JC33NL – Christelijk geloven in Nederland

‘Maar ik zei: Heere, wat moet ik doen? De Heere nu sprak tot mij: “Sta op en ga Damascus in; daar zal jou alles gezegd worden wat je doen moet.”‘ (Uit Handelingen 22 uit de verzen 6-16 : 10)

Geciteerd: Onze Heere God wil voor niemand iets bijzonders instellen, maar Hij geeft Zijn doop en Evangelie (bediening van Woord en Avondmaal) aan de hele wereld, zonder uitzondering, zowel aan de één als aan de ander. Daaruit moet je leren hoe je zalig moet worden. Je hoeft er dus niet op te wachten dat God voor jou iets nieuws zal scheppen of een engel uit de hemel naar je zal sturen. Want Hij wil dat we ons op weg begeven om het Evangelie te horen van hen die het prediken (1). Daar moet en zal je Hem vinden en verder nergens. Je hebt dwepers die het predikambt nalaten en ondertussen ergens in een stil hoekje zitten en daar wachten op een bijzondere openbaring van de Heilige Geest, maar ze krijgen wat ze willen en vinden in plaats van het lieflijke duifje, een zwarte raaf, de duivel zelf!
Want waarom zou je de Heere God willen dwingen dat Hij (eerst) aan jou iets bijzonders zou laten zien? Zelfs Paulus, die de lichamelijke stem van de Heere Christus hoort, en een van de grootste apostelen moest worden, moet toch in de stad naar Ananias luisteren. Christus zegt tegen hem: ‘Ga heen naar de stad.’ Hij wil hem daar in het veld verder niets leren of openbaren en ook niet laten dopen. Maar Christus stuurt hem naar Damascus, waar Zijn Woord en doop is. En Paulus volgt graag, hoewel hij zo precies niet weet, wáár hij heen moet en wíé daar met hem zal spreken (2).
[Maarten Luther: Predigten des Jahres 1534, Hauspostille 1544, WA 52, 615, 3-22]

(1) Het is zelfs zo dat onze Heer Zijn predikers (de apostelen) uitgezonden heeft om aan heel de wereld het Evangelie te verkondigen. Voor wij zelf op zoek gingen was God ons al voor. En nu mogen wij ook altijd weer het Evangelie gaan horen uit de mond van hen die in een christelijke gemeente in het predikambt aangesteld (gekozen) zijn. Zie o.a. 2 Timoteüs 2 : 2.
(2) Hij moet daar in Damascus zelfs nog door Ananias aangespoord worden – net als eerder Petrus zijn luisteraars in Jeruzalem had aangespoord (Handelingen 2 : 37-40) – om zich te laten dopen tot afwassing van zijn zonden en om de Heilige Geest te ontvangen.

Leestips: Handelingen 22 t/m 26 en 1 Timoteüs 4 : 11-16.

‘U kunt zich er van vergewissen dat ik pas twaalf dagen geleden naar Jeruzalem ben gegaan om daar God te aanbidden. Ik heb in al die tijd nooit een debat uitgelokt of een volksoploop veroorzaakt, niet in de tempel, niet in de synagogen en ook niet elders in de stad. Mijn aanklagers beschikken over geen enkel bewijs voor hun beschuldigingen. Maar wel wil ik hier verklaren dat ik overeenkomstig de Weg, die zij een sekte noemen, de God van onze voorouders (van jongs af aan) dien en dat ik geloof alles wat in de Wet en de Profeten geschreven staat; en evenals mijn aanklagers hoop en verwacht ik dat God zowel de rechtvaardigen als de onrechtvaardigen uit de dood zal doen opstaan. Daarom tracht ook ik steeds mijn geweten zuiver te houden voor God en mensen.’ (Uit Handelingen 24 uit de verzen 10-21 : 11-16)

Bron afbeelding: Pinterest

‘Misschien is dat wel de ware kafkaëske eigenschap bij uitstek: het gebrek aan verzet tegen het systeem.’

Opgemerkt vooraf: Las het boek ‘Der Prozess’ van Kafka voor mijn eindexamen Duits (1974).

Geciteerd: Het gevoel een machteloos radertje in een bureaucratisch systeem te zijn was Kafka zelf absoluut niet vreemd. Als vicesecretaris van het Verzekeringsinstituut voor Arbeidersongevallen van het koninkrijk Bohemen in Praag snakte hij ernaar om te ontkomen aan ‘het kantoor’, het kafkaëske orgaan bij uitstek, dat al zijn energie opslokte en hem afhield van wat hij werkelijk wilde: schrijven. Door de aard van datzelfde kantoor verkeerde hij in een bijzonder goede positie om zich bewust te zijn van de gruwelen die de in 1914 uitgebarsten Eerste Wereldoorlog met zich meebracht, en des te opmerkelijker zijn dan ook de twee alternatieven die hij in 1915 zag om weg te komen uit het kantoor: oorlog (naar het front worden gestuurd) of verlof. Welbewust de dood opzoeken om te ontsnappen aan een bureaucratisch systeem dat zijn eigen oorsprong, doel en zin is, dat klinkt inderdaad niet erg grappig. Hoe dan ook was het niet van toepassing: Kafka was vrijgesteld van militaire dienst omdat hij onmisbaar was voor het kantoor. Dat er naast het al even onmogelijke verlof nog een derde alternatief bestond – de kantjes eraf lopen, spijbelen om te kunnen doen wat je echt belangrijk vindt, bijvoorbeeld je nieuwe liefde Milena opzoeken in Wenen – kwam niet bij hem op. Misschien is dat wel de ware kafkaëske eigenschap bij uitstek: het gebrek aan verzet tegen het systeem.

Joseph K., de hoofdpersoon van Het proces, wordt op een dag zomaar in staat van beschuldiging gesteld – ‘zonder dat hij iets fout heeft gedaan’, zegt het boek. Aanvankelijk stribbelt hij tegen, maar hij accepteert daarbij wel al meteen de autoriteit van het gerecht: hij zet het tweekoppige arrestatieteam dat zijn ontbijt opeet niet gewoon buiten de deur. Naarmate het proces vordert, zonder dat er overigens een concrete aanklacht wordt geformuleerd (1), stelt hij zich steeds gedweeër op. Op een bepaald moment besluit hij zelfs zijn hele leven tegen het licht te houden om te kijken of er dan echt geen smetje op rust. Uiteindelijk laat hij zich door twee heren meevoeren en afmaken als een hond – ‘alsof de schaamte hem moest overleven’, schrijft Kafka.

