‘Wat ons drijft is de liefde van Christus, omdat we ervan overtuigd zijn dat één Mens voor álle mensen is gestorven, waardoor alle mensen zijn gestorven (a), en dat Hij voor allen is gestorven opdat alle levenden niet langer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die voor de levenden is gestorven en is opgewekt. Daarom beoordelen we nu niemand meer volgens de maatstaven van deze wereld (1); ook Christus niet, Die we vroeger wel volgens die maatstaven beoordeelden (2). Daarom ook is iemand die één is met Christus, een nieuwe schepping (3). Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen. Dit alles is het werk van God. Hij heeft ons door Christus met Zich verzoend en ons apostelen de verkondiging daarover toevertrouwd. Het is God Die door Christus de wereld met Zich heeft verzoend: Hij heeft de wereld haar overtredingen niet aangerekend (4). En ons heeft Hij de verkondiging van de verzoening toevertrouwd. Wij zijn gezanten van Christus, God doet door óns Zijn oproep. Namens Christus vragen wij: laat je met God verzoenen. God heeft Hem Die de zonde niet kende voor ons één gemaakt met de zonde, zodat wij door Hem rechtvaardig konden worden.‘ (Uit 2 Korintiërs 5 : 14-21)

(a) Vandaar dat Paulus over de eerste verkondiging van het Evangelie aan de Korintiërs kon zeggen/schrijven: Wij verkondigden jullie een gekruisigde Christus. (zie 1 Korintiërs 1 : 23 en 2 : 2)

(1) Wie zich ook maar aanmeldde om zich te laten dopen, die werd ook gedoopt. Of hij/zij nu slaaf of vrije was, man of vrouw, Jood, Griek of barbaar, dat maakte niet uit. Maar wie zich liet dopen diende zich – met zijn of haar huis, denk aan Lydia en de gevangenbewaarder – ook te voegen bij een door de apostelen gestichte gemeente en zich daar te stellen onder het onderwijs van de apostelen en hun medewerkers en om daar ook samen de ‘maaltijden van de Heer’ te gaan gebruiken. En zo handelden de apostelen naar Jezus opdracht zoals we die horen in Matteüs 28 : 19-20.
(2) Volgens de maatstaven van de Farizeeën en Schriftgeleerden en ook de Romeinen was Jezus een loser, die Zijn pretenties niet kon waarmaken en een jammerlijke dood stierf aan een kruis.
(3) Zie Romeinen 6 : 3-4 en Titus 3 : 5-6 waar de Doop het bad der wedergeboorte wordt genoemd.
(4) Zie Kolossenzen 1 : 18-23.

Opgemerkt 1 (AJ): Laten we 2 Korintiërs 5 : 14-21 lezen als ‘Pinksterpreek’ (vergelijkbaar met die van Petrus in Jeruzalem, zie Handelingen 2) en daarbij riep Paulus zijn hoorders, die nog niet gedoopt waren, op om dit Evangelie (m.n. verwoord in vers 14-15) te geloven en een nieuw leven te beginnen en dat door zich te laten dopen (en dat dopen liet hij dus voornamelijk door zijn medewerkers doen) met daarbij dan in gedachten ook de woorden die Petrus sprak (zie Handelingen 2 : 38-39): dan zullen jullie de Heilige Geest ontvangen, want de belofte van de uitstorting van de Heilige Geest geldt voor jullie allen en ook voor jullie kinderen en voor alle mensen die wij (apostelen) nog niet bereikt hebben met dit Evangelie.
Uit de woorden van 2 Korintiërs 5 : 14-21 kunnen we vaststellen dat ieder mens met Christus gestorven is (‘God heeft in Christus de wereld met zich verzoend’) en daarom recht heeft om gedoopt te worden. Daarom doopten de apostelen hun hoorders zonder eerst een ‘geloofsexamen’ of een catechesetraject (denk aan heel het huis van de gevangenbewaarder). Dat veel volwassen hoorders van deze woorden daar niet aan willen – ook in Korinthe was dat het geval, met name de Joodse leden van de synagoge waar Paulus zijn verkondiging in Korinthe begon, zie Handelingen 18 : 4-8 -, en dat valt zeer te betreuren en het is niet in hun voordeel maar wel hun goed recht, maar de kinderen van bekeerlingen (zij die de woorden van Paulus aanvaardden) én de kinderen die in Christus gemeente geboren worden, die kunnen en behoren – op grond van de woorden in 2 Korintiërs 5 : 14-15 en 19-21! – gedoopt te worden/zijn.

Opgemerkt 2 (AJ): Het moge duidelijk zijn dat de verkondiging van Gods Woord en de bediening van Doop en Avondmaal door onze Heer toevertrouwd werd aan Zijn apostelen en (daarna) aan de gemeenten die zij zouden stichten. Daarom kan Paulus aan Timoteüs schrijven: ‘Hoewel ik hoop spoedig naar je toe te komen, schrijf ik je dit alles voor het geval ik mocht worden opgehouden. Dan weet je hoe men zich dient te gedragen in de kerk (de ‘Ecclesia’) van de levende God, die fundament en pijler van de waarheid is in deze wereld.’
En in 2 Timoteüs 2 : 2 (in feite heel hoofdstuk 2 van de brief) laat Paulus Timoteüs weten hoe de gemeenten in hun voortbestaan ‘fundament en pijler van de waarheid’ zullen blijven, namelijk door binnen de gemeente betrouwbare mensen aan te stellen, die zelf ook weer in staat zijn om anderen te onderwijzen in de leer van de apostelen. Daarbij zullen we ook in gedachten houden de waarschuwende woorden van Paulus in Galaten 1 : 8-9. Dat onderwijs moe(s)t voorkomen dat mensen op grond van bijzondere openbaringen zich zouden (gaan) presenteren als voorgangers (of zelfs apostelen, zie hierbij de woorden in 2 Korintiërs 11 : 12-15) en op grond daarvan ‘op eigen houtje’ gemeenten gaan stichten. Zulke gemeenten vallen niet binnen de ‘Ecclesia’ die gesticht werden door de apostelen en die hun voortbestaan (en ‘vermenigvuldiging’) vonden doordat men binnen de gemeenten betrouwbare mensen wist en weet aan te wijzen die in staat kunnen worden geacht om ook anderen weer te onderwijzen in wat de apostelen ons geleerd hebben.

‘Eerst waren jullie vervreemd van Hem en waren jullie Hem in al het kwaad dat jullie deden vijandig gezind, maar nu heeft Hij jullie door de dood van Zijn aardse lichaam met Zich verzoend – de vijandschap weggenomen – om jullie heilig, zuiver en onberispelijk bij Zich te brengen – toen jullie je lieten dopen -. Maar dan moeten jullie wel blijven geloven, onwrikbaar gegrondvest in de hoop die het Evangelie ons brengt, het Evangelie dat jullie van ons gehoord hebben en dat aan alle schepselen onder de hemel verkondigd is, en waarvan (ook) ik Paulus (naast de andere apostelen), een dienaar geworden ben.’ (Uit Kolossenzen 1 : 21-23)

Bron afbeelding: Facebook (Lighthouse Mission Church)