Eisen stellen of samen God danken…

(…) 16 Maar u slaat een hoge toon aan en bent daar nog trots op ook. Dat soort trots is volkomen ongepast. 17 Als iemand weet hoe het hoort maar er niet naar handelt, dan zondigt hij. (Uit Jakobus 4)

Droombeelden opgeven en Gods werkelijkheid aanvaarden
schept ruimte voor ware christelijke gemeenschap! *

God haat dromerij, want ze maakt hoogmoedig en veeleisend. Wie zich zelf het beeld van een gemeenschap droomt, eist van God, van de ander en van zich zelf de vervulling van die droom.

Zo iemand komt de gemeenschap van christenen al binnen met eisen, stelt eigen wetten op en beoordeelt daarnaar de broeders, en ook God zelf.

Zo iemand leeft in de kring der broeders onbarmhartig en als een levend verwijt voor alle anderen. Hij doet, alsof hij nu eens de christelijke gemeenschap tot stand moet brengen, alsof zijn droombeeld de mensen moet verenigen.

Zo iemand noemt wat niet volgens zijn wil gaat een mislukking. Waar zijn ideaal niet verwerkelijkt wordt, ziet hij de gemeenschap” uiteen vallen. Zo gaat hij eerst zijn broeders, dan God en ten slotte in vertwijfeling ook mee zich zelf als schuldigen aanwijzen.

Omdat God Zelf echter voor onze gemeenschap de enige grond reeds lang gelegd heeft en omdat Hij ons al lang voor wij dit leven in gemeenschap met andere christenen binnentraden, met hen tot het ene lichaam in Jezus Christus heeft samengevoegd – daarom treden wij deze gemeenschap niet binnen als mensen, die iets te eisen hebben, maar als dankbare en ontvangende mensen.

Wij danken God voor wat Hij voor ons gedaan heeft. Wij danken Hem, dat Hij ons broeders geeft, die onder zijn oproep, onder zijn vergeving en onder zijn belofte leven. Wij maken ons niet druk over wat God ons niet schenkt, maar wij danken Hem voor wat Hij ons dagelijks geeft.

Is het soms niet genoeg, wat ons (wél) gegeven is: broeders, die in zonde en nood met ons onder de zegen van zijn genade mogen leven en wandelen? Is de gave van God ooit een dag, ook in de moeilijke dagen die de christelijke gemeenschap kent, minder dan dit onbegrijpelijk grote?

Waar de ochtendnevels van de droombeelden verdwijnen, daar breekt de heldere dag der christelijke gemeenschap aan. Met de dankbaarheid in de christelijke gemeenschap is het precies zo gesteld als met de dankbaarheid overal elders in het christelijke leven; alleen wie voor het kleine dankt, ontvangt ook het grote.

Wanneer we niet dagelijks danken voor de christelijke gemeenschap, waarin we geplaatst zijn – ook als er geen diepe ervaring, geen merkbare rijkdom, maar veel zwakte, klein geloof en moeite is – en we steeds maar klagen tegenover God dat alles nog zo armzalig en gering is en dat het helemaal niet klopt met wat we hadden verwacht…

Dan lopen wij God in de weg en hinderen Hem
om onze gemeenschap te laten groeien tot
de mate en rijkdom, die in Christus Jezus
voor ons allen reeds klaar ligt.

* Opgemerkt AJ:  Ook droombeelden over ‘hoe het moest of moet zijn’ in eigen huwelijk of ‘hoe – mooi of vreselijk – het is’ in dat van een ander!

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “Gemeenschap der heiligen” – “Eisen stellen of danken” (* 3 juni *) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

* 3 juni 1958 * de geboortedag van Yvonne Henriëtta Eikelboom aan wie deze blog met dit Bonhoeffer-citaat is opgedragen.

(…) 9 Klaag niet over elkaar, broeders en zusters, want daarmee roept u het oordeel over u af. Bedenk dat de rechter voor de deur staat. (Uit Jakobus 5)

Bron afbeelding:  Pinterest

Dit bericht werd geplaatst in Bijbel, Gemeente, Huwelijk en gezin, Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s