‘Jullie zijn onze aanbevelingsbrief, in ons hart geschreven maar voor iedereen – ook buitenstaanders! – te zien en te lezen: jullie zijn zelf een brief van Christus, door ons opgesteld – lees 1 Korintiërs 3! -, niet met inkt geschreven maar met de Geest van de levende God, niet in stenen platen gegrift maar in het hart van mensen. Dat vertrouwen kunnen wij dankzij Christus (!) tegenover God uitspreken (en God er in de samenkomsten voor danken). Niet dat wij uit onszelf zo bekwaam zijn dat we dit als ons eigen werk (en als gevolg van ons beleid) kunnen beschouwen; onze bekwaamheid danken we aan God. Hij heeft ons geschikt gemaakt om het nieuwe verbond (!) te dienen: niet het verbond van een geschreven wet, maar dat van Zijn Geest. Want de letter doodt, maar de Geest maakte en maakt – ook jullie Korintiërs! – levend.’ (Uit 2 Korintiërs 3 uit de verzen 1-18 : 2-6)

Geciteerd 1: Van nature ben ik een pessimist. Mijn enthousiaste buitenkant kan nauwelijks verhullen dat de staat van kerk en wereld mij soms diep aangrijpt. Misschien komt het door de reformatorische christen in mij, die zich scherp bewust is van de zondige staat van de mens.

Geciteerd 2: Vorig jaar traden 300 mensen toe tot de PKN als tegelijkertijd belijdend lid én dooplid. Het gaat om tieners en volwassenen die niet eerder waren gedoopt en die nieuw tot geloof kwamen. Nieuwe leden zijn er namelijk wel meer. Duizenden kinderen worden jaarlijks gedoopt. Duizenden mensen sluiten zich aan vanuit andere kerken. Maar ‘volledig nieuwe’ gelovigen waren het er 300. De Protestantse Kerk telt circa 1,4 miljoen leden, verdeeld over bijna 2000 gemeenten. Dat betekent gemiddeld 0,16 nieuwe gelovige per gemeente per jaar. Met 1352 actieve predikanten komt dit neer op 0,22 nieuwe gelovige per predikant.

Geciteerd 3: We vertellen graag verhalen over hoopvolle signalen, generatie Z en het keren van de krimp. Zolang dit niet zichtbaar wordt in concreet missionair beleid, zijn het loze woorden. Het getal 300 laat mij niet los. Het hoort niet alleen mij wakker te houden, maar de hele kerk. Dit cijfer hoort op tafel te liggen in kerkenraden en classes, net zo lang tot de missionaire roeping van de kerk weer onontkoombaar centraal staat.

Opgemerkt 1: Wat van beleid van bovenaf en m.n. opgelegd missionair beleid al niet verwacht mag worden! Hoop doet (op)leven zeggen we dan.

Opgemerkt 2: Of klinkt er in de (reformatorische) huizen en van de reformatorische kansels een boodschap, die jong en oud de moed in de schoenen doet zinken en hen het water aan de lippen brengt – en hen het water op hun voorhoofd doet vergeten! – omdat ze te verstaan krijgen dat ze (vooralsnog) nog buiten de boot vallen en al watertrappend toch het schip van de kerk – met de kruisvlag hoog in top? – in het oog moeten blijven houden vanwege de kans dat dit – de reddingsboei toegeworpen krijgen – hen mogelijk toch een keertje overkomt?

Opgemerkt 3: Moet een getal ons wakker houden en moeten beleidsmakers ons (op)wekken (w.o. zelfs predikanten op conferenties en zo) of is dat wakkerhouden iets wat de Heilige Geest in Zijn gedoopte gemeente(n) wil werken door Woord en gebed. En dat heel gewoon – zonder opdracht of inbreng van beleidsmakers – dagelijks en wekelijks.

Bron citaat: ND Opinie – ‘De Protestantse Kerk heeft een gigantisch missionair probleem. ‘Het getal 300 laat mij niet los’’ – door Mark de Jager (protestants predikant in Heerde)

‘Er staat geschreven: “Ik bleef vertrouwen, daardoor kon ik spreken.” In datzelfde vertrouwen spreken ook wij, omdat we geloven en weten dat Hij Die de Here Jezus heeft opgewekt ook ons, net als Jezus, zal opwekken en ons samen met jullie (!) naar Zich toe zal voeren. Dit alles gebeurd omwille van jullie (!), zodat Gods goedheid, die zich door steeds meer mensen verbreidt (2), ook tot steeds meer dankzegging leidt, tot eer van God.‘ (Uit 2 Korintiërs 4 uit de verzen 7-18 : 13-15)
(2) Lees Titus 3.

Bron afbeelding: nl.pinterest-com/pin