‘Maar wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden.’
(Uit Matteüs 24 : 13)

Geciteerd: Volharden veronderstelt strijd. Waar geen strijd is hoeft ook niet volhard te worden. In Matteüs 24 wordt duidelijk dat de weg van navolging door moeite, haat en aanvechting heen gaat. Eerder had Jezus al gezegd: “En jullie zullen van allen gehaat worden om Mijn Naam; maar wie volstandig zal blijven tot het einde, die zal zalig worden.” Dat geldt niet alleen voor de eerste discipelen, maar voor de kerk (de gelovigen) van alle tijden – en in het bijzonder daar waar het Evangelie verkondigd en beleden wordt in vijandig gebied of waar vijandigheid heerst.

De ervaring leert: ik heb geen kracht tot volharding in mijzelf. Hoe snel kan het hart moedeloos worden en lauw, of zelfs terugwijken. Wie zichzelf heeft leren kennen – met hulp van Gods Woord en de Heilige Geest – , zal niet roemen in eigen kracht en standvastigheid, maar vrezen voor eigen wankelmoedigheid en afvalligheid.

Toch zegt Christus: wie volhardt. Volharden: dat is een werkwoord, maar ook een genadewoord. Want die volharding is geen menselijke prestatie, maar vrcht van de verbondenheid aan Christus. Of anders gezegd: een vrucht van Gods bewarende trouw. Het is de Vader Die bewaart, de Zoon Die bidt, en de Geest Die bevestigt in het geloof.

Elke dag en dus ook elke zondag komt het weer op volhouden aan. Met studie, met werk om de moeilijke dagen door te komen. Maar ook in het bidden en het toewijden aan de Heere en Zijn dienst. Is het niet een diep geestelijke ervaring in de volharding, dat wanneer alle eigen steun wegvalt en er alleen het vasthouden door Christus overblijft. Dan wordt volharden niet een krampachtig vasthouden aan Hem, maar wonderlijk vastgehouden worden dóór Hem. Ik houd vast omdat ik vastgehouden wordt. Dat is het geheim van de volharding.

De Heere leert Zijn volgelingen en de gemeenten: niet succes, maar trouw is de maatstaf. Volharden in navolging betekent dan: blijven spreken, blijven liefhebben, blijven bidden – ook wanneer de weg donker is en het resultaat van je volharden verborgen blijft.

Wanneer de Heere roept om Hem te volgen, wordt het verlangen gewekt en in stand gehouden om niet alleen goed te beginnen, maar ook goed te eindigen. Niet af te vallen onderweg, maar behouden aan te komen. Dat wekt een heilige afhankelijkhheid: “Heere, als U mij niet vasthoudt, zal ik zeker vallen en loslaten. En juist in die afhankelijkheid ligt de troost: Hij die het goede werk (in u/jou) begonnen is, zal het ook voleindigen.

De zaligheid ligt niet in de volharding (en heiliging) zelf, maar in Hem tot Wie men volhardt. De volharding is de weg, niet het fundament. Het Fundament is Christus alleen. Wie tot het einde toe bij Hem blijft – omdat hij of zij door Hem bewaard wordt – die zal zalig worden. Wij houden niet vol maar Christus wel. Dat leert Christus volgelingen te volharden.

Bron citaat: Bonisa* Magazine #1/2026 – Meditatie ‘Volharden tot Navolging’ – door Ds. H. van der Ziel.
* Meer weten over Bonisa: http://www.bonisa.nl

‘Niet, dat ik het reeds zou verkregen hebben of reeds volmaakt zou zijn, maar ik jaag ernaar, of ik het ook grijpen mocht, omdat ík ook door Christus Jezus gegrepen ben. Broeders, ik voor mij acht niet, dat ik het reeds gegrepen heb, maar één ding (doe ik): vergetende hetgeen achter mij ligt en mij uitstrekkende naar hetgeen vóór mij ligt, jaag ik naar het doel, om de prijs van de roeping van God, die van boven is, in Christus Jezus. Laten wij dan allen, die volmaakt zijn, aldus gezind zijn. En indien jullie op enig punt anders gezind zijn, God zal u ook dat openbaren; maar hetgeen wij bereikt hebben, in dat spoor dan ook verder! Weest allen mijn navolgers, broeders, en ziet op hen, die ook zo wandelen, zoals jullie ons tot voorbeeld hebben.‘ (Uit Filippenzen 3 de verzen 12-21 : 12-17)

Bron afbeelding: Joyful Moments in Christ