Of anders gezegd: Wie spreekt er in al die Doop-discussies het Verlossende Woord?

‘Alle tollenaars en zondaars kwamen hem opzoeken om naar Hem te luisteren. Maar zowel de Schriftgeleerden als de Farizeeën zeiden morrend tegen elkaar: “Die man ontvangt zondaars en eet met hen.’ (…) ‘Vervolgens zei Hij: “Iemand had twee zonen. De jongste van hen zei tegen zijn vader: “Vader, geef mij het deel van uw bezit waar ik recht op heb. De vader verdeelde zijn vermogen onder hen*”‘ (Uit Lukas 15 de verzen 1-3 en 11)
* Dus blijkbaar kreeg ook de oudste zoon het deel van de erfenis waar hij recht op had toebedeeld.

Geciteerd: Juist daarom wil ik (1) iets verbindends zeggen, zodat de roep van de herders weer eenstemmig klinkt – ook van stemmen die eerder in het RD klonken: ds. A. Verschuure, ds. H. Korving, dr. C.J. Meeuse en zelfs dr. W.J. Ouweneel.

Of je de doop nu ziet als daadwerkelijke aanneming tot kinderen Gods, als geestelijke waardecheque, als teken van het zijn op „de erve des verbonds” of anders: uiteindelijk moet de doop uitmonden in het volgende.

Zolang in het leven van de gedoopte –vroeger of later– blijkt dat hij blijvend rust op Christus en Zijn gerechtigheid én, met vallen en opstaan maar telkens terugkerend, de Meester en Zijn woorden volgt, komt het hoe dan ook goed.

Welke doopuitleg daarbij tot middel was (of zelfs niet) om je bij deze twee beslissende zaken te brengen, maakt dan minder uit. Want dit staat vast: in de hel zijn geen mensen die in hun leven én op Christus en Zijn gerechtigheid hebben gebouwd én Hem tot het einde toe hebben gevolgd (Johannes 8:12 en 51). Wellicht wél mensen die alleen een doopkaart op zak hadden.

Opgemerkt 1: Bij onze Doop spreekt onze Drie-enige God – als onze Goede Herder! – eenstemmig tot de dopeling en tot de leden van een gemeente van onze Heer die daarbij aanwezig zijn als getuigen. Dát moet ons voldoende zijn om iemand als volwaardig lid van Christus’ gemeente te aanvaarden en om hem of haar altijd weer aan te spreken – onderwijzen en vermanen – vanuit Gods Woord op grond van zijn of haar Doop. De apostelen deden het niet anders!

Opgemerkt 2: Laten we de dopelingen niet opzadelen met de vraag of ze voorlopig misschien niet meer dan een ‘tijd-geloof’ of een ‘historisch-geloof’ hebben om dan af te wachten of daadwerkelijk blijkt dat ze blijvend op Christus en Zijn gerechtigheid rusten of dat het mogelijk nog over gaat. Onze Heer waarschuwt ons wel voor niet meer dan een ‘tijd-geloof’ en/of ‘historisch-geloof’ maar dat niet om ons daarmee afwachtend te maken! Wij zullen die waarschuwingen gebruiken om te meer Gods aangezicht te zoeken in de samenkomsten van Zijn gemeente en dus door te komen en te blijven onder de bediening van Gods Woord en door deel te nemen aan de vieringen van het Avondmaal en daarvan niet weg te blijven.

Opgemerkt 3: Maar laten we nog eens over de Doop nadenken in het licht van de gelijkenis van de verloren zoon.

Opgemerkt 3a: In gemeenten waar men de volwassendoop aanhangt, daar kent men geen ‘verloren zonen’. Men kent daar alleen werknemers die zich vrijwillig aanmelden bij de hemelse Werkgever om zich te laten inlijven bij de aanwezige ‘werkploeg’ op Zijn bedrijf. Na dat inlijvingsritueel mogen zij hun Werkgever voortaan Vader noemen. Het is op dat bedrijf trouwens niet zo dat de Werkgever Zelf nieuwe werknemers werft, maar dat doen de werknemers die al eerder bij de ‘werkploeg’ werden ingelijfd. Maar weggelopen werknemers opnieuw inlijven, dat bestaat niet.

Opgemerkt 3b: In die gemeenten/kerken waar men kinderen wel doopt, maar deze dan vervolgens niet op grond van hun Doop als kinderen van God willen aanvaarden, maar van ze vraagt dat ze eerst maar eens zelf tot de conclusie dienen te komen – en dat natuurlijk wel onder de supervisie en opvattingen van hun voorgangers – of zij al dan niet in het huis van hun hemelse Vader thuishoren, daar functioneren de voorgangers als oudste broers, die de andere broer(s) – die dus mogelijk zelfs helemaal geen broers zijn – met argusogen volgen en wanneer dan zo’n ‘broer’ zijn deel van de erfenis opeist bij zijn Vader, dan verklaren dat dit natuurlijk helemaal niet kan. Hoe kan een ‘niet kind’ nu ooit een deel van de erfenis opeisen? En dan nog wel om die in de wereld te gaan ‘verbrassen’? En wanneer zo’n ‘broer’ later terug zou keren, dan moet hij van de oudste broer(s) natuurlijk eerst maar eens op het bedrijf van hun Vader komen bewijzen dat het nu menens is, zodat ook zij ervan overtuigd kunnen raken dat hij mag mee eten van de tafel van hun hemelse Vader.

Opgemerkt 3c (slot): Wij zullen in Christus’ gemeente geboren kinderen, die gedoopt behoren te worden/zijn aanvaarden als kinderen van de Vader (net zoals eerder de geboren Israëlieten), geboren in het Vaderhuis en daarom geliefd door de Vader. Zij mogen mee eten aan Zijn tafel, want alles wat van de Vader is, is ook van hen! En als ze weglopen, dan heeft de Vader verdriet en staat hij op de uitkijk of en tot ze toch weer naar Hem terugkeren! In feite zijn er op deze wereld alleen maar weggelopen kinderen, want de volken zijn het Verbond van God met hen wel vergeten, maar God vergat dat niet! Abraham en Sarah mochten als eersten weer horen dat God Zijn Verbond met de volken niet vergeten was en dat toch weer zou gaan herstellen. Hij haalt de verloren zonen weer naar huis! Alle plannen van de boze worden teniet gedaan, want in Christus heeft God over zijn kwade plannen getriomfeerd – zie Kolossenzen 2 : 6-15.

(1) Jan Willem de Jongste, Tholen

Bron RD Opinie | Opgemerkt – ‘Lezersbrieven: de Bijbel leren lezen, in Christus gedoopt’ – Lezers reageren op artikelen uit het Reformatorisch Dagblad of op actuele thema’s.

‘Zijn vader zei tegen hem: “Mijn jongen, jij bent altijd bij me, en alles wat van mij is, is van jou. Maar we konden toch niet anders dan feestvieren en blij zijn, want je broer was dood* en is weer tot leven gekomen. Hij was verloren, maar is teruggevonden.’ (Uit Lukas 15 uit de verzen 11-32 : 31-32)
* Wie is er in staat een dode tot leven te wekken en wie zoekt wat verloren is weer op?

Bron afbeelding: A Christian Pilgrimage – WordPress-com