Verrassende Lichtstraal…

“…zij zag het kistje in het riet…” (Exodus 2 : 5)

Wat hangt er soms veel af van schijnbaar onbelangrijke en ‘toevallige’ gebeurtenissen, in de wereld en ook in ons eigen leven. Aan de ene kant is er het volk Israël dat slavenwerk moet doen in Egypte. Het is hard en zwaar; ze zuchten onder de zweepslagen van de slavendrijvers en het lijkt alsof alle gebeden tegen een koperen hemel afketsen. Hoort God ons wel? Ziet Hij ons eigenlijk wel?

En aan de andere kant: op het water van de rivier de Nijl dobbert een biezen korfje met een kleine baby erin. Zijn moeder heeft hem op deze manier ‘verstopt, om hem uit handen van de Egyptische soldaten te houden. Toevallig’ wandelt Farao’s dochter langs de oever van de rivier, en ‘toevallig’ ziet zij het drijvende kistje. De nieuwsgierigheid is gewekt: één wenk, één kort bevel en ’t mandje is in haar handen.
Ongelofelijk, hoe subtiel Rembrandt de vogelachtige gratie van de drie vrouwen, waarin koninklijke waardigheid, simpele schrik en dienende hulpvaardigheid in een driehoekcompositie zijn samengevat, in enkele snelle lijnen op papier weet te zetten. Deze lichtvoetige schets is een specimen van het spontane handschrift van de meester. Alles is beperkt tot de groep van die drie vrouwen, van wie de voorste zich ver over het water buigt om het mandje, dat maar heel even is aangeduid, te bereiken.

Kijk een huilend kind; een jongetje van de Israëlieten? De prinses kijkt ernaar; hoe lang?
Wat zal ze doen? Gooi het maar weer in ’t water; dat is van de vijanden van mijn vader? Nee, haar hart wordt “met barmhartigheid bewogen” (S.V.). Het is alsof iets daarvan al te bespeuren valt in de blik waarmee de prinses op Rembrandts tekening naar het biezen kistje kijkt. God heeft haar hart aangeraakt; het kind is gered. Over leven en dood is in één minuut beslist.
Is dit niet wonderlijk? Is hierin niet iets van de leiding van God te zien? Terwijl niemand het vermoedt, terwijl Israël klaagt, dat het tegen een koperen hemel bidt, terwijl Farao vast besloten is alle Israëlitische jongetjes om te brengen, vist hier de dochter van Farao de toekomstige redder van Israël uit de Nijl. Over de donkere tijden van Israël valt een verrassende lichtstraal van de Hemel.

Er kunnen omstandigheden in ons leven zijn, dat alles donker en duister is, alsof er geen doorzicht en uitzicht is. Je voelt je van God verlaten. Maar betekent dat dan dat God je niet ziet, niet hoort en er niet van weet? Zo denken wij, omdat God, als Hij bezig is ons te verlossen, dat vaak zo stil en onopvallend doet. Niet in de publiciteit, maar in het verborgene, zoals hier in dit voorval bij de Nijl. Maar Hij is wél met ons bezig; en zijn verlossingsplan zet Hij door! Dat laat Hij ten volle zien in Hem, die meer is dan Mozes, de Here Jezus. Hij werd niet in een biezen korfje gelegd, maar in een houten kribbe. Wie had toen door dat hier de Verlosser geboren werd? En als God werkt, wie zal het keren? Hij laat niet los het werk waarmee Hij begonnen is, in de wereld en ook in uw en mijn leven.

Bron tekst: “Toeval of…” meditatie van ds. J. Riemersma, Sliedrecht in Ecclesia no 13 – juni 2017
Bron afbeelding: Kopie van schets van Rembrandt zoals afgebeeld in het betreffende nummer van Ecclesia.

Rembrandt schets - dochter farao Mozes biezenkistje

Dit bericht werd geplaatst in Bijbel, Gemeente, Geschiedenis, Israël, Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s