Het systeem, in dit geval het gerecht, is bij Kafka niet zomaar een lastige, logge instantie die je met een gezonde portie doortastendheid uiteindelijk wel de baas kunt worden, vooropgesteld dat je inderdaad onschuldig bent. ‘Het is de oude grap: wij houden de wereld tegen en klagen dat zij ons tegenhoudt,’ luidt een van de aforismen die hij tussen september 1917 en april 1918 schreef, toen hij met zijn zus Ottla op een boerderij in Zürau (het huidige Blsany) verbleef om te herstellen van tuberculose. Duidelijker kan de grote paradox van zijn werk niet onder woorden worden gebracht – of het moet zijn in een ander aforisme uit dezelfde periode: ‘Een kooi ging eens een vogel zoeken.’

Een kooi die een vogel zoekt, een wereld die wordt tegengehouden door de mensen die hem bevolken (2). Je zou het kunnen lezen als sarcasme, als maatschappijkritiek die ter versterking van het retorische effect het tegendeel zegt van wat ze wil betogen, in dezelfde trant als de conclusie van George Orwells 1984: ‘Je moet van Big Brother houden.’ Orwell wil met die uitspraak laten zien hoe volledig een totalitair systeem het individu opeist (2/3), en ook Kafka is vaak zo gelezen, maar het is nog maar de vraag of dat klopt. Vergeefs zul je in zijn werk zoeken naar de romantische held die zich tegen het almachtige systeem probeert te verzetten, en juist dat maakt dat werk zo beklemmend: alsof de vogel niets liever wil dan de kooi behagen.

(1) Ook mij overkwam het dat er geen concrete aanklacht werd geformuleerd en mij ter ore kwam. In en door een soort van geheim volksgericht bij een broeder aan huis werd ik in eerste instantie veroordeeld en alleen de strafmaatregelen werden mij in een – aldaar in het geheim opgestelde – ‘huwelijksdwangbrief’ voorgelegd en wanneer ik niet volgzaam de opgelegde strafmaatregelen zou accepteren en opvolgen zou een totalitaire sociale uitsluiting volgen, en dat is er, vanwege mijn weigeren aan de absurde opgelegde strafmaatregelen te voldoen, ook inderdaad van gekomen.
(2) Kan een kerkelijke gemeente (met gebruik van de burgerlijke gemeente en instanties) zo’n kooi worden en zijn en dat vanwege de houding en mentaliteit van de mensen die haar bevolken?
(3) Lees ook: https://www.filosofie.nl/big-brother-zit-nu-in-onze-broekzak/

Bron citaat: Filosofie Magazine – ‘Franz Kafka: een kooi ging eens een vogel zoeken’ – door Martin de Haan

‘Laat mij als een kleine vogel / schuilen mogen
waar G’uw vleuglen om mij slaat
Want Gij weet Wien ik mij wijdde, dat ik zeide:
Heer, Gij zijt mijn toeverlaat.’
(Uit Psalm 61 het derde vers* in de berijming van 1967)
* Herinner me het zingen van dit vers vooral uit mijn jonge jaren thuis en op school en toen ook nog in de diensten. Goed om deze berijmde Psalm met ook de volgende (Psalm 62) nog weer eens te lezen, overdenken en zingen…

Bron afbeelding: Foto AJ (Puttertje van Fabritius**, de plaat laat hing in de hal van De Honskamp in Lunteren)
** Lees deze blog: ‘Het puttertje van schilder Carel Fabritius‘

a

‘Je/jullie gebruiken je mond voor lastertaal
en verbinden je tong aan bedrog.
Jullie getuigen tegen je eigen broeder,
werpen een smet op de zoon van je moeder (lid van gemeente/kerk).

Zou Ik dan zwijgen bij wat jullie doen,
Jullie denken toch niet dat Ik ben zoals jullie?
Ik klaag jullie aan, Ik som jullie wandaden op.
Begrijp dit goed jullie die God vergeten (in je dagelijks bestaan),
of Ik verscheur jullie, en er is niemand die redt.

Wie een dankoffer* brengt, geeft Mij alle eer,
wie zo zijn/haar weg gaat, zal zien dat God redt.’
(Uit Psalm 50 uit de verzen 16-23 : 19-23)

* Zie Romeinen 12 : 1-2.

Geciteerd: De kerk ís geen vereniging. En je komt er niet eens allereerst om gevoed te worden, om iets te halen. Dan kun je inderdaad thuis blijven als je voor je gevoel tekortkomt, of omdat je ergens anders ook kunt eten. Het is een plek om te vieren dat God van mensen houdt – om bij Hem kind aan huis te zijn. Je komt er iets brengen: lichaam en ziel (met alles wat daarin leeft), gebeden en gaven, en alle dank, eer, lof en aanbidding. Je komt voor het uitzicht: op de stad van vrede.
Je zou graag meer dan die 44 procent in de kerk willen zien, maar als het er minder zijn, doet dat aan de realiteit niets af: het heden zingt zijn eer, de toekomst is zijn rijk.

Opgemerkt: Zullen we er niet beter aan doen met meer besef van bedelaars te zijn naar onze (ere?) diensten/samenkomsten te gaan? Hebben wij werkelijk zoveel goeds in te brengen en kijken we werkelijk (liever) met z’n allen uit naar de toekomstige stad van vrede, of is dat niet meer dan een doekje voor het bloeden van anderen (minder bedeelden)? En we kunnen wel luidkeels Zijn eer menen te zingen, maar of dat (bij Hem) ook (zo) overkomt?

Bron citaat: ND Opinie -‘Je zou meer dan die 44 procent in de kerk willen zien. Maar het uitzicht verandert er niet door’ – door Wim Houtman.

‘Zij die trouw waren zijn verdwenen uit het land, niemand is nog rechtschapen. Allen zijn op bloed belust, ieder belaagt zijn naaste. Ze bekwamen zich in het kwaad: alleen voor geld stellen leiders een onderzoek in, rechters spreken recht tegen betaling, hooggeplaatsten zeggen wat hun het beste uitkomt, en zo houden zij het recht op afstand. De deugzaamste van hen is als een doornstruik, de oprechtste is erger dan een stekelhaag. De dag van straf, door jullie wachters aangekondigd, is gekomen, en het volk is in beroering! Geloof je naaste niet, vertrouw je vriend niet, let op je woorden, ook bij wie er in je armen ligt. De zoon veracht zijn vader, de dochter verzet zich tegen haar moeder, de schoondochter tegen haar schoonmoeder, en huisgenoten blijken vijanden.
Maar ik blijf uitzien naar de HEER, ik blijf hopen op de God Die mij redding zal brengen. Hij zal mij horen, mijn God. (Uit Micha 7 de verzen 2-7)

Bron afbeelding: Pinterest

‘Een lichaam is een eenheid die uit veel delen bestaat; ondanks hun veelheid vormen al (!) die delen samen één lichaam. Zo is het ook met het lichaam van Jezus Christus [=Zijn gedoopte gemeente(n)]. Wij zijn allen (!) gedoopt in één Geest en daardoor één lichaam geworden, wij zijn allen (!) van één Geest doordrenkt, of we nu uit het Joodse volk zijn of uit een ander volk afkomstig zijn, of we nu slaven of vrije mensen zijn. Immers een lichaam bestaat niet uit één deel, maar uit vele.’ (Uit 1 Korintiërs 12 de verzen 12-14)

Stelling: Wie gedoopt is met de Geest is onderdeel van het lichaam van Christus (1 Kor. 12:13).
Hieruit leren wij: iemand die slechts met water gedoopt is, behoort niet tot het lichaam van Christus.

‘Degenen die uit Jeruzalem verdreven waren trokken rond en verkondigden het Evangelie. Filippus ging naar de stad Samaria, en verkondigde hun de Messias. Alle inwoners luisterden met grote belangstelling en vol ontzag naar wat hij zei toen ze de wonderen zagen die hij verrichtte: veel mensen werden bevrijd van onreine geesten, die hen onder luid geschreeuw verlieten, en tal van verlamden en kreupelen werden genezen. Daarover ontstond grote vreugde.’ (…) ‘Toen Filippus hen door de verkondiging van het koninkrijk van God en de naam van Jezus Christus tot geloof bracht, lieten ze zich dopen, mannen zowel als vrouwen.‘ (…) ‘Toen de apostelen in Jeruzalem hoorden dat de inwoners van Samaria het Woord van God hadden aanvaard, stuurden ze Petrus en Johannes naar hen toe. Nadat ze daar aangekomen baden ze dat ook de Samaritanen de Heilige Geest mochten ontvangen, want deze was nog op niemand (zichtbaar of hoorbaar) neergedaald; ze waren alleen gedoopt in de Naam van de Heer Jezus.’ (Uit Handelingen 8 uit de verzen 4-25)

Geciteerd 1: Een belangrijke vraag hier is: kan er sprake zijn van geloof en doop in de Heere Jezus, terwijl de werking van de Heilige Geest ontbreekt? In het leven en handelen van Simon zien we helaas deze praktijk.

Opgemerkt 1a: Blijkbaar vroegen de apostelen zich af of het werkelijk de bedoeling was om ook aan niet Joden elders in Israël of daarbuiten het Evangelie te verkondigen. En dit ondanks het feit dat onze Heer Zelf het Evangelie al verkondigt had aan de Samaritaanse vrouw en daarna ook aan haar stadsgenoten, die op het getuigenis van deze vrouw naar Jezus waren komen luisteren (zie Johannes 4). Blijkbaar wilden Petrus en Johannes nu toch graag bevestigd zien dat ook aan deze mensen het Evangelie verkondigd mocht worden en wel door (ook) een zichtbare en hoorbare uitstorting van de Heilige Geest op deze door Filippus met water gedoopte mensen. En God wilde dat – bij en door hun handoplegging – ook daadwerkelijk zichtbaar en hoorbaar laten gebeuren. Dat moet een genadige bevestiging en een grote bemoediging zijn geweest voor die gedoopte Samaritanen en dat natuurlijk ook voor de Petrus en Johannes. Ze konden nu met goed bericht terug naar de gemeente in Jeruzalem.

Opgemerkt 1b: Van Filippus lezen we even later hoe een engel van de Heer en later de Heilige Geest hem instrueren ten bate van een ontmoeting met een Ethiopiër, die even later ook door hem (met water) gedoopt wordt. Ook daar lezen we niet over een waarneembare uitstorting van de Heilige Geest en ook niet dat Petrus en Johannes hem nagereisd zijn om dat alsnog te bewerkstelligen. Blijkbaar wilde God in Samaria – net als later in het huis van de Romeinse hoofdman Cornelius – een duidelijk zichtbaar teken stellen om duidelijk te maken dat Hij ook deze (niet Joodse) mensen door het geloof hetzelfde geschenk wilde geven als de gedoopte Joodse gemeente in Jeruzalem (zie Handelingen 10 : 44-48 en 11 : 17 en ook Handelingen 15 : 8-11)

Opgemerkt 2: Laten we hierbij ook luisteren naar wat in de gelijkenis van de zaaier gezegd wordt. ‘Bij ieder die het woord van het Koninkrijk hoort maar het niet begrijpt, komt hij die het kwaad zelf is en rooft wat in hun hart is gezaaid; bij hen is op de weg gezaaid.’ (Matteüs 13 : 19). Blijkbaar moet de hoorder het gezaaide Woord niet alleen willen horen, maar het ook (willen en gaan) begrijpen. De Heilige Geest is daar dus bij de verkondiging in Samaria aan het werk geweest en brengt het gezaaide Woord tot in de harten, maar het kan dus gebeuren dat de boze gelegenheid krijgt om iemands hart weer leeg te roven.
De Farizeeën en Wetgeleerden kregen van onze Heer (en later van de apostelen en van Stefanus) te horen dat ze zich verzetten tegen het werk van de Heilige Geest en dat ze Hem [=de Heilige Geest] zelfs lasterden met wat ze over onze Heer (en de doop en het getuigenis van Johannes de Doper*) beweerden. Ze – de meeste van hen – hadden zich ook niet willen laten dopen door Johannes (of later de discipelen van de Heer, zie Johannes 4 : 1-2). Mogelijk wilden sommigen dat wel, maar durfden ze het vanwege hun invloedrijke collega’s, die de macht hadden iemand uit de synagoge te werpen, toch niet aan**. Toen Jezus hen vroeg of de doop van Johannes ‘uit de hemel was’ (of niet) wilden ze Hem op die vraag geen antwoord geven.
Lees hierbij ook wat Johannes schrijft in Johannes 12 : 37-50 en ook in Lukas 7 : 29-30 hoe de waterdoop van Johannes door de Geest vruchtbaar werd in de harten van de mensen die zich eerder door Johannes hadden laten dopen en nu (gelovig en begrijpend!) luisterden naar de woorden van onze Heer .
* Zie hierbij de woorden van onze Heer in Johannes 3 : 10-13 waar hij spreekt over het getuigenis van Johannes de Doper.
** Zie hierbij de woorden over zulke vreesachtige mensen in Johannes 12 : 42-43.

Bron stelling: RD kerk & religie – ‘Ds. Schot schrijft 95 stellingen over de doop; “Oudvaders acht ik hoog, maar de Schrift gaat voorop”‘ – door Heleen van de Fliert
Bron citaat: RD Kerk & religie | Meditatie – ‘Wekelijkse meditatie: Meer dan een handgebaar’ – door ds. B. Jongeneel.

‘Toen Jezus Zich ophield in de tempel, kwamen de hogepriesters, de Schriftgeleerden en oudsten van het volk naar Hem toe en vroegen Hem: “Op grond van welke bevoegdheid doet U deze dingen? Wie heeft U het recht gegeven om zo te handelen?” Jezus antwoordde: “Ik zal u ook een vraag stellen, als u me daarop een antwoord geeft, zal Ik zeggen op grond van welke bevoegdheid Ik handel. Doopte Johannes in opdracht van de hemel of van de mensen? Antwoord Mij.” (Uit Marcus 11 uit de verzen 27-33 : 27-30)
NB. Dit is ook opgetekend in Matteüs 21 : 23-27 en Lukas 20 : 1-8 een belangrijk geloofspunt dus bij en voor het optreden van onze Heer, al had Hij Zich daar al eerder over uitgesproken en was de vraag van de vragenstellers al eerder door Hem beantwoord – zie o.a. Johannes 5 : 14-47.

Bron afbeelding: A Christian Pilgrimage

‘Jullie zijn al rein door alles wat Ik jullie heb laten horen. Blijf in Mij, dan blijf Ik in jullie‘ (…) ‘Jullie hebben niet Mij uitgekozen, maar Ik jullie (1), en Ik heb jullie opgedragen om op weg te gaan en vrucht te dragen, blijvende vrucht. Wat je de Vader in Mijn Naam – en op grond van Mijn onderwijs (2) – vraagt, zal Hij je geven. Dit draag ik jullie op: heb elkaar lief.’ (Uit Johannes 15 uit de verzen 1-17 : 16-17)

(1) Er was er echter één die de roeping van en door onze Heer wist te weerstaan: de rijke jongeling die van jongs af aan was onderwezen in de wet van Mozes en die punctueel had onderhouden… (Lees het na in Markus 10 : 17-31)
(2) Zie hierbij o.a., maar m.n., het gebedsonderwijs van onze Heer in Lukas 11 : 1-13 en ook Matteüs 6 : 31-34. En bedenk ook hoe de gelovige Joodse hoofdtollenaar – die als een Daniël in dienst stond van de Romeinse overheid – toch ook nog losgemaakt moest worden van het zijn toekomst (oude dag) veilig willen stellen met geld op z’n bankrekening, waardoor hij de armen onder zijn Joodse broeders in het land Israël tekort deed. Maar doordat Jezus zo duidelijk liet blijken ook onder zijn dak te willen komen en in zijn huis te willen eten en drinken werd hij bevrijd van de zorg voor zijn latere leven. En hij mocht ook nog een goed getuigenis geven van zichzelf in zijn beroep als (hoofd)tollenaar, want zei hij: als ik ook ooit maar iemand heb afgezet – maar ik weet zeker dat dat niet het geval is – laat hij zich dan melden, dan zal ik het viervoudig vergoeden.
NB. We mogen aannemen dat Zacheüs niet de helft van z’n vermogen achterhield om daar z’n schuldeisers van te kunnen betalen (en dat nog wel viervoudig). Want hij wist ook wel, dat als er na Jezus bezoek een heel aantal mensen zich bij hem zouden melden, dan ook de Romeinen bij hem aan de deur zouden komen met een arrestatiebevel. Zij hadden geen enkel belang bij Joodse tollenaars die onvrede zouden veroorzaken door ten eigen bate teveel belasting te innen. Eerder nog zal hij bij de Romeinen, bij wie hij ook aan huis kwam vanwege zijn werk, een goed getuigenis hebben gegeven van de God die hij diende…

Bron afbeelding: RD Actueel

‘Wees waakzaam, wees op uw hoede, want uw vijand, de duivel, zwerft rond als een brullende leeuw, op zoek naar prooi. Stel u tegen hem te weer, gesterkt door uw geloof, in het besef dat jullie broeders en zusters, waar ook ter wereld onder hetzelfde leed gebukt gaan.’ (Uit 1 Petrus 5 uit de verzen 6-11 : 8-9)

Opgemerkt vooraf: Gelukkig hebben de leden van de gemeenten van onze Heer Jezus Christus de Bijbel niet te lezen door de bril van één of meer vakkundige theologen, maar zullen zij dagelijks en zondags persoonlijk en gezamenlijk bidden om de liefde en de wijsheid van hun Heer en Heiland te mogen ontvangen door de kracht en het werk van de Heilige Geest, Die werken wil met en door het Woord en de bediening van Doop en Avondmaal. De afzonderlijke gemeenten hebben een zeer zelfstandige plaats in hun dienst aan het Koninkrijk van God. Dat zullen wij op allerlei manier hebben te respecteren.

In Johannes 8 : 44 spreekt Jezus in harde taal tot een groep Joodse religieuze leiders die Hem tegenwerken:
– De duivel als vader: Jezus zegt dat zij niet luisteren naar God, maar handelen vanuit de geest van de duivel.
– Moordenaar en leugenaar: Hij noemt de duivel een “mensenmoorder van den beginne” (vanaf het begin) en de vader van de leugen, omdat de duivel de mens vanaf de schepping (de val in de zonde in het paradijs) ten val en in de dood heeft gebracht.

Jezus is voor de NT-gemeente dé Exegeet!

Geciteerd (theologe Marjo Koppel in het ND): ‘In de tekst (van Genesis) staat nergens dat dit ‘de duivel’ is. Het is een slang die spreekt. Pas als je de tekst achterstevoren uitlegt vanuit het Nieuwe Testament, ontstaat deze interpretatie. (1)
In het Oude Testament komt ‘de satan’ (2) maar drie keer voor. Het vroege jodendom kent namelijk een bevrijdende boodschap: er is één God. Als je twee machten onderscheidt, een goede en een kwade, bestaat er een wereld waar God niets mee te maken heeft. Maar het Oude Testament leert dat God alles omvat. (3)
Om terug te komen op Genesis: het is niet een of andere boze godheid die ons tot zonde aanzet. Dat zijn wij gewoon zelf. Wij maken de keuze. Er is geen ‘duivel’ om ons achter te verschuilen.
Dat is ook het mooie aan het Oude Testament: mensen worden heel serieus genomen. Ze zijn geen marionet van de goden.’

(1) De gemeenten van het NT hebben inderdaad de Bijbel ‘achterstevoren te lezen’. Dat is en wordt zelfs nog altijd te weinig gedaan. Juist ook in de kerken die (zeer) orthodox willen zijn in de leer.
(2) Wanneer we daar Bijbelgedeelten als bijv. 1 Koningen 22:22 en 2 Kronieken 18:21 ook meetellen, dan zal dat aantal toch wel hoger uitvallen.
(3) Omdat satan en zijn engelen ook schepselen zijn, weten we dat God ook hun bewegen en werken omvat*: ‘aangezien alle schepselen alzo in Zijn hand zijn, dat zij tegen Zijn wil zich noch roeren, noch bewegen kunnen.’ (HC Zondag 10, vraag en antwoord 28)
* Hoewel de duivel en zijn demonen niet expliciet bij naam worden genoemd in Zondag 10, vallen zij Bijbels gezien wel onder deze “schepselen”. De achterliggende betekenis is dat God de absolute soevereiniteit en controle heeft over de gehele schepping en de voorzienigheid. Niets of niemand — zelfs de boze machten niet — kan handelen zonder de wil of de toelating van God.
Dit sluit aan bij de troost die de catechismus wil bieden: gelovigen hoeven niet te vrezen voor de machten van de duivel, omdat deze volledig door God aan de leiband worden gehouden.

Opgemerkt slot: In zijn eerste brief benadrukt Johannes dat de gedoopte leden van de gemeente aan wie hij schrijft weten – op grond van hun Doop – dat ze gezalfd zijn met de Heilige Geest (1 Johannes 2 : 20). En hij benadrukt dan dat de leden van het begin af aan gehoord hebben dat de Vader en de Zoon één zijn. En dan benadrukt hij ook dat die zalving blijvend is en dat ze geen leraar nodig hebben die hen nog vragen moet of ze zich wel kinderen van God mogen en kunnen noemen en dan ook nog leren moeten hoe ze dat van en bij zichzelf kunnen vaststellen. De Heilige Geest Zelf leerde en leert hen ‘Abba Vader’ zeggen (Romeinen 8 : 12-17). Door het vaste vertrouwen dat God ons zó lief heeft dat Hij Zijn enige Zoon ons gezonden heeft om verzoening te brengen voor onze zonden kan de liefde van God werkelijkheid worden in de harten en in het samenleven van de gelovigen in Christus’ gemeenten. Lees het na in 1 Johannes 2 : 12 t/m 29 en 4 : 7 t/m 21.

> Leestips: Johannes 15, Romeinen 8 : 12-17, 1 Johannes 2 : 12-29 en 4 : 7-21 en 2 Tessalonicenzen 2.

Bron citaat: ND Geloof – ‘Hoort geloof in de duivel thuis in de kerk? Nee, zegt deze theoloog. ‘Het is een heidens figuur’’ – door Timon Beeftink

‘Wees standvastig broeders en zusters, en blijf bij de traditie waarin jullie door ons onderwezen zijn, in woord of geschrift. Moge onze Heer Jezus Christus en God, onze Vader, Die ons Zijn liefde heeft getoond en ons door Zijn genade blijvende steun en hoop gegeven heeft, jullie aanmoedigen en sterken in al het goede dat jullie doen en zeggen.’ (Uit 2 Tessalonicenzen 2 : 1-17 : 15-17).

Bron afbeelding: Tumblr

‘Ik ben de ware wijnstok en Mijn Vader is de Wijnbouwer. Iedere rank aan Mij die geen vrucht draagt snijdt Hij weg, en iedere rank die wel vrucht draagt snoeit Hij bij, opdat deze meer vrucht zal dragen.’ (Uit Johannes 15 uit de verzen 1-17 : 1-2)

Het onderstaande citaat komt uit Luthers verklaring van Johannes 15:1–10 over de Wijnstok en de ranken. Aan de hand van het werk van een goede wijngaardenier laat Luther zien waarom ook de vruchtdragende ranken gesnoeid en bemest moeten worden. Zo wil Christus Zijn christenen leren dat hun lijden en aanvechtingen geen tekenen zijn van Gods toorn, maar dat Hij deze in Zijn genade gebruikt tot hun welzijn en tot het dragen van meer vrucht.

Geciteerd: “Dit is een troostvol en lieflijk beeld, waarmee Christus ons geen nutteloze, onvruchtbare boom, maar de lieve wijnstok voor ogen stelt. Hoewel daaraan niet veel fraais te zien is, groeien er toch smakelijke druiven aan, die ons het zoetste sap en de heerlijkste wijn geven.

Alles wat wij hier zien, duidt op het lijden dat zowel de Wijnstok als u moet ondergaan (1). Het gaat voornamelijk over de vele arbeid en moeite die een wijngaardenier aan de wijnstok en de ranken besteedt, met de bedoeling dat de wijnstok groeit en veel vrucht draagt.

Christus wil ons hiermee leren dat wij de droefheid en het lijden van de christenen heel anders moeten beoordelen dan het zich aan de wereld voordoet. Want het lijden komt niet zonder Gods raad en wil. Het is geen teken van toorn en straf, maar van genade en liefde, en het moet ons ten beste dienen.

Daar hoort evenwel bij dat u dit gelooft en voor waar houdt. Want wat ons pijn en verdriet doet, moet geen pijn en lijden heten, maar: tot ons nut en voordeel gedaan!

Het is als wanneer wij zien dat een wijngaardenier aan zijn wijnstok hakt en snijdt. Als deze kon voelen en spreken en de wijngaardenier zag aankomen met zijn schoffel en spade om rond zijn wortels te woelen en te spitten, en met zijn scharen en messen om het onvruchtbare hout van de ranken te knippen en te snijden, dan zou zo’n wijnstok naar zijn gevoel toch moeten zeggen:

‘Ach, wat doet u? Nu moet ik verdorren en verwelken! Nu komt u eraan, spit en wroet in de aarde waarin ik sta en zet uw ijzeren tanden in mijn ranken. U snoeit en verzwakt mij zo, dat ik naakt en kaal in de wijngaard moet staan. U gaat zo ruw met mij om als met geen andere boom of struik.’

Maar de wijngaardenier zegt: ‘U bent een dwaas en begrijpt er niets van. Als ik inderdaad enkele ranken van u wegneem, doe ik dat alleen met de onvruchtbare, wilde ranken, die de goede ranken, welke vrucht moeten dragen, van hun kracht en sap beroven. Nee, weg ermee! Ik doe het alleen om uw bestwil.’

‘Ja’, zeg je/u, ‘maar ik begrijp het niet en ik voel en ervaar het heel anders!’

Dan zegt Hij: ‘Ik weet heel goed wat Ik doe. Alles moet dienen tot jouw/uw nut en voordeel. Ik wil die vreemde en wilde ranken niet de kans geven het sap en de kracht weg te nemen van de goede ranken, die meer en betere vruchten dragen, waarvan goede wijn kan worden gemaakt.’

Zo is het ook wanneer de wijngaardenier mest rond de stam van de wijnstok strooit. Ook dat doet hij ten goede van de wijnstok. Maar hier begint het klagen opnieuw: ‘Waarom moet dit nu weer? Is het niet genoeg dat u mij op alle mogelijke manieren inkort? Moet ik nu ook verdragen dat u mijn tere ranken, die zo’n goed en zoet sap geven, zo schandelijk besmeurt met stinkende koemest, die men in geen stal of huis verdragen kan?’

Op dezelfde manier, zegt Christus, zal het ook met u gaan. Want u moet, evenals Ik, zo bemest en besnoeid worden. De Vader, Die Mij tot Wijnstok en u tot ranken heeft gemaakt, zal niet toelaten dat een wijnrank zonder mest en snoeischaar blijft. Anders zou daaruit een verwilderde, onvruchtbare en nutteloze rank groeien, die uiteindelijk wordt verbrand (v. 6).

Maar wanneer de wijnstok goed wordt bewerkt, bemest, gesnoeid en uitgedund, zal hij krachtig groeien en niet alleen vele, maar ook goede en heerlijke wijndruiven dragen.

Dit is een prachtig en troostrijk beeld voor wie het in nood en aanvechting kan begrijpen en verstaan. Wanneer een christen oog in oog komt te staan met de dood, door de duivel wordt aangevochten en geplaagd, of door de wereld wordt gelasterd en voor een duivelsapostel wordt uitgemaakt, dan kan hij zeggen:

‘Kijk, ik word gesnoeid als een rank aan de wijnstok. Welnu, laat men maar snoeien, hakken en snijden! Ik zal het verdragen, want dit zijn Gods scharen en messen, die dienen tot mijn welzijn en behoud.’” (2)

[Das XIV. und XV. Kapitel S. Johannis durch D. Mart. Luther gepredigt und ausgelegt (Druck Frühjahr 1538), WA 45, 636 ff. (verkort)]

Voetnoot (1) Zie: o.a. Jesaja 53:9; 2 Korinthe 5:21; Filippenzen 2:7; Hebreeën 2:18; 4:15.

(2) Opgemerkt (AJ): ‘Welnu laat hij maar snoeien, hakken en snijden’. Eerder schreef Augustinus deze woorden bij een terugblik op zijn leven. Hij zal dat m.n. ervaren hebben vanwege het vroege overlijden van zijn zoon, waar hij zelf zo’n andere voorstelling over had gemaakt, hoe die zou kunnen opgroeien bij zo’n ‘gelovige’ vader en (z.i. nu betrouwbaar en ijverig) dienaar van God en het Evangelie. Wat hij vergat is dat hij niet (eerst) zó goed en gelovig naar Gods Woord geluisterd had, dat hij nederig was gaan samenleven met degene die hij zich tot vrouw genomen had (en in verwachting gemaakt had en die hem een zoon gebaard had) om deze zoon samen met haar in vrede en vreugde op te voeden. Hij had inmiddels een heel andere ‘way of life’ voor ogen, waarbij en waardoor zijn ster (zijn gaven en talenten, o.a. zijn redenaars en schrijverstalent en kennis van de Griekse wijsgeren en hun wijsheid) kon gaan rijzen binnen de christelijke gemeenten waartoe hij nu ‘krachtdadig bekeerd’ was (zoals hij anderen graag voorhield). Aan huwelijk met seksuele omgang, die bovendien (z.i.) gericht moest zijn op het (nog weer/meer) verwekken van kinderen, wilde hij niet denken, dat zou de ‘carrière’ die hij nu voor ogen had, alleen maar in de weg staan. Bovendien zag z’n moeder dat huwelijk met die vrouw ook helemaal niet zitten en alhoewel hij de verlangens van z’n moeder jarenlang genegeerd had, was dit – na z’n ‘bekering’ nu toch ook een punt dat meewoog.
Zie hierbij ook nog Paulus woorden in 2 Korintiërs 10 : 12-17!

Bron citaat: maartenluther-com – Wekelijks citaat van maandag 28 september – Gekozen en vertaald en toegezonden door H.C. van Woerden, sr.

‘Jullie zijn al rein door alles wat Ik jullie heb laten horen. Blijf in Mij, dan blijf Ik in jullie‘ (…) ‘Jullie hebben niet Mij uitgekozen, maar Ik jullie (3), en Ik heb jullie opgedragen om op weg te gaan en vrucht t dragen, blijvende vrucht. Wat je de Vader in Mijn Naam – en op grond van Mijn onderwijs (4) – vraagt, zal Hij je geven. Dit draag ik jullie op: heb elkaar lief.’ (Uit Johannes 15 uit de verzen 1-17 : 16-17)

(3) Er was er echter één die de roeping van en door onze Heer wist te weerstaan: de rijke jongeling die van jongs af aan was onderwezen in de wet van Mozes en die punctueel had onderhouden…
(4) Zie hierbij o.a., maar m.n., het gebedsonderwijs van onze Heer in Lukas 11 : 1-13.

Bron afbeelding: Is God calling you* – Knit Pray Share

* En God heeft ons geroepen, dat mogen wij, op grond van de Doop die wij ontvingen, zeker weten. Laten we ons daarom niet gedragen als de rijke jongeling, die zijn roeping geen gevolg wilde geven!

‘Wat ons drijft is de liefde van Christus (niet het ideaal van een zuivere kerk of een ‘plaatje van een gemeente’ waar alle neuzen dezelfde kant op wijzen), omdat we ervan overtuigd zijn dat één Mens is gestorven waardoor alle mensen zijn gestorven, en dat Hij voor allen is gestorven opdat de levenden niet langer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem Die voor de levenden is gestorven én opgewekt.’ (Uit 2 Korintiërs 5 uit de verzen 11-21 : 14-15)

Geciteerd 1: Behalve een vruchtbaar publicist was Gunning een begaafd prediker. Geregeld ontving hij een beroep. Na Wilhelminadorp en Bennebroek stond hij in Gouda, Leiden en Utrecht. In de steden stonden doorgaans verschillende hervormde predikanten, ieder van een eigen richting.
De rechtzinnigen verkozen een rechtzinnige dominee, de vrijzinnigen een vrijzinnige. Gunning kreeg kerkgangers van allerlei richtingen in de kerk, tot verbazing van een liberale Goudse kaaskoper.
‘Wat bent u dan toch?’, vroeg de kaaskoper. Hij kreeg een typerend antwoord.
‘Ik ben liberaal, dat is een vriend van de vrijheid, want dat beteekent dit woord, van de vrijheid in Christus. Ik ben ‘modern’, dat ‘nieuw’ beteekent, want ik geloof in een God die alle dingen nieuw maakt. Ik ben ‘orthodox’, ‘rechtgeloovig’, want de leer mijner kerk is ook de mijne.
Daarom ben ik ook ‘confessioneel’, want de confessie, de belijdenis mijner kerk is mij dierbaar. Ik ben ‘evangelisch’, want het Evangelie van Jezus Christus is mij de kern en de bron van alle waarheid. Ik ben ‘gereformeerd’, ‘hervormd’ en bid elken dag steeds meer hervormd, gereformeerd door Gods Geest te mogen worden.’

Geciteerd 2: Gunnings ongrijpbaarheid wekte ergernis. De zwaren vonden hem een ‘vijand van Gods lieve volk’, voor velen was hij een ‘kameleon’ en een ‘warhoofd’. Zelf noemde hij zich een ‘vriend van geestelijk onbehuisden’, het Leger des Heils voorop.
In zijn memoires had hij voor iedereen een vriendelijk woord gereed, zelfs voor Abraham Kuyper, de man die zijn vader een hoogleraarspost ontnomen had.
Gunning overleed in juni 1940 en werd onder grote belangstelling op Zorgvlied in Amsterdam begraven. Terwijl de rouwstoet over de begraafplaats liep, speelde het muziekkorps van het Leger des Heils een lied uit de bundel van Johannes de Heer: ‘Veilig in Jezus’ armen’.

Leestips: 1 Korintiërs 3 en 4 en de in dit bericht aangewezen Bijbelgedeelten.

Bron citaten: ND Geloof -‘Hoed u voor de theologen, laat die betweters rusten!, waarschuwde dominee Johan Gunning’* – door Willem Bouwman
* Van Ulrum tot Urk is een serie over bruggen en breuken in het Nederlands protestantisme sinds 1834. Aflevering 187: dominee Johan Gunning laat zich niet in een hokje stoppen.

‘Daarom beoordelen we vanaf nu niemand meer naar de maatstaven van deze wereld; ook Christus niet, Die we vroeger wel volgens die maatstaven beoordeelden (1). Daarom ook is iemand die één met Christus is (door de Doop, zie o.a. Handelingen 22 : 12-16) een nieuwe schepping. het oude (leven) is voorbijgegaan, het nieuwe is gekomen. Hij heeft ons door Christus met Zich verzoend en ons de verkondiging daarover (en dooppraktijk daarbij) toevertrouwd. Het is God Die de wereld (2) met Zich heeft verzoend: Hij heeft haar overtredingen niet aangerekend.’ (Uit 2 Korintiërs 5 uit de verzen 11-21 : 16-19)

(1) Paulus wist hoe dat onder de Farizeeën en Schriftgeleerden wel gedaan werd en dat het mee tot veroordeling ‘naar het kruis met Hem’ geleid had. Hij had er zelf aan meegedaan door later ook met instemming de dood door steniging van Stefanus aan te zien en door later de jonge gemeente(n) van onze Heer ten dode toe te vervolgen.
(2) Zie Johannes 3 : 14-21 en Kolossenzen 2 : 14-15.

Bron afbeelding: Knowing Jesus

‘Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar zoeken de toekomstige.’
(Uit Hebreeën 13 uit de verzen 9-16 : 14)

Geciteerd: Maar zoals elke goede preek niet eindigt met wat mensen moeten gaan doen, maar met wat de Heere God deed en doen zal, wil ik ook deze brochure niet eindigen met mensenwerk. De Hebreeënschrijver besluit: “De God nu van de vrede, Die de grote Herder van de schapen, onze Heer Jezus Christus, uit de doden heeft teruggebracht, op grond van het bloed van een eeuwig verbond, moge jullie toerusten tot elk goed werk om Zijn wil te doen, en in jullie werken wat in Zijn ogen welbehaaglijk is, door Jezus Christus, Hem zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Amen.”
Zie je wat dit is? Een gebed. En dat is precies de kern. Ons leven met de Heere God is antwoord op het gebed. Het is niet wat wij (allemaal) doen voor Hem, maar wat Hij doet voor ons (1). In en door onze Heer Jezus Christus is het leven radicaal veranderd. Voor ons verleden is er vergeving (2). Voor onze toekomst is er redding door het oordeel heen (3). En ook voor het heden is er kracht voor moedige keuzes (4). Want de Geest neemt wat van Christus is om er ons mee tot leven te brengen. Daarom is alledaags (en zondags) geloven niet allereerst een zaak van bewijsdrang, maar van ontvankelijkheid (4). Heiliging is gave, voor het opgave wordt. Wij leven van genade, zelfs (of: juist) in het doen van het goede. God Zelf leidt ons door Zijn Geest de wereld door. Dat sluit menselijk werk niet uit, maar zet het in het juiste perspectief. Doorleeft geloof dat kunnen we niet; dat krijgen we. Dat is ons gebed: dat Hij ons zal toerusten tot elk goed werk, zodat Hij alle eer en heerlijkheid (daarvoor) ontvangt.

(1) Vandaar dat de kerken kunnen volstaan met een eenvoudige geloofsbelijdenis, zoals we die bezitten in de twaalf artikelen van het geloof. Dan ontdekken we misschien ook weer hoeveel eenheid er kan zijn, wanneer we ons tot die gezamenlijke en gezamenlijk te belijden belijdenis beperken. Dat kan helpen om allerlei pretenties, die we voeren onder en tegen elkaar, te laten vallen en om ons dan gezamenlijk te verheugen in wat we samen gelovig hebben te belijden over de Vader, de Zoon en de Heilige Geest en de christelijke kerk hier op aarde.
(2) Denk aan het verleden van Paulus, hoe hij de gemeente ten dode toe vervolgd heeft en toch mocht hij uit de mond van een Joodse broeder het Evangelie horen en gedoopt worden. Lees het na in Handelingen 22 : 12-16.
(3) Lees het na in 2 Korintiërs 12 : 6-13.
(4) Lees het na in 2 Korintiërs 6 : 1-13.
(5) Daarom benadruk ik graag dat de zondagse samenkomsten een dienst van God zijn aan ons en niet onze (‘ere’)dienst aan God. En buiten die samenkomsten mogen wij ons inzetten voor de ‘ware eredienst’, zoals die (o.a.) ons voorgehouden wordt met en door de woorden in Romeinen 12.

Bron citaat: Bijlage bij De Waarheidsvriend – Brochure: ‘De (op)gave van heiliging – Anders kijken, anders leven’ – door ds. A.J. Mouw – Uitgave van de Gereformeerde Bond.

‘Met een beroep op de genade die mij geschonken is, zeg ik jullie allen dat jullie jezelf niet hoger moeten aanslaan dan jullie/je kunt verantwoorden, maar verstandig over jullie/jezelf moet denken. Denk overeenkomstig het geloof, dat is de maatstaf die God ons heeft gegeven.’ (Uit Romeinen 12 uit de verzen 1-21 : 3).

Bron afbeelding: A Reason for Hope

‘Maar nu is de rechtvaardigheid van God geopenbaard zonder de wet, (en toch) hebbende de getuigenis van de Wet en de Profeten. Namelijk de rechtvaardigheid van het geloof van Jezus Christus.’ (Uit Romeinen 3 uit de verzen 19-31 : 21-22)

Geciteerd: Dat moet nu in de hele wereld gepredikt (1) en verkondigd worden, opdat je zou leren de Mensenzoon (het Zaad van de vrouw) in waarheid te kennen, én dat we weten hoe we christenen zullen worden, niet hoe we vroom [=rechtschapen] zullen worden. Andere leringen die afwijken van het Evangelie, dringen er altijd op aan dat de mensen vroom moeten worden, zoals de boeken van de heidense filosofen (en van kerk- en oudvaders? zie hierna) en die van de wereldlijke wetten doen. Idem: de levensbeschrijvingen van de heiligen, die wel in het bijzonder aansporen, dat wij ook moeten leven zoals de heiligen geleefd hebben (2). Bovendien doen de leraars der wet hun uiterste best om mensen (eerst) vroom te maken (voor ze aan mogen gaan bij het Avondmaal, bijvoorbeeld). Vrome mensen maken is echter niet iets wat bij het Evangelie hoort, want het Evangelie maakt alleen christenen (3).
Het is veel méér om christen te zijn, dan om vroom te zijn (4). Iemand kan wel vroom zijn, maar een christen niet (4). Een christen weet over vroomheid niets te zeggen (anderen voor te houden hoe hij of zij dat zou kunnen en/of moeten zijn). Hij/zij vindt immers bij zichzelf niet goed of vrooms! (5) Als gedoopte christenen rechtvaardig willen zijn, dan moeten ze naar een andere vreemde gerechtigheid omzien.
Daartoe is Christus nu aan ons voorgesteld als een onuitputtelijke Bron, Die altijd overvloeit van pure goedheid en genade en voor deze goedheid en genade hoeft Hij niets te hebben, dan alleen dat de mensen deze goedheid en genade erkennen, Hem daarvoor danken, Hem daarvoor loven en lieven.
[Maarten Luther: WA 10.1.2, 430, 24-39]

(1) Dat is nu eerst en vooral de opdracht voor Christus’ gemeenten hier op aarde, dat daar het Evangelie trouw en naar waarheid verkondigd wordt. Zó zullen de leden van Christus’ gemeente toegerust worden om een zoutend zout te zijn en het licht van het Evangelie te verspreiden in het samenleven (als gemeente en in de familie en gezinsverbanden) en in de samenleving (maatschappij) waarin zij mogen leven en werken.
(2) Zit dat niet ook heel sterk in de boeken van en over de geschiedenis van Augustinus?
(3) Zie hoe de apostelen bereid waren om de dopelingen uit de heidenen – Paulus was voor hen als een vader! – op te voeden tot christenen. Ze waren bereid om hen van zuigeling tot volwassenheid te brengen met alle inspanning en moeiten (en tegenspraak en tegenwerking ook) die dat gaf! Lees 1 Korintiërs 3 en wat Paulus schrijft in 2 Korintiërs 6 : 3-13 en ook nog weer in Galaten 4 : 19 en 1 Tessalonicenzen 2 : 8-13; in Handelingen 20 : 17-38 roept hij de oudsten op om, naar het voorbeeld dat hijzelf gaf, de kudde van Christus te hoeden (=>Johannes 21 : 15-19).
(4) Dat moeten we (dus) leren uit het Evangelie (zelf), anders blijft de Islam ook op christenen aantrekkingskracht uitoefenen.
(5) Dát is mijn worsteling en dat zijn mijn (heftige) aanvechtingen geweest, want ik zag bij anderen zoveel goeds en vrooms waaraan ik niet tippen kon in mijn leven en in de omstandigheden (familie, huwelijk en gezin, gemeente, etc.) waarin ik als gedoopt en gelovig christen te leven had. En de boze houdt je dan ook nog eens voor – mee door de inzet van vrome broeders en zusters – dat jij er in vergelijking met hen werkelijk niets van hebt gemaakt en dat alle hoop voor jou verloren is – en dat het terecht is dat anderen je ‘niet meer moeten’.

Leestips: De Bijbelgedeelten waarnaar hierboven en hieronder verwezen wordt.

‘Hoewel we ons als apostelen van Christus hadden kunnen laten gelden, zijn we jullie tegemoet getreden met de tederheid van een voedster (vrouwelijk/moederlijk!) die haar kinderen koestert. In die gezindheid, vol liefde voor jullie, waren we niet alleen bereid jullie te laten delen in Gods Evangelie, maar ook in ons eigen leven (mannelijk/vaderlijk!). Zo dierbaar waren jullie ons geworden! Jullie herinneren je wel, broeders en zusters, hoe we ons ingezet en ingespannen hebben, hoe we dag en nacht hebben gewerkt (zoals ouders dat doen) om niemand van jullie tot last te zijn. Op dié manier hebben we jullie het Evangelie van God verkondigd. Jullie kunnen getuigen – dat ontgaat geliefde kinderen toch niet? -, én God Zelf, hoe toegewijd, oprecht en zuiver we bij jullie, die tot geloof gekomen waren, hebben geleefd. Jullie weten dat we voor ieder van jullie (geen uitzonderingen dus) waren als een vader voor zijn kinderen. We hebben jullie aangespoord en bemoedigd en jullie op het hart gedrukt zo te leven – in liefde en zorg voor elkaar – dat jullie dáármee en dáárdoor God eer zouden bewijzen. Hij (!) roept jullie tot Zijn Koninkrijk en luister‘ (Uit 1 Tessalonicenzen 2 uit de verzen 1-20 : 7-12)

Bron afbeelding: Zie afbeelding.