Zwijgen om te kunnen spreken…

(…) 9 Die Hem trouw zijn, behoedt hij op hun pad,
maar de goddelozen komen om in het duister.
Ontoereikend is de menselijke kracht:
10 wie het opneemt tegen de HEER wordt gebroken,
vanuit de hemel dondert Hij hun toe.
(Uit het gebed van Hanna in 1 Samuël 2)

Er bestaat een zwijgen dat niets anders is dan een geringschatting van de openbaring van God in zijn Woord. Dan wordt het zwijgen verkeerd begrepen, het is het plechtige, gewichtige, mystieke boven-het-Woord-willen-uitstijgen. Het zwijgen wordt niet begrepen in zijn wezenlijke relatie tot het Woord.

Wij zwijgen vóór het luisteren naar het Woord, omdat onze gedachten reeds op het Woord gericht zijn; zoals een kind stil de kamer van zijn vader binnenkomt. Wij zwijgen na het luisteren naar het Woord, omdat het Woord nog in ons spreekt en leeft en woning maakt. Wij zwijgen dus niet om aan het Woord te weinig eer te bewijzen, maar om het op de juiste wijze te eren en in ons op te nemen.

Zwijgen is ten slotte niets anders dan wachten op het Woord van God om door Gods Woord gezegend terug te keren. Dat het nodig is dit te leren in een tijd, waarin het gepraat de overhand heeft genomen, dat weet iedereen, en dat het daarbij gaat om werkelijk zwijgen, stil zijn, zijn tong beteugelen, dat is ten slotte alleen het nuchtere gevolg van het geestelijk zwijgen.

Het zwijgen voor het Woord zal evenwel zijn uitwerking hebben op de gehele dag. Hebben wij geleerd voor het Woord te zwijgen, dan zullen wij ook in de loop van de dag met zwijgen en spreken leren omgaan. Er bestaat een ongeoorloofd, verwaand, een trots en beledigend zwijgen.

Het zwijgen van de christen is een luisterend zwijgen, een nederig zwijgen, dat ter wille van de ootmoed ook elk ogenblik kan worden verbroken. Het is het zwijgen dat in relatie staat met het Woord.

In het stil zijn ligt een wonderbaarlijke kracht besloten voor de verduidelijking, de zuivering en de concentratie op het wezenlijke. Veel onnodigs blijft ongezegd. En het werkelijk belangrijke en helpende kan in weinig woorden gezegd worden.

Het zwijgen kan een verschrikkelijke woestijn zijn met al haar eenzaamheid en verschrikking. Het kan ook een paradijs zijn van zelfbedrog, en het een is al niet beter dan het andere.

Daarom: niemand verwachte van het zwijgen iets anders dan de eenvoudige ontmoeting met het Woord van God, ter wille waarvan hij tot het zwijgen is gekomen.

De christen moet geen voorwaarden stellen, hoe hij deze ontmoeting verwacht of hoopt. Hij neme haar, zoals zij komt – en zijn zwijgen zal rijkelijk worden beloond.

Bron tekst: Bonhoeffer Brevier – “Gemeenschap en alleen zijn” – “Nu het praten de overhand krijgt” – (13 augustus) – ©1968 Ten Have b.v. Baarn, Vijfde druk 1978

Bron afbeelding:  SlidePlayer

Dit bericht werd geplaatst in Bijbel, Gemeente, Huwelijk en gezin, Persoonlijk, Politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s