kerk, geef de kunst meer ruimte’ door Sjoerd Mulder (1)

Bron citaat 2: Ecclesia nr 2 januari 2020 – ‘Om de ziel van de jongere (XII)’ door dr. H. Klink (Hoornaar).

(1) Wordt kunst door de kerk wel voldoende gewaardeerd, vraagt het theologisch elftal zich af. Wat deze theologen betreft mag er wel meer lef worden getoond als het om kunst gaat. ‘We zijn gebaat bij het opzoeken van grenzen.’

Bron afbeelding:  Pinterest

Dit bericht werd geplaatst in Bijbel, Gemeente, Geschiedenis. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